Amstel Cold Race 2005 (100 km, Sandra, Albert)

 

Na een nacht met weinig slaap is het dan zover. Zaterdag 16 april, de dag van de Amstel Gold Race. Om half zeven reden we naar de start in Valkenburg. Regenjasjes??? Die hebben we niet nodig. Dat beetje miezerregen  houdt zo wel op. Er waren tenslotte alleen maar een paar buitjes voorspeld en ach, in Limburg zal dat dan vast wel meevallen. Alleen Raymond was zo wijs om z?n regenjack aan te trekken.

Om kwart over zeven, na de groepsfoto, gingen we van start voor onze 100 kilometer. We reden met z?n vijven; Wilfried, Frank, Raymond, Albert en ik (Sandra). Het begin ging best lekker. Zo lekker dat ik gewoon achter de groep van 150 en 250 km aan bleef rijden en de afslag van onze blauwe route miste. Gelukkig kwam Wilfried achter me aan omdat ik het herhaaldelijk harde roepen van Albert niet scheen te horen.

We reden, inmiddels door de stromende regen, door het prachtige Limburgse landschap.  Af en toe een heuveltje (voor mijn gevoel soms al een aardige berg) en gelukkig ook de heerlijke afdalingen.
Frank was niet te houden. Reed steeds op kop en was meestal als eerste boven. Ongelooflijk!

De eerste lekke band was precies op de helft bij de verzorgingspost. Inmiddels keken we wel uit naar een lekker bakkie koffie of thee met appelgebak bij een warme kachel. Maar helaas de post was buiten, overigens verder wel heel goed verzorgd.

Na een half uur, de band van Frank moest tenslotte geplakt worden, bestegen we verkleumd onze fietsen.

Raymond had zoveel water in z?n schoenen dat er wel tien goudvissen in konden, maar meetrappen ho maar! We besloten het eerste kroegje dat we tegenkwamen in te duiken. Albert en ik hadden tenslotte van tevoren besloten na elke klim een bakkie te doen. Als het maar gezellig is, was ons motto. Maar hoe we er ook naar uit keken, geen cafe te vinden. Als we er eindelijk een vonden dan was ?ie dicht.

Inmiddels voelden onze tenen aan alsof je op de schaats staat met 10 graden vorst. En verder waren we tot op het bot verkleumd.

We begonnen aan het echte werk. Hoewel er op het routekaartje acht benoemde beklimmingen staan is in Limburg geen meter vlak terrein te vinden. En ook al stonden er 4 voor de rust en 4 in het tweede deel, de serieuze zouden nu komen.

Behalve de natte kleding begon ook het sponsorgeld steeds meer te wegen. Stoppen was geen optie, de sponsor kon ik niet teleurstellen en het goede doel zeker niet. Dus hielpen we elkaar tegen iedere heuvel omhoog en telden we de nog te rijden kilometers. Raymond is ons op dat moment al vooruit gesneld. Te lang wachten in die koude omstandigheden was niet verantwoord.

Op de ????n na laatste heuvel ? De Keutenberg ? krijgt Albert iets bijzonders voor elkaar. Een lekke band terwijl je naast je fiets die gemene bult op loopt. Na inmiddels 90 kilometer staan de vingers stram van de kou. We hebben dus wel eens sneller een band verwisseld. En van de bewoners hoef je geen hulp te verwachten. Als je op de Keutenberg woont ben je daar volgens Albert niet vrijwillig, maar ben je verbannen. Daarna op naar de laatste hindernis: De Cauberg. Doornat van de regen, stram van de kou beklimmen we deze laatste heuvel, omdat de finish boven ligt.

Doordat Wilfried en Frank ook hier het snelst naar boven klimmen, horen zij hun naam als eersten. Enkele minuten later volgen Albert en ik en komen moe maar voldaan over de finish.

Alle vijf de finish gehaald. We zijn trots op onszelf.

   
Eens maar nooit meer roep ik direct bij de finish naar Albert. Maar na een welkome warme douche en een paar nachtjes rust praten we tijdens het ?uitrijden? op de maandag al over een nieuwe Amstel Gold Race.

Met mooi weer kan het toch alleen maar beter gaan.......

 

[Sandra]


Ogenblik a.u.b. ...