Omloop Flevoland: Koffie of Knallen?

De vrijdag ervoor deed het ergste vermoeden: regen, regen en nog eens regen.
De voorspellingen voor zaterdag waren niet super, maar wel droger dan vrijdag. Dat kon ook moeilijk anders, want vrijdag was alleen maar regen.

Aan de startDe wekker gezet om zaterdag vroeg te kunnen beginnen aan de Omloop. We starten voor de 160 km om half 8 bij De Bidonhouder. Als eerste even naar buiten kijken voor het weer. Het was droog, de weg zag er zelfs droog uit, maar dat heb je al snel met een beetje wind.

Ja wind, inderdaad. Dat beloofde nog wat voor later op de dag. Maar wat wil je dan? Wind hoort bij Flevoland zoals Campagnolo hoort bij een racefiets: het kan wel zonder, maar je weet dat je dan toch iets mist??.

Als ik om 20 over 7 mijn fiets in de sjorbanden hang bij het clubhuis, zie ik dat er al flink wat mensen voor gekozen hebben om thuis het ontbijt over te slaan en hier ter plaatse over te gaan tot het nuttigen van bakken koffie, de eerste bananen en een kist appels. Oke, voor mij is het mijn eerste Omloop en mijn eerste 160-er, dus pas ik me maar meteen aan en bestel een kop koffie met een appel.

En dan is het toch echt zover: het is half 8. In de veronderstelling dat we nu echt gaan fietsen lopen we naar buiten, waar we eerst getuige zijn van de fotosessie van de 4 bikkels (Rob van Zetten, Alexander Veerman, Eric van Cleef en Warner Post die Parijs-Roubaix gaan cyclocrossen?.). Daarna kunnen we dan echt op de fiets en we vertrekken met een mannetje of 20 richting Elburg. Flinke tegenwind, maar achter in de groep is dat goed vol te houden?... Terwijl we zo de eerste kilometers wegtrappen, kom ik opeens achter Stef te zitten. Die reed zowaar nog steeds op die kromme Koga! Ja, voor Stef is 160 km niet ver genoeg om echt vermoeid te raken, dus had hij het aanbod om onder garantie een nieuwe fiets te krijgen nog maar een poosje uitgesteld. Je kan tenslotte beter en zwaarder trainen met een aanlopend achterwiel?.

Oke, genoeg grappen, aan het werk. En er moest gewerkt worden, want het tempo lag hoog. Helemaal voorin zat de broer van Steven Scheffer uit Den Dolder. Deze meneer dulde geen rijders voor zich, met het gevolg dat het tempo alleen nog maar omhoog ging. Jongens wat een tempo, niet alleen tot Ketelhaven en de eerste stempelpost (afstappen-stempelen-opstappen-plassen doe je maar in je eigen tijd), maar het vervolgstuk tot Lelystad ging ook hard. Op de brede polderwegen ?op de kant gezet? met snelheden boven de 46 km per uur. Zo schiet het lekker op! En de meneer van Den Dolder reed nog steeds op kop. Het was op dat moment dat ik me realiseerde dat Den Dolder ook de naam is van een buitenaardse planeet: zijn Cannondale was nog zwartgeblakerd van het moment dat-ie door de dampkring knalde om ons aardse sukkels eens te leren fietsen?..

In Lelystad moesten we voor het eerst laten zien dat we ook kunnen sturen: tot op dat moment hadden we mooie lange, nagenoeg rechte stukken gehad, maar nu moesten we draaien en keren op de paden en bruggetjes in de stad. Hier zijn de complimenten voor degenen die de route gepijld hebben absoluut op zijn plaats. De hele route was trouwens prima bewegwijzerd.

Dus komen we na 2 uur en 30 minuten aan bij het clubhuis van TC Flevoland in Lelystad om het 2e stempeltje te halen. Dan is het net 10 uur geweest, en zit er 80 kilometer op. Lijkt mij een mooi moment voor een bak koffie en een stukje appelvlaai om de inwendige mens te versterken. Terwijl ik sta af te rekenen, zie ik in mijn ooghoeken de halve groep onder leiding van de race-alien al weer vertrekken. Da?s mij te gortig. Dan maar even wat minder knallen, ik had echt trek in koffie. Natuurlijk wel even snel kijken, wie zijn er nog? Gelukkig, Ton en Pleun zitten ook aan de koffie en dat is een hele geruststelling: met die jongens kom ik zeker weer thuis.

Als we weer opstappen zijn we nog met z?n zessen: 5 keer WTCZeewolde (Pleun, Ton, Pascal, Warner en meneer Lammertsma van tourclub den Amstel, die van ellende op een Trek moest rijden omdat z?n Koga twee weken geleden gestolen was (kijk Stef, zo kan het ook?). De route was echt prachtig: dwars door de Oostvaardersplassen richting Almere. Natuurlijk kwam de onvermijdelijke lekke band, dit keer was ik het slachtoffer. Dat kostte ook hooguit een minuutje of 10. Ons groepje draaide lekker, de kilometers vlogen onder ons door en toen kwam het moment dat het afgelopen was met de meewind. We wisten allemaal dat het moment zou komen, maar nu was het toch echt zo ver. Het tempo daalde, maar ook hier hadden we weer te maken met een mooi en voor mij onbekend gebied richting Almere-Hout. Vechten tegen de wind met ondertussen 130 km in je benen is trouwens echt anders dan een woensdagavondtraininkje??

We arriveren bij de laatste post, waar we van Alexander en Geert een volle bidon, een krachtreep en bemoedigende woorden krijgen. Daar waren we wel even aan toe. We hoorden ook dat de race-alien z?n ketting stuk getrapt had. Niemand was verbaasd.

Nog 17 kilometer in de open polder, da?s dan nog een kwestie van aftellen. Uiteindelijk zijn we om ongeveer half 2 weer bij de Bidonhouder waar we voldaan (en eigenlijk ook wel moe) genieten van een bak warme soep.

Al met al een zeer leerzame zaterdag. Ik heb mooie en onverwachte stukken Flevoland gezien, genoten van de rit, gevochten met mezelf en de wind, genoten van de Lelystadse koffie en evengoed nog kunnen knallen??..organisatie bedankt!!

 

 


Ogenblik a.u.b. ...