Amstel Cold Race 2005 (150 km, Jeanette)

Het heeft even geduurd, maar hier is dan toch mijn stukje over de Amstel Gold Race van afgelopen 16 april (ik hoop dat jullie nog weten over welke tocht ik het heb). Ik zit dit stukje te schrijven op wederom een regenachtige dag. Meteen komt het Amstel Gold Race gevoel weer naar boven. Hoe ik me toen voelde??? Ik voelde me koud en knettergek. Hoe had ik het in me hoofd gehaald om me op te geven voor zo?n idiote fietstocht?

Eindelijk was 15 april aangebroken; de dag waarop we naar Limburg zouden vertrekken. Rond de avond kwamen we aan op de camping en toen ongeveer iedereen er was gingen we gezellig eten in Wok & Roll. Dat is een echte aanrader. Het eten smaakte super en ik kreeg meer naar binnen dan ik van te voren verwacht had. Tijdens de heenreis had ik namelijk een aantal ?bergen? gezien die ik niet zo erg leuk vond. Het was toch wel heel erg heuvelig in Limburg!!!

Nadat we onze buiken rond gegeten hadden, togen we weer richting de camping. Daar nog even gezellig wat drinken met elkaar en toen hebben we ons bed maar eens opgezocht. Je moet tenslotte goed uitgerust op de start verschijnen.

Helaas kwam er van rusten niet veel. Ten eerste hoorde Sandra de hele tijd koeien loeien, ten tweede kwam er een flinke herrie uit de caravan van Eric en zijn fietsmaatjes en ten derde lag er iemand in de kamer naast ons ontzettend hard te snurken, waardoor ik helemaal niet meer kon slapen. Wie de snurker was???? Geen flauw idee. ??f Raymond ??f Marc. ?s Morgens kon geen van beiden zich natuurlijk iets herinneren van het snurken, maar ik weet zeker dat een van hen het was.

Toen we rond half zes ons bed uitkwamen, was het ontzettend mistig buiten. Dat beloofde niet veel goeds voor de rest van de dag, maar toch was ik zo optimistisch om mijn regenjasje in de caravan te laten. Sandra twijfelde nog even over het regenjasje, maar nadat ik haar vertelde dat er volgens het weerbericht af en toe een bui zou vallen, liet zij uiteindelijk ook haar regenjas maar in de caravan achter. In Limburg is het weer tenslotte (meestal) mooier dan in de rest van Nederland.

Helaas voor ons begon het al voor de start iets te regenen. Teruggaan om de regenjasjes te halen was ook geen optie, dus hoopten we maar op beter weer tijdens de rest van de tocht.

Al vrij snel na de start kreeg ik de eerste beklimming in het vizier en ik moet zeggen dat ik vrij makkelijk boven kwam. Natuurlijk waren de snelle jongens mij al ver vooruit en ik bungelde een beetje tussen de kopgroep en een groep achter mij.

Nadat ik een heel stuk ?alleen? had gefietst, zag ik op een gegeven moment ver voor mij een groepje fietsers langs de kant van de weg staan. Ik dacht dat ik vanuit de verte shirtjes van de WTC herkende, maar ja, met al die druppels op mijn ?zonnebril? was ik er niet helemaal zeker van. Toen ik dichterbij kwam, bleek toch dat het enkele WTC-ers waren die daar stonden. Alexander had een lekke band gekregen en er waren een aantal andere clubleden die zo galant waren om hem met raad en daad bij te staan. Ik moet nog steeds lachen als ik denk aan het verbaasde gezicht van Alexander, op het moment dat hij zag dat ik hen voorbijfietste. Omdat het groepje dat langs de kant van de weg stond veel sneller fietst dan ik, fietste ik lekker in mijn eigen tempo door. De anderen zouden mij later wel inhalen.

Toen de groep van Alexander weer langskwam, sloot ik me bij deze groep aan, hoewel ik af en toe wel flink door moest trappen. Langzamerhand begon ik ook een beetje genoeg te krijgen van al het klimwerk. Het is precies zoals Sandra in haar stukje ook al zei: het lijkt alsof er geen vlak stukje weg te vinden is in Limburg. Ondertussen had ik ook al vrij weinig gevoel in mijn voeten en handen. Ik had het zo ontzettend koud door de regen.

Op een gegeven moment kwam onze spinningtrainer ook nog langs zeilen. Heel enthousiast vroeg hij hoe het ging, maar ik had het toen al helemaal gehad, vond er niets meer aan en vroeg me echt af, waarom ik niet gewoon borduren als hobby had.

Vlak daarna ben ik iets langzamer gaan fietsen. Het tempo van Geert, Cees en Hans was me iets te snel.

Alexander, een echte gentleman, besloot om bij mij te blijven. Ook Pascal bleef bij ons fietsen en zo gebeurde het dat wij gedrie??n verder fietsten.

Na nog een aantal bergjes beklommen te hebben, de namen ervan weet ik al niet meer, kwamen we aan bij de voet van de berg naar het Drielandenpunt. Ik weet nog precies wat Alexander tegen mij zei: ?Zet hem maar op de triple en gewoon lekker rustig omhoog fietsen en flink genieten van het uitzicht. ? Vol goede moed begon ik aan deze beklimming. Toen ik op een gegeven moment een bocht in het vizier kreeg, dacht ik dat ik wel boven was. Helaas begon de beklimming toen pas echt. Pascal zat toen al een stuk achter mij, en ik had Alexander gezegd dat hij ook maar in zijn eigen tempo omhoog moest fietsen. Als hij mijn tempo aan zou moeten houden, zou hij bijna omrollen, zo hard ging ik.

Eindelijk, eindelijk was ik boven, maar ik had weinig van de omgeving gezien. Ik had met een strakke blik naar het asfalt gekeken en had een cadans in mijn hoofd die ik vol moest houden tot ik boven was. Eindelijk zag ik het bordje ?NOG 100 METER TOT DE TOP?. Bij deze bordjes kregen mijn benen meteen weer de energie om mij nog een stukje verder omhoog te brengen.

Eindelijk zag ik Alexander langs de kant van de weg staan. We stonden heel even te wachten tot Pascal zou komen, maar omdat het zo ontzettend koud was, besloten we op een gegeven moment maar gewoon door te fietsen. Er zaten nog een aantal WTC-ers achter Pascal en die zouden hem dan vast wel oppikken onderweg.

Zo gebeurde het dus, dat ik samen met Alexander verder fietste. En Alexander heeft het geweten dat hij bij mij bleef die dag. Hij heeft alles uit de kast moeten trekken om ervoor te zorgen dat ik door bleef fietsen. Bij elke beklimming die ik zag, begon ik weer te zeuren dat ik echt niet meer kon en dat ik af wilde stappen. ?Kom op, doorfietsen, ?     zei Alexander dan. ?Over twee uur zijn we bij de finish?. Volgens mij heb ik deze zin (dat het nog twee uurtjes zou duren) wel tien keer gehoord, en op een gegeven moment geloofde ik hem ook echt niet meer. En bij elke beklimming hoorde ik weer, ?we zijn er bijna, even doorzetten nog, je kunt het wel.?

Ik werd echt helemaal gek van mezelf en door de regen en die beklimmingen had ik echt geen zin meer om te fietsen. Ik dacht nog bij mezelf: ??ls ik de finish haal, gooi ik mijn fiets neer en verkoop hem aan de eerste de beste die hem hebben wil, en ik zoek wel een andere sport. Ik had het echt helemaal gehad.

En die arme Alexander ondertussen maar zijn best doen om mij wat op te fleuren. Kwamen we weer bij een beklimming, en dan kreeg ik weer te horen dat ik maar gewoon lekker op mijn tripletje naar boven moest gaan, lekker rustig tempo en genieten van de omgeving. Ik weet nog goed dat ik op een gegeven moment een beetje tegen hem uitviel en dat ik zei dat hij op kon rotten met zijn omgeving. Ik zie alleen maar asfalt zei ik nog tegen hem. Achter mij hoorde ik een aantal andere fietsers hard lachen, maar ik had op dat moment maling aan alles en iedereen. Was alleen maar bezig om de finish te halen, maar ik zag het steeds somberder in.

Op een gegeven moment sloten Alexander en ik weer aan bij het groepje van Geert, Cees en Hans. Bij de Eijserbosweg kreeg ik van Hans te horen dat dat de berg was waar Boogerd altijd demareerde. Ik dacht toen nog; wat moet ik met die wetenschap?? Ik moet eerst maar eens zorgen dat ik boven kom. Toen ik eenmaal boven was, had ik echt bewondering voor Boogerd. Dat hij hierop kon demareren zeg. Ik reed zowat achterwaarts de berg weer af, zo?n snelheid had ik. En ik kwam echt versnellingen te kort. Ik heb dan wel een triple en 10 speed achter, maar dat is toch echt nog te weinig voor sommige beklimmingen.

Na een tijdje verder fietsen kreeg ik van Hans een hele opbeurende opmerking te horen. We krijgen nu nog maar twee beklimmingen; de Keutenberg en de Cauberg. Het was alsof ik ineens vleugels kreeg, want ik was meteen weer wat enthousiaster om door te fietsen. Nog twee beklimmingen en dan had ik het gehaald??..

Helaas had Hans zich vergist, want er zat nog een beklimming tussen (naam van de berg weet ik niet meer, maar hij ging aardig omhoog). Maar goed, na deze beklimming hadden we er echt nog maar twee voor de boeg, waaronder de Keutenberg. De Keutenberg kon ik echt even niet meer aan en ik ben lopend omhoog gegaan. Daar stond Alexander weer op mij te wachten en vol goede moed sprong ik weer op de fiets, op weg naar de finish. Ik was toe aan een hele warme douche, dus ik moest nog maar even op mijn tanden bijten.

Eindelijk reden we de Cauberg omhoog, maar ik had helemaal geen fut meer om deze te beklimmen. Gelukkig was Alexander wederom zo galant om mij een stukje te duwen. Op een gegeven moment zag ik de bordjes komen. Nog 500 meter??. Nog 400 meter??? nog 300 meter???en ik zag Geert een stukje voor mij fietsen. Nog 200 meter??? en ik dacht bij mezelf; ik moet en ik zal voor Geert proberen te eindigen en dus zette ik nog even een eindsprint in. Vlak voor de finish ging ik Geert voorbij en ik was echt dolblij dat ik er was. Meteen kreeg ik allerlei felicitaties van Alexander, Geert en Richard. Ze vonden het ontzettend knap dat ik het uitgefietst had, maar ik kon nog maar aan ????n ding denken: onze sponsoractie. En dus riep ik vol enthousiasme: ?Yes, we hebben 1500 euro!!!!!!!!!!?

Verschillende mensen stonden mij een beetje raar aan te kijken, maar ik had overal maling aan. Ik stond te glunderen als ik weet niet wat, en ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik over een finish was gekomen.

Een aantal dagen voor de AGR had ik mijn moeder gezegd dat ik rond drie uur wel binnen zou komen. En om 14.59 kwam ik over de finish. Als dat geen perfecte timing was?!?

We moesten nog even een aandenken aan deze barre tocht ophalen en de bikechip inleveren en toen konden we weer terug naar de camping. Dacht ik bij de finish dat ik alle beklimmingen gehad had; om bij de camping te komen moest je toch ook nog aardig wat klimwerk verrichten.

Op de camping aangekomen heb ik lekker een half uur onder de warme douche gestaan en toen had ik het idee dat ik weer een beetje gevoel in mijn handen en voeten kreeg. Daarna hebben we in het restaurant op de camping lekker even nagepraat met iedereen, en even lekker wat zitten drinken en eten. Nou ja??.lekker zitten??? Ik had ontzettende zadelpijn, dus erg lekker zat ik niet.

Maar goed, een aantal dagen na deze barre tocht was ik toch weer zo enthousiast geworden dat ik hem volgend jaar zeer zeker weer wil rijden. En ????n voordeel heb ik dan; het weer kan niet veel slechter zijn dan dit jaar.

Bij deze wil ik Alexander nog graag even heel hartelijk bedanken voor al zijn moeite om mij over de finish te krijgen. Zonder jou had ik het echt niet gered hoor Alex!!!!!!

Ik ben je heel erg dankbaar en het spijt me als ik af en toe een beetje chagrijnig tegen je was uitgevallen. Maar ja, ik had het ook zo gehad onderweg, met al die regen en beklimmingen. Gelukkig dat ik jou nog had om me op af te reageren!!!!

[Jeanette]


Ogenblik a.u.b. ...