Amstel Cold Race 2005 (150 km, Pascal)

?s Ochtends vroeg mijn bed uit. Ik had mijn wekker om kwart voor 6 gezet.
Ik dacht van mezelf wel dat ik wat extra tijd zou kunnen gebruiken (de rest had zijn wekker op 6 uur gezet), omdat ik zelf niet de snelste ben ?s ochtends.
Tijdens het ontbijten alle nummers op mijn fiets en T-shirt gemonteerd.
En daarna maar naar de start. Het was al aan het miezeren.
Dat maakte me toen niet veel uit. De weersvoorspellingen zeiden dat het weer alleen maar beter zou worden.
Toen we eindelijk bij de start waren hebben we wat mij betreft wat lang op niks gewacht, maar goed, de foto was wel weer snel genomen, en daarna met zijn allen van start gegaan (op een paar na).

De eerste 20 kilometer gingen echt geweldig.
Het fietsen ging wel redelijk automatisch, en van de regen en de kou had ik niet echt last, alleen ik werd niet heel veel warmer.
Maar wat me echt een kick gaf die eerste 20 kilometer was dat er een heel peloton ontstond achter ons. Om dat gevoel te beschrijven wat die kick gaf is wat moeilijk, maar dat zoveel mensen allemaal achter een groepje uit Zeewolde fietsen, dat is echt geweldig (als je van deze uitleg niet heel veel snapt, dan moet je het gewoon maar eens zelf meemaken).
Maar goed, toen kwam mijn blaas met een wat minder prettig gevoel.
Daardoor moest ik dus het peloton verlaten en alleen verder gaan.
Niet veel later daarna zag ik Alexander al met een lekke band staan en heb toen maar besloten om met hem ( en de anderen die daar wachtten) mee te fietsen.
Tijdens het wachten totdat de band weer heel was kreeg ik het steeds wat kouder.
Daarna ging het steeds wat minder goed met me, ik kreeg het kouder, terwijl als je fietst, je het normaal gesproken alleen maar warmer hoort te krijgen.
Het moment waarop ik het echt koud kreeg was toen we stopten om even te pauzeren en omdat Jeanette daar stond.
Geert wou daar ook zijn regenjas aan doen, maar die kreeg hij niet uit zijn bidon. ( we hadden toen al allemaal dat onze vingers niet meer helemaal deden wat wij wilden, door de kou).
Het fietsen daarna werd ook steeds moeilijker voor mij.
Als je stil stond werd je snel koud, was je aan het fietsen, dan kreeg je het iets minder snel koud.
Dat was niet heel aangenaam, maar toen kwamen ook de eerste echte beklimmingen, zoals de Camerig.
Het eerste stuk ging nog wel een heel klein beetje goed, maar daarna kon ik Alexander en Jeanette niet meer bij houden en moest ik zelfs een stukje lopen (ik durf het er bijna niet bij te zeggen, maar fietsend ging het echt niet meer).
Tijdens het lopen had ik zelf al wel bedacht dat Alexander en Jeanette niet meer boven zouden staan als ik boven zou komen, dus heb toen nog even wat gegeten (toen kon ik het nog pakken).
Ergens tussen dit moment en dat het nog goed ging was de eerste stop al geweest.
Daar wees Maarten mij erop dat de remmen het zwaar te voorduren hadden, dus ik naar de mijne kijken, en inderdaad, ik had ook al bijna geen remmetjes meer.
Dus de afdalingen werden bij mij wat rustiger genomen. Toen heel rustig verder gefietst.
Dat rustig fietsen was niet zozeer door de remmetjes, maar vooral doordat de benen niet meer rond wouden draaien.
En even stoppen en eten en dan weer door fietsen was ook niet heel handig, want dan zou ik het nog kouder krijgen.
Op een gegeven moment merkte ik dat ik geen achteremmen meer had, ik kon mijn hendel inknijpen tot mijn handvat, maar remmen deed mijn fiets niet.
Tot mijn geluk was er een paar kilometer verder een verzorgingspost. Ik dus meteen naar het tentje van shimano voor nieuwe remmen.
Er stonden een heleboel mensen om dat tentje, iedereen wou nieuwe remmen, en niemand kon zelf meer goed zijn vingers bewegen, dus de 2 mensen van shimano hadden het heel erg druk om iedereen te helpen.
Dus dat werd fijn wachten en alleen maar nog kouder worden. Nadat ik eindelijk geholpen was, had ik voor mezelf maar besloten om even in het rode kruis tentje op te warmen.
Eerst met 1 dikke deken. Even later met 2 dekens. Maar ik bleef maar door bibberen van de kou.
Na ongeveer 20 minuten had ik drie dekens en een folie om mezelf op te warmen.
Dat lukte toen wel aardig. Voor me zelf had ik toen besloten om me maar op te laten halen door de bezemwagen, dus dat zei ik tegen iemand van het rode kruis.
Die persoon belt op naar de bezemwagen en zegt, ?wanneer ben je bij mijn post, ik heb hier 2 zwaar onderkoelde mensen die met je mee willen? dus ik kijk rond, naast mij zat nog iemand die het koud had, maar voor de rest zag ik niemand die onderkoeld zou zijn, dus toen het bewijs dat ik onderkoeld was geraakt, dat was wel even schrikken.
Maar de bezemwagen had het te druk, dus hij wist niet wanneer hij zou komen om mij en de andere persoon mee te nemen.
Een flinke tegenvaller, want ik zag het niet echt meer zitten om te gaan fietsen.
Ik kon toen ook niet heel gemakkelijk meer eten uit mijn rugzakje pakken.
Had ik het dan eindelijk gepakt, dan was het een tijdje pielen totdat het eindelijk open was. Mijn ledematen wouden op dat moment niet heel erg meer mee werken, mijn motoriek was niet heel goed meer.
Niet heel veel later hoorde ik dat het nog maar 15 kilometer zou zijn naar Valkenburg. Dus toen ben ik op mijn fiets gestapt en ben rechtstreeks naar Valkenburg gefietst.

Maar toen kwam een meevaller, ik fietste langs de camping.
Daar ben ik toen gestopt (toen 110 km op de teller) met fietsen en ben onder de douche gaan staan. Wat was dat lekker.
Nadat ik had gedoucht ging het weer beter met me en heb ik samen met Warner en nog een aantal die of ook net zoals ik eerder gestopt waren of al klaar waren met de 100 km op de rest gewacht.
Wat was Sandra toen rustig, vergeleken met een avond eerder?

Tijdens het wachten merkte ik dat ik niet helemaal kapot was gegaan, want ik voelde me best snel alweer normaal.
?s Avonds na het eten op de camping nog heel even door Valkenburg gereden om mijn chip af te geven en toen naar huis gereden.
Ondanks het afzien door de kou, ben ik wel een heleboel ervaringen rijker, ik weet alleen nog niet of ik wel al die ervaring had willen op doen (dat onderkoeld zijn bijvoorbeeld). Nu zie ik het wel weer zitten om volgend jaar weer de Amstel (hopelijk dan niet weer Cold) Gold race te gaan fietsen.

[Pascal]


Ogenblik a.u.b. ...