Get Daun and boogie in de Eifel

Wat een happening!!!!!

 

Een heuse ATB marathon, dat wilden we (Krijn Haak, Rob van Zetten, Hans Kranendonk, Geert Ribbers, Raymond Felix en ikzelf) wel eens ervaren, deze tocht stond al lang op het verlanglijstje.

 

 

Heel ATB marathonminnend Nederland was op 11 september naar het Duitse Daun afgereisd. De tocht was in de voorinschrijving al weken van tevoren volgeboekt.

Daun ligt in het prachtige Eifelgebied op ongeveer 345 km van Zeewolde.

Een paar duizend deelnemers (waarvan maar liefst 600 uit Nederland) werden om de 5 minuten weggeschoten in blokken van 200 personen.

 

Geert was gezellig met het hele gezin afgereisd en had een riante bovenwoning voor ons allen versierd in Strotzb??sch op 17 km van Daun. Vrijdagavond alvast even de sfeer geproefd (ja?.ook het Duitse Bier) in Daun en daarna (na een aardige zoekpartij) een plaatselijke Chinees gevonden die ons voorzag van een heerlijk Chinese tomatensoep en hoofdgerecht. Daarna in Strotzb??sch nog even lekker nakletsen en de koffer in. ?s Nachts kwam het hemelwater met bakken uit de hemel.

?s Morgens aangekomen in Daun was het een drukte van jewelste en na enig zoeken vonden we gelukkig allemaal op tijd een plekje voor de auto en begaven we ons naar de start, waar het eerste startblok (deelnemers 1 t/m 200) al klaar stonden voor de start. Na de eerste te hebben zien starten, begaven we ons naar ons startblok en om 9.15 begon voor ons het avontuur.

Door de regen lag het parcours er tamelijk glibberig bij en dat zorgde onvermijdelijk voor het nodige glijwerk, zowel in de afdalingen als de beklimmingen wegens onvoldoende tractie van de banden, omdat het profiel door de modder volledig was dichtgeslipt. En met dat soort ?tijdelijke slicks? is het slecht sturen op de gladde kantjes. Dit hield het overigens wel spannend, Geert vergaloppeerde zich ook toen hij van een modderpad in de afdaling op een asfaltweg haaks om moest, hij werd vooraf nog geattendeerd door het waarschuwingsbord ?DANGER? (die op de kritieke punten keurig stonden opgesteld) en werd ook nog door de omstanders gewaarschuwd, desondanks zeilde hij onderuit en maakte ongewenst contact met de Duitse bodem (gelukkig zonder gevolgen). Krijn heeft onderhand patent op kettingbreuken (na het rondje Markermeer), maar liefst drie keer kon hij de kettingpons weer in stelling brengen.

Vooraf hadden we bijna allemaal ingeschreven voor de hele, maar door het pittige parcours, besloten we na de eerste ronde unaniem dat 57 km beuken met 1545 hoogtemeters meer dan genoeg was, mede ook door vervelende krampverschijnselen bij Rob en maagproblemen bij Geert (wellicht door het koolzuurhoudende water wat onderweg werd gegeven), de mechanische pech van Krijn bekrachtigde dit besluit.

Hieronder het verslag van de tocht.

Na het startschot in het centrum van Daun is het al meteen vrij pittig klimmen op breed asfalt. Tussen kilometer 7 en 10 direct de langste klim van de dag. Niet heel moeilijk, wel stevig in de beugels om boven te komen. De afdaling na kilometer 10 heet toepasselijk ?Vor Angst? en vergt (wederom door de modder) wel enige stuurmanskunst, zeker over een soort trap met boomwortels (ivm fuikvorming hebben we deze stapvoets afgelegd). Na 22,5 km zit een strategisch goed geplaatste verzorging, met een overweldigend aanbod aan eten en drinken (alleen het koolzuurhoudende water was niet zo?n succes) en uitermate vriendelijke vrijwilligers. Daarna volgt een afdaling die net voldoende is om het eten te verteren. Vrij snel sta je aan de voet van de Muhlenberg en daar gaat het gemeen steil omhoog. Na 30 km komen de mooiste stukken van de marathon. Prachtige tracks langs de vulkaanmeren waar het gebied zijn naam aan dankt. Na 37 km komen de downhill fanaten aan hun trekken in het stukje ?Teufelrutsch? waar inderdaad duivelse snelheden te halen waren. Vanaf kilometer 42 wordt zichtbaar wie zijn krachten goed verdeeld heeft want dan moet er erg veel worden geklommen.

O.a. bij een ski-piste, waar Marja ons op de kiek zet. De beloning is een prachtige single-track afdaling in de zogenaamde muizenval. Vervolgens nog een klim naar het Sumatrakruis (op 550 meter) het uitzicht is daar overigens prachtig. Het laatste stuk naar Daun kun je freewheelend naar beneden over een voorheen oude spoorbaan, waarbij je ook nog door een (verlichte) tunnel van 560 meter lengte fietst (supergaaf). Vlak voor de finish nog een pittig klimmetje en daardoor nog 1 keer op de triple om onder luid applaus over de finish te rijden.

Een topevenement dat bij mij in ieder geval vast in de agenda komt te staan.

Wellicht tot volgend jaar met een nog (veel?) grotere groep WTCers aan de start.

 

 


Ogenblik a.u.b. ...