E??n groot feest op de Weissensee

?s Zomers zit ik graag op de fiets, ?s winters mag ik graag schaatsen.
Allebei erg leuk en het 1 vult het ander aan.
Vijf keer had ik in het verleden al de alternatieve elfstedentocht op de Weissensee gereden.
De laatste keer was wel acht jaar geleden overigens en toen inmiddels met een conditie waarmee ik er weken later nog last van had.
Bijgebleven waren de enorm goede sfeer en het schaatsen op natuurijs in een werkelijk schitterende omgeving.
Afgelopen jaar gingen een paar schaatsmaatjes van me op het laatste moment even ?op en neer? naar Oostenrijk, wat mij toen zo gauw niet uitkwam.
Maar meteen wist ik wel: volgende winter ga ik mee.

Dit jaar werd het evenement voor de 16e keer georganiseerd en wat toentertijd ?gewoon? 1 tocht was is inmiddels uitgegroeid tot vijf 200 km. tochten: 3 gewone toertochten, 1 snelle toer en een wedstrijd.
Waarbij je in die toertochten ook kortere afstanden kunt rijden overigens.
Bij elkaar schijnen er zich over 2 weken zo?n 16.000 mensen te verzamelen in Techendorf en omgeving.

Bijna alle schaatsers brengen familieleden mee die het ook reuze naar hun zin hebben en elk jaar weer terug komen.
Tussen de 200 km. tochten door worden er criteria verreden voor C-rijders, dames en A-/B-rijders.
Als je die wilt bekijken en dan ook nog gaat schaatsen, langlaufen en alpine-ski??n dan krijg je zowaar een hele drukke (maar te gekke) week.
Langs het ijs is een verwarmde feesttent opgezet waar regelmatig live-muziek is, een complete keuken voor de broodnodige lekkernijen zorgt en de organisatie computers heeft staan voor het regelen van de inschijvingen, startnummers, speldjes en diploma?s.
Elk jaar is het weer afwachten hoe het parcourse zal zijn.
De Weissensee bestaat uit 2 delen: ?het grote meer? en ?het kleine meer?, met elkaar verbonden onder ?de brug? (Weissensee-terminologie).
Als het van te voren genoeg heeft gevroren wordt er een 25 km. rondje uitgezet op ?het grote meer?.
Als het echt te weinig heeft gevroren dan rij je volledig op ?het kleine meer?.
Deze keer zat het ertussen in: na een ?friese? ijstransplantatie was het ijs onder ?de brug? sterk genoeg en reden we de helft ?klein? en de andere helft ?groot?.

Zelf kwam ik aan op zaterdag waarna ik 2 dagen zeer rustig het ijs verkend heb en op dinsdag de 200 heb gereden.
De week ervoor was het al een keer -22 geweest bij de start (nauwelijks bevriezingen overigens, in tegenstelling met de berichtgeving in Nederland).
Bij ons was het -10 bij de start, wat overdag opliep tot -4 dus wij hadden absoluut geen klagen over de omstandigheden.
Toen het startschot klonk om 07.00 u (nog net in het donker) bleek ik niet al te ver van voren te staan want het duurde een hele tijd voor ik kon gaan schaatsen.

Beetje stom want daardoor moest ik meteen aan een inhaalrace beginnen om een groepje te vinden met een tempo wat mij zinde.
De 1e 2 ronden gingen bijna vanzelf, en het groepje waar ik uiteindelijk in reed ging voor mijn gevoel wat aan de langzame kant.
Het groepje groeide langzaam aan tot een groep en tot een heel groot peloton.
Na verloop van tijd ging dat gevoel over in ?nou, het valt toch wel mee met de snelheid?, waarna natuurlijk de fase kwam van ?nou, het gaat eigenlijk best pittig, als ik dat maar vol hou?.|
Twee honderd kilometer schaatsen is dus gewoon een ontzettend ?klere? end.
Maar gelukkig reden we wel zodanig door dat ik echt het gevoel had dat het lekker opschoot.

De hele dag zie je om je heen mensen onderuit gaan: er zitten ontzettend veel scheuren in het ijs er daar moet je dus niet je schaats in zetten, dan gaat het gewoon mis.
Heel eenvoudig qua thorie maar in de praktijk nog niet zo makkelijk.
De dag na de tocht zie je veel mensen lopen met pleisters op wenkbrauwen en kinnen en diverse mensen smakken zo hard op het ijs dat ze vroeger of later moeten opgeven.
Een enkeling valt zo hard dat hij even naar het ziekenhuis moet: dan komt er binnen een paar minuten een helikopter die het transport naar Lienz verzorgt.
Er worden onderweg heel veel foto?s gemaakt door een bedrijf dat die vervolgens ophangt in de tent (? 8 per stuk).
Daar zat een prachtig exemplaar tussen van een rijder die languit op het ijs lag, armen naar voren en gezicht recht in de camera.
Toen hij geconfronteerd werd met die foto lachte hij als een boer met kiespijn en liet hem hangen (die zou ik dus altijd meegenomen hebben, zo?n kans krijg je nooit meer).

Materiaalpech komt natuurlijk ook voor met zulk ijs.
Bij de finish was gelukkig een goede materiaaltent.
Een rijder kreeg 10 km. voor een finish-doorkomst een defecte schaats.
Hij moest nog ruim 2 ronden en wilde per se de tocht volbrengen zodat hij met 1 voet steppend naar de finish ging waar zijn kapotte schaats gerepareerd werd.

Het rijden in zo?n schaatstoerpeloton lijkt erg op het rijden van een wielertoertocht.
De 200 km. was verdeeld over 8 ronden van 25 km waardoor we heel veel mensen inhaalden op een gegeven moment.
Je moet dus regelmatig aangeven met je arm dat er iemand ?voor? rijdt waar je omheen moet.
?Tegen? komt niet voor daar overigens, wel met veegmachines die daar op de Weissensee duidelijk het gevoel hadden van ?ik ben harder dan jij, dus kijk jij maar uit je doppen?.
Ook gevallen schaatsers moesten natuurlijk vaak omzeild worden.
Zelf viel ik 2 keer, niet hard, dus ik had geen klagen.

Uiteindelijk kromp het grote peloton weer tot een groep, bleef ik er gewoon bij, en kwamen we binnen in 7 ?? uur.
Ik had van tevoren totaal geen idee gehad wat voor tijd erin zou zitten (voorzover het iets uitmaakt ook natuurlijk), maar hiermee was ik wel heel erg tevreden.
Dan ?barcoderen? voor de registratie van je tijd: het gaat daar nog niet met transponders zoals bij de Amstel Gold Race.
Schaatsen uit ?let op: geen sinecure na zo?n rit-, speldje en diploma ophalen, douchen en collega-schaatsers opwachten.
De laatsten komen weer binnen in het pikke donker, het was nog gaan sneeuwen ook.
Eentje wordt er zelfs over de streep geduwd, dan ben je diep gegaan.
?s Avonds naar het blarenbal in de feesttent waar het weer ontzettend gezellig was.
Onderweg zijn er van iedereen foto?s gemaakt, dus je eigen foto eruitzoeken, lachen om andere foto?s (languit op het ijs b.v.).

En dan de rest van de week ?uitbollen?.
Voordeel van het rijden van ?de dinsdag? is dat je niet meteen de dag erop in de auto hoeft (d????r zou je stijf van worden).
Op woensdag mijn benen wat aktief ontlast met langlaufen (klassieke stijl, even geen schaatspas).
Op donderdag met zijn zevenen naar Nassfeld: groot skigebied in de buurt, geweldige sneeuw.
Vrijdag kijken naar de 3e toertocht: -17 bij de start, wel strak blauwe lucht de hele dag, zonnetje, moooooi.
En weer langlaufen.
Geen beter leven dan een goed leven, wat een feestweek!
Langzaam kom je dan weer bij je positieven: je moet weer terug.
Aan alles komt een eind.
Zelfs aan een week Weissensee.

 

Volgend jaar maar weer, dan...



Ogenblik a.u.b. ...