La Marmotte 2004

Vorig jaar hoorde ik voor het eerst over het bestaan van een super tourtocht in de Franse Alpen.
Aangezien ik het fietsen in de bergen als ????n van de meest aantrekkelijke onderdelen  van het fietsen beschouw stond mijn besluit vast.
Ik zou deze tocht gaan uitrijden in 2004.

Voor wie het nog niet weet, het gaat om een tocht van totaal 174 km. met meer dan 5.000 hoogtemeters die geklommen moeten worden.
De tocht maakt een ronde vanuit Bourg d?Oisans over de Col de la Croix de Fer (2.068 meters), Col du T??l??graphe (1.570 m.), Col du Galibier (2.642 m.) met als eindpunt boven op de Alpe d?Huez (1.880 m.).
De tocht wordt door relatief veel Nederlanders gefietst, maar verder een groot internationaal gezelschap zoals Belgen, Fransen, Italianen, Spanjaarden en ook zelfs Denen.

In de winter had ik mij voorgenomen al stevig te trainen.
Maar helaas bleek het een toch wel erg natte winter te zijn.
Dus met een wat smalle basis ben ik in het voorjaar pas echt gaan trainen.
Gelukkig kon ik met de club redelijk wat tochten maken met eenmaal wat klimwerk op de Posbank.

Ergens begin mei las ik een artikel waarin stond dat je per extra kilo lichaamsgewicht bijna 2 minuten langzamer de Mont Ventoux opkomt.
Kortom als je dat doorrekent naar de Marmotte dan kom je op bijna 8 min. per kilo.
Dat deed mij besluiten om nog heel snel wat kilo?s kwijt te raken.
Niet verstandig om als je in training bent nog af te vallen, maar dat risico nam ik. Je kunt namelijk ook je ?power? weer kwijt raken.
Met een dieet van zes weken alleen water en brood raakte ik nog zo?n 8 kilo kwijt.
Ik vond mijzelf daarvoor ook niet echt dik trouwens, maar blijkbaar kon er toch wel wat af.

Samen met mijn broer Frank (ja die race-alien) reisde ik af op 30 juni naar een camping in Bourg d?Oisans, zodat ik tot 3 juli nog 2 dagen zou hebben om enigszins te acclimatiseren en nog even te voelen hoe steil een berg kan zijn.

Op donderdag 1 juli bleek je het deelnemersbewijs bovenop de Alpe d?Huez te moeten ophalen.
En ja, dan is het wel heel verleidelijk om die Alpe alvast te gaan befietsen.
Dus we zijn die Alpe meteen gaan testen.
Ik heb ?m in het verleden al eens gefietst, het is en blijft een fantastische klim, vooral omdat je volle bak door kunt blijven fietsen (niet te lang, niet te kort, lekker steil) en boven compleet uitgewoond over de streep kunt vallen.
Ik reed er in ieder geval exact 58 minuten over.

Het is echt ongelooflijk hoe het die paar dagen in Bourg d?Oisans om het fietsen draaide.
Overal waren fietsers, de ????n nog sneller en professioneler dan de ander.
Wat een kapitaal aan fietsen was daar aanwezig.
Met mijn aluminium-fiets loop ik inmiddels duidelijk achter (net vorig jaar gekocht).
Alles moet Carbon, scheelt weer een paar kilootjes en dus weer tijd bergop.
Liefst nog met wielen waar nog maar 4 of 5 spaken in steken.

Op zaterdagochtend 3 juli zou de start om 7.15 uur in de ochtend plaatsvinden.
Reeds om 5.00 uur was het op de camping een drukte van jewelste.
Dan moet er namelijk al gegeten worden, voedsel stapelen.
Ik ben een half uurtje later opgestaan, maar kreeg toch nog nauwelijks eten door mijn keel.

Eindelijk om 7.00 op weg naar de start. Wat een spanning hing daar in de lucht.
Alle deelnemers, 5.800 in totaal die gelijktijdig moeten vertrekken.
Hele straten vol wielrenners (recreanten waren er volgens mij niet) wachtend op het startschot.
Na een geselecteerde groep van 400 amateurs/semi-profs kon ook de grijze massa vertrekken.
Ik stond ergens middenin het peloton. En uiteindelijk kwam om 7.35 uur mijn deel van het peloton fietsers in beweging.

Gelukkig had iedereen een eigen timechip waardoor toch je eigen werkelijke tijd gemeten zou worden.
Door de spanning die toen opgebouwd was werd er meteen vanaf de start door iedereen keihard gereden.
Dit was duidelijk geen tourtocht, maar een echte wedstrijd, en als dat al niet zo was, dan maakte men er wel een wedstrijd van.

Met een gangetje van boven de 40 km. per uur werden de eerste 10 kilometers afgelegd, waarna het echte klimmen kon beginnen, de Croix de Fer op, zo?n 1.300 meter hoger.

Na 2:08 uur kwam ik boven op de top van 2.068 m. na 37,5 km. En toen ging het weer zo snel mogelijk naar beneden.
Een lange afdeling met ook enkele donkere tunnels. Dit was echt uitkijken geblazen.
Door de hoge snelheid, de vele fietsers en zelfs nog omhoog komende auto?s was de kans op ongelukken niet gering.
Ikzelf heb 4 ongelukken gezien, waarvan 1 wielrenner in Casartelli-houding lag.
Uiteraard leidde dit weer tot een omhoog stormende loeiende ambulance waar de fietsers langs moesten zien te komen.
En ik moet zeggen dat het vooral Nederlanders zijn die als gekken naar beneden suizen.

We daalden tot een hoogte van 546 m. en gingen vervolgens via vals plat tot aan de voet van de Col du T??l??graphe.
Deze beklimming ging tot 1.570 m. met een lengte van 11,5 km.
Tot op deze top ging alles nog redelijk voorspoedig. Het is een beklimming met veel bochten, door een bosrijk gebied.
Na een kleine afdaling tot 1.430 m. begon de beklimming van de Col du Galibier, 17 km. lengte met ruim 1.200 hoogtemeters te overbruggen.
Hier zijn de prachtige vergezichten. En hier zijn de mensen echt aan het zwoegen, voor velen gaat het nu op conditie aankomen.
Ik weet nog een redelijk tempo te onderhouden, maar de benen beginnen zwaar aan te voelen.
En hoe hoger je komt hoe ijler de lucht, en hoe meer je naar adem moet snakken.
De laatste kilometers zijn fantastisch, als je daar tenminste nog oog voor kunt hebben.
Fietsen door de sneeuw en nog een paar steile stukken van meer dan 10%, waarom komen die nog uitgerekend vlak voor de top?
Met veel voldoening sta ik eindelijk boven op 2.640 m. en neem even pauze om echt even te genieten van deze bedwinging van een gigant.
In Europa zijn er tenslotte maar 3 hoger (Col de la Bonnette, Col Agnel en Col de l?Iseran).

Er volgt een hele lange afdeling, met tegenwind, naar Bourg d?Oisans terug.

In Bourg d?Oisans volgt de laatste afslag naar de Alpe d?Huez. En dat gaat dan nog van 719 m. naar 1.880 m. over een afstand van 13 km.
Op het punt van deze afslag kun je nog besluiten het voor gezien te houden.
Dan heb je toch ook een behoorlijke prestatie geleverd en ontvang je een brevet voor het rijden van de ?Marmotton?.

Maar goed, dit kwam in mijn hoofd niet boven. Ik ging de Alpe nog op. De eerste 3 bochten gingen nog behoorlijk.
Maar daarna kreeg ik een enorm sterk verlangen even de benen stil te houden.
Op zo?n berg kan dat natuurlijk niet zonder stil te staan. En zo heb ik dat deze beklimming nog een paar keer niet kunnen laten.
En het moet gezegd: het is een wonderbaarlijk schouwspel om al die kapotte fietsers langs te zien komen.
Ware het niet dat ik geen toeschouwer was, maar zelf ook die berg nog op moest.
Uiteindelijk kwam ik dan boven en kon ik vol trots de meet passeren.
Mijn eindtijd 9:48 uur, effectieve fietstijd 9:08 uur, en op de Alpe d?Huez een bijna beschamende tijd van 2 uur.
Ik ben 2.477e geworden van de 5.800 deelnemers. Uiteraard was ik heel blij met mijn gehaalde doel.
Over het geheel had ik prima gefietst en het was ook niet nodig mij aan het eind aan de beademing te leggen.

Van de organisatie ontving ik nog een Brevet d?Argent voor de tijd die ik had neergezet in mijn leeftijdsklasse.
Mijn broer heeft zich tussen de amateurs gewrongen en is 234e geworden met een zeer scherpe tijd van 7:35 uur.
Hierna kon mijn vakantie ingaan, want ik bleef nog 2 weken (met gezin) in de Franse Alpen.

De tocht is zo schitterend dat ik van plan ben ?m volgend jaar weer te gaan rijden, maar dan hopelijk nog ietsje sneller en dan voor het Brevet d?Or.

 


Ogenblik a.u.b. ...