Reis naar en op de Mont Ventoux

Het plan dateert van november vorig jaar. We hadden een vriendenweekend en waren met z?n achten bij elkaar. Was een topweekend, lekker gegeten en veel gelachen. En dan komt ook, wat later op de avond, het onderwerp ?things to do in life? ter sprake. Hoe later het werd, hoe groter de afvinklijst groeide; vari??rend van een bungee jump tot per jetski Het Kanaal oversteken. Als ik alles zou moeten doen wat toen die avond genoemd is, moet ik tot m'n 95ste in topconditie blijven, acuut in therapie gaan om hoogtevrees te negeren en de staatsloterij winnen om alle activiteiten te bekostigen?..

 

De volgende ochtend wist niemand zich nog exact te herinneren wat er allemaal genoemd was, maar ????n ding was wel blijven hangen: de Mont Ventoux en de Alpe d?Huez op fietsen. Twee van mijn vrienden hadden al een tijd neergezet op de Alpe d?Huez, dus werd gekozen om eerst maar de Mont Ventoux te doen. Da?s dan geregeld. Pas daarna heb ik onderzocht waar ik ja tegen gezegd had, en dat was wel even schrikken. Kijk maar eens op www.dekaleberg.nl.

 

De woensdagnacht voor hemelvaartsdag, zijn we naar Bedoin gereden. Van de oorspronkelijk 8 grootsprekers waren er nog 3 over: Richard, Hendrik en ondergetekende, en die pasten  in 1 auto. 2 fietsen achterop, 1 erin en wat bagage. Vanuit Zeewolde is het ongeveer 1100 km rijden, en de volgende ochtend waren we om half 10 in Bedoin om bij de VVV (bij het befaamde fonteintje) een verblijfplaats te regelen. Was even lastig, heel Frankrijk had een lang weekend, maar uiteindelijk lukte het om een kabouterwoning te huren. (ben als 2e ge??indigd in de onderlinge kopstootcompetitie).

Je kan vanaf 3 kanten de Mont Ventoux op, maar wij waren verplicht om zonder te stoppen de zwaarste kant te beklimmen, de 21,6km vanuit Bedoin. Het traject is eenvoudig opgebouwd: start bij het fonteintje in Bedoin, 6 kilometer niet al te zwaar klimmen (maar wel anders dan ?vals plat?) en bij St Esteve een scherpe bocht naar links om te starten aan 10 kilometer bos met een stijgingspercentage dat dan niet meer onder de 9% komt. Aan het eind van het bos ligt Chalet Renard, waarna de klim nog 6 kilometer verder gaat door een maanlandschap van stenen en keien, onder begeleiding van een stevig waaiende mistral. Op de top staat een weerstation en het is daar zo?n 12 graden kouder dan in het dal. Armstrong en consorten rijden ?m binnen het uur, getrainde fietsers moeten het binnen de twee uur kunnen. Da?s eigenlijk alles.

We zouden zaterdag de beklimming doen. Donderdag en vrijdag even wat rondgefietst in de omgeving, fantastisch gebied en prachtig weer. Even een stukje geprobeerd van de Mont Ventoux, en dat was echt stevig schrikken. Wat een rotpukkel! Gelukkig hoefden we toen nog niet naar boven en konden we naar een paar kilometer in het bos omkeren?..

We hadden afgesproken dat zaterdagochtend mijn vrienden Richard en Hendrik zouden fietsen en ik de verzorging zou doen, en ?s middags zou ik dan gaan en deden zij de begeleiding. Marc Timmer was op vakantie in de buurt (nou ja, 100km verder) en was enthousiast over het plan: Marc reed ?s middags mee!

Hendrik en Richard hadden ?s ochtends vriend en vijand verrast door de hele beklimming te doen in 2uur blank en 2uur08min. Ik moest nog, de jongens hadden het al gehaald. Bloednerveus was ik, en kon alleen maar aankijken tegen 2 glunderende, opgelaten en zeer tevreden gezichten. Was het maar vast half 4, dan zou ik vertrekken met Marc vanaf het fonteintje?.. 

Natuurlijk begon het te waaien, werd het warm en waren er stapels argumenten om nog nerveuzer te worden. Ik ontmoette Marc in Bedoin en samen begonnen we er maar aan. Nu was het voor ?t echie! Teller op nul, hartslagmeter alleen al van de spanning op 150.  Het begin ging wel aardig maar bij de bocht bij St Esteve moest ik al naar het kleinste verzet (ik heb een triple, dus was 32*26) Marc is veel stoerder, want die moest een 39 voorblad zien rond te trappen?.. Ik dacht altijd dat mijn hartslag zo?n beetje bij 165 wel op zijn omslagpunt lag, maar ik reed ondertussen al een kilometer of 8 met een hartslag van 175 met uitschieters naar 180. Nou ja, zolang ik niet in elkaar stort kan ik het blijkbaar blijven draaien? Het was warm in het bos, snelheid is dan ongeveer 12 km per uur, dus dat schiet niet echt op. Weer een bidon leeg, gelukkig verzorging langs de kant. Eindelijk kom ik boven de boomgrens, maar dan realiseer ik me dat het toch wel lekker moet gaan, want het is nog maar 6 kilometer en ik zit op een tijd van 1uur08. Theoretisch zou ik dus onder de twee uur boven moeten komen?. De weg is eventjes wat minder stijl, ik neem de volgende haarspeldbocht en kom de wind nu echt goed tegen. Da?s een redelijke domper op je enthousiasme. 6km is dan toch nog een heel eind, maar het voordeel van haarspeldbochten is dat je een sterke wind niet alleen tegen maar soms ook mee hebt. Door de kou zie ik bij vlagen mijn adem als rookwolkjes mijn lichaam verlaten. 1 kilometer onder de top is het monument van Simpson, de man die in de Tour de France van 1967 hier overleed. Ik begrijp intussen waarom??

Nog 1 steile kilometer (11%) en dan ben ik boven. Staan op de pedalen dan maar. Het lukt! Bij de steep stort ik nagenoeg neer en staat het klokje op 1uur48min07seconden. Ik zou het niet sneller gekund hebben. Een paar minuten later is Marc ook boven. Hij had 6 kilometer terug alvast een windjack aangedaan voor het koude laatste stuk. De overwinning is compleet.

Ik had vooraf nooit gedacht dat klimmen er zo uit zou zien! De uitdaging is enorm, het afzien is pijnlijk, maar boven komen is een topmoment. Mocht je ooit in de buurt op vakantie gaan, dan mag je de Kale Berg niet missen. Succes!

 


Ogenblik a.u.b. ...