Gent-Wevelgem 2004

Precies 1 week na het Parijs-Roubaix avontuur stond de Zuid-West Vlaamse klassieker op het programma.
Aangezien het voor Alexander en ikzelf een verplicht nummer was in het kader van het klassiekerbrevet moesten we deze nog doen.
Natuurlijk is fietsen je hobby maar 2 zware tochten direct na elkaar is even minder.
Daarbij was Parijs-Roubaix het hoofddoel dit jaar.
Maar gelukkig waren er nog 2 andere regelmatige klassiekergangers die ook meewilden, waardoor we wederom met een viertal konden fietsen.
Geert Ribbers en Hans ("nooit geen 200km meer") Kranendonk vertrokken dus met ons richting Gent.
Hoe veranderlijk is de mens?

Dit keer ook met een chauffeuze Gerda, dit aangezien de tocht start in Deinze en de finish in Wevelgem getrokken is.      

Hoewel de 2 plaatsen 30 - 40 kilometer uit elkaar liggen weten de Belgen er 225 km van te maken.....

Om zondag vroeg te starten vertrokken we zaterdag aan het eind van de dag naar Deinze en namen een trekkershut.
Even over zessen vertrokken we op zondag voor de tocht althans: eerst moest Hans zijn sportschoenen wisselen voor z`n wielerschoenen en na 1 kilometer even terug om z`n repen op te halen.

De route liep vanuit Deinze 70 km naar het Westen om dan vanuit De Haan aan de Noordzeekust richting het zuiden te gaan om voor Duinkerken langs de Franse grens naar ?Heuvelland? te gaan om daar weer in Wevelgem te eindigen.

Na de start was het even zoeken naar een groep met de ideale snelheid en die bleek tegen de wind in zo rond de 30 km/uur te liggen. Na een uur over voornamelijk smalle wegen met veel draaien en keren gereden te hebben begon het even te regenen. Gelukkig viel het meeste toen we door een bos reden en bleven we relatief droog. Ook in Vlaanderen kasseien, maar we hadden geoefend en totaal was het nog geen 10 kilometer met straatstenen.

Na 70 kilometer de 1e rust waar we een bak koffie konden drinken en Gerda troffen. Toen we weer vertrokken hadden we pech om een juiste groep te vinden. Na een felle achtervolging sloten we aan en zagen dat zij rechtdoor reden en onze pijlen linksaf wezen. We probeerden het tempo hoog te houden om weer in een groep uit te komen. 10 kilometer lang reden we kop over kop toen we aansloten bij een grotere groep die op dat moment moest stoppen voor de spoorweg, alwaar we vele minuten moesten wachten. Hoe zo verloren energie? Hans hielp nog iemand met een band op te pompen, waardoor we wederom wat moesten achtervolgen.

In deze groep draaiden we ons rondje mee en in sneltreinvaart kwamen we met wind mee intussen richting de 2e post (140 km). Maar vlak voor dit punt lag nog een forse strook kasseien en de wind achter. De groep was intussen groot en daardoor extra allert blijven. Ik zat vrij ver vooraan en zag de groep voor ons haaks linksaf gaan en vond dat we hard op de haakse knik aankwamen. Ik schat dat de man voorop het blik op oneindig had met 45 km/uur maar de weg was wel eindig, dus via een greppel over de kop het maisland in. De 2 man voor me schrokken en kwamen in de bocht ten val, waarbij ik ze wist te ontwijken.
Bij de rust zat Gerda alweer in de zon te wachten en lieten we ons de koffie, cola en soep wel smaken.

Nog 1 controle post en dus 2 stukken 45 en 40 kilometer, met het venijn dus nog voor de boeg. Ik vertrok met een hoog tempo om weer een goeie groep op te rapen. Dit moest ik wel bekopen met een inzinking waardoor ik er zowat van af moest. Het landschap veranderde van vlak naar heuvels en hier kwam Geert steeds beter in zijn element. Hans trok ook de hele dag enorm door en Alexander en ikzelf kregen het intussen wat zwaarder. Vlak voor de post lag de gevreesde Kemmelberg: 20% op kasseien. Geert was vooruit en was al boven toen wij gedriee??n begonnen. Het was moeilijk om tussen motoren, auto`s en fietsers, al dan niet lopend, naar boven te komen. Er viel zelfs een motor om op 1 van de fietsers, zo steil is het daar.

Bovenaan maakte Gerda foto`s en voegden we ons weer bij Geert. Onderaan in het plaatsje Kemmel de 3e rust. Na het eten van wat fruit en wat (duur) drinken het laatste stuk wat gelukkig steeds vlakker werd. Intussen was ik mijn dipje te boven en hielden het gemiddelde over de gehele dag toch nog op 30 km/uur. Voorwaar een waarde om tevreden mee te zijn.

Zeker aangezien het ook nog prima weer was en we van pech verschoond bleven. Aantal hoogtemeters voor de statistieken: 626 meter.

Al met al een lekkere dag fietsen over een niet al te spannend parcours.

Tja en volgend jaar de klassiekerweek!!!
4 stuks in 1 week (eind mei):

Milaan San-Remo

Ronde van Lombardije

Kampioenschap van Z??rich

Rund um den Henniger Turm.

 

Het is maar dat je het vroeg genoeg weet!!

 

Rob


Ogenblik a.u.b. ...