Amstel Cold Race 2005 (250 km)

Het predikaat ?klassieker? schept een verwachting. Een klassieker hoort zwaar te zijn. Door de afstand, het parcours, en inderdaad, ook door de weersomstandigheden. We hebben in januari, februari en maart in redelijk koude en natte weersomstandigheden getraind en ons voorbereid op het Flandri??nweer voor de Ronde van Vlaanderen. Helaas was het toen prachtig weer??

Ik had me wat minder druk gemaakt over de Amstel Gold Race. Die kon in mijn beleving niet zwaarder zijn dan de Ronde van Vlaanderen. Er liggen immers geen kasseien op het parcours, en die bergjes in Limburg zijn dan misschien wat langer, maar lang zo steil niet als de Muur van Geraardsbergen. Toch werd ik wel onrustig de week vooraf. Nog eens gekeken naar het profiel van het parcours, en inderdaad, er is niets vlak. Dus continue klimmen of dalen. Hoe zou dat zijn?

De weersvoorspellingen de hele week gevolgd. Het zou elke dag slecht zijn, maar elke dag was weer een meevaller. Voor zaterdag ging de voorspelling uiteindelijk naar 50% regenkans en een temperatuur van een graad of 14, met een zacht windje, kracht 2. Vrijdags leek dat ook heel aannemelijk, ook toen we aankwamen op de camping in Schoonbron.

De reis op zich leverde genoeg materiaal op voor een verslag op de site, maar kort samengevat kwam het neer op een paar uur krap op de achterbank, een hoop grappen, grollen en telefoonoproepen voor Alexander (T-mobile zeker), eindigend in een Limburgs frame om je nek. Evengoed bedankt voor het meerijden Geert! 
?s Avonds eten in een Wokrestaurant. Dat was voor mij een nieuwe ervaring. Marc had het al over een restaurant met de pakkende naam Wok & Roll. Fantastisch! Inspiratie voor een hele keten van dergelijke tenten. Moet mogelijk zijn om een franchiseformule te verzinnen met namen als ?het HardWok Caf???, ?we will Wok you?, ?Between a Wok and a Hard place? en voor de wat ouderen onder ons ?Allow Classic Wok?! Naast de naam was het concept heel aardig, maar met het oog op de onvermijdelijke zadelpijn van een dag later heb ik maar niet al te heet gegeten??

Richard, een goede vriend uit Den Helder, was inmiddels ook gearriveerd om de 150 kilometer mee te rijden. Nog even bijkleppen met een biertje in het campingrestaurant en vervolgens proberen te slapen. Leuk om te zien dat iedereen weer een andere opvatting heeft over nachtrust??.

Lekker vroeg opstaan, het was droog, en gezien de weersverwachting niet al te warm aangekleed. We hadden immers geen volgauto, dus alles wat je aantrok moest ook mee naar de finish. Dus korte broek met beenstukken, kort shirt met mouwstukken en een windjackje zouden wel volstaan. Rob was om vroeg uit Zeewolde vertrokken en stond om 6 uur op de camping. Half 7 vertrekken vanaf de camping richting Valkenburg was niet helemaal haalbaar, maar uiteindelijk rond een uur of 7 wel bij de start in Valkenburg. De groepsfoto liet nog even op zich wachten. Aangezien we niet konden inschatten hoe lang, zijn Rob en ik vertrokken voor de 250 kilometer om 7 uur.

Rijden dan maar. Het begon wat harder te regenen en al vrij snel een flinke klim. Ik denk dat we een kilometer of 5 onderweg waren, en we kwamen al fietsers tegen die er uitzagen alsof ze er al 200 kilometer op hadden zitten. Een zware meneer (met de FEBO als shirtsponsor) zwalkte daar al over de weg. Dat belooft nog wat. Op zoek naar een lekker groepje lukt ook niet echt. Gaat allemaal niet snel genoeg. Het is koud en we moeten behoorlijk doortrappen om warm te blijven. De windkracht ligt naar mijn beleving ook ver boven de voorspelde windkracht 2, en lekker uit de wind rijden is er niet bij. En als we even kunnen aanhaken bij een groepje, dan wordt je zo nat van het opspattend water dat je nog liever in de wind rijdt. Dan maar met z?n twee??n. ?t Schiet lekker op, en ondanks de kou en de regen hebben we tot aan de eerste controlepost eigenlijk geen centje pijn.
Daarna begint de ellende. We vinden zowaar een groepje die ons tempo rijdt. Dat houden we precies 1 minuut vol: ik heb een lekke achterband. Balen, kan gebeuren. Band verwisselen is vervelend, want ik heb wielen die volgens mij 29 inch zijn; band eraf gaat moeilijk, band er terug op is serieus lastig. Dus sta je een kwartier te prutsen. Op weg maar weer, inmiddels fors afgekoeld, gevoel in m?n vingers is weg, voeten zijn ijskoud.  Flink doorrijden, dan wordt je wel weer warm?.. oke, 10 minuten later weer lek, weer mijn achterband. De band wisselen is nu nog lastiger, met dooie vingers. Er komt een motor van de organisator. Hij biedt geen hulp, maar kan mij wel een extra binnenbandje verkopen. Dat lijkt geen overbodige luxe, dus koop ik een binnenband a 7 euro. Daar heb ik precies 8 kilometer plezier van gehad, want dan rij ik mijn 3e lekke achterband in korte tijd. Dit is gewoon niet grappig meer. Het wordt nu echt vies koud en ik moet toegeven dat onze moraal er ook niet beter van wordt. In de limburgse mergelblubber staan we weer te wisselen, na een kwartiertje rijden we weer verder, maar Rob krijgt z?n pedalen niet meer ingeklikt. Als een hoefsmid sta ik even later Rob z?n schoenen te poetsen, met als gevolg dat Rob ze weliswaar weer kan inklikken, maar nu niet meer los kan krijgen. Da?s toch even een ongemakkelijk gevoel, want het risico bestaat dat je dat vergeet, met de voorspelbare gevolgen??

Na 80 kilometer komen we langs Schoonbron, waar de auto van Rob staat. Toch nog maar even wat reservebandjes ophalen en ook een reservebuitenband. Met veel kracht krijgt Rob z?n voet uit het pedaal, met het gevolg dat z?n schoenplaatje wat verdraait. 20 kilometer verder durf ik het bijna niet tegen Rob te zeggen , maar ik heb weer een lekke achterband. Alles is nog steeds nat, de steentjes kunnen ook wel aan de binnenkant van de band zitten, ik weet het niet meer en ik besluit om maar schoon te beginnen, met een nieuwe achterband en een nieuwe binnenband. Weer een poos prutsen, maar wel een goede oplossing, want daarna heb ik geen lekke banden meer gehad. Nee, het was nu de beurt aan Rob om lek te rijden. Dat deed hij dus ook, al hadden we nu wel weer een aantal kilometers achter de rug. In feite waren we net weer een beetje warm?..

Inmiddels waren we ook mijn vrouw en kinderen tegengekomen, die samen met een goede vriend toch naar Limburg gereden waren. Dat was leuk, en ook handig, want we waren redelijk door onze voorraad binnenbanden heen. Uiteindelijk hebben ze in een dorpje wat niet aan de route lag een viertal binnenbanden kunnen kopen, omdat de fietsenmakers aan de route inmiddels volledig uitverkocht waren?..

Het wordt droog. Qua route is het verder wel heel mooi. Camerig, het stuk in Belgi??, met haarspeldbochtklimmetjes en de klim bij Vaals/drielandenpunt zijn werkelijk fantastisch. Rob en ik rijden eigenlijk nog heel makkelijk, we halen alleen maar mensen in. Dat geeft wel een goed gevoel. Bij de laatste stop op 180 kilometer is het een grote baggerbende, het is natuurlijk al wat later en de vele voorgangers hebben het weiland omgedoopt in een modderworsteltoneel. De lekkere koeken zijn ook op, alleen nog droge liga?s. Is wel flauw om daarover te klagen, want verder was de verzorging echt goed. De vrijwilligers hadden het natuurlijk ook hardstikke koud, maar ze waren er toch maar. Petje af hoor.

Door het scheve schoenplaatje krijgt Rob flink last van z?n knie en besluit hij de kortste weg naar Valkenburg te nemen. Heel verstandig besluit, die knie was helemaal blauw en opgezet. Hopelijk geen langdurige blessure?..

De laatste 60 kilometer nog even alleen. In jezelf maar herhalen dat ?t nog twee uur is. ?Gewoon een rondje Elburg, wat stelt dat nu voor?, twee uurtjes nog. De kilometers gaan echt niet hard meer. Ik rij nog  wel stevig door, maar ik ben de enige. Iedereen die ik voorbij rijd zit er doorheen. Niemand wil nog fietsen, en ik wil zsm naar de finish. Gewoon gas erop en doorrijden. Het frappante is dat ik nog steeds boven de 30 rij, maar mijn hartslag wil niet meer omhoog. Blijft hangen op 115, behalve bij de klim van de Keuterberg. Is trouwens wel een lastig ding. Ik zie geen fietsers meer, iedereen loopt. Het lukt mij wel om te blijven fietsen (trippel nodig), en vermoedelijk is dat nog makkelijker dan lopen, want de lopers glijden allemaal weg op het steile stuk??

Nog eventjes. Mijn kilometerteller staat heel zuinig afgesteld, dus is het een beetje gokken hoe ver het nog is. Altijd maar uitgaan van het meest negatieve scenario, dan kan het niet tegenvallen. Ik dacht dat na de Keuterberg nog een heuveltje zat, maar dat bleek mee te vallen, want inmiddels zit ik in het centrum van Valkenburg. Nog even twijfel over de juistheid van de gekozen route, maar het is toch echt de Cauberg die ik nu op moet. Nog maar een keertje op de trippel schakelen. Hij valt eigenlijk best mee, gezien alle verhalen die vooraf de ronde deden. Uiteindelijk gefinished om ongeveer kwart over 6. Entourage fantastisch, mijn gezin was er, Rob ook.

Zoals ik al zei, een Klassieker hoort zwaar te zijn. Dit was een klassieker. Op de afstand en de bergjes was ik voorbereid, op de kou niet. Per saldo heb ik dus echt een klassiekergevoel en is ?het diepe verlangen naar pijn? voorlopig weer even gestild. Op naar Henninger Turm???

[Krijn Haak]


Ogenblik a.u.b. ...