Klassiekerweek 2005

In de week van 27 mei t/m 4 juni stond voor Alexander en mij de klassiekerweek van Le Champion op het programma.
Samenvattend in enkele cijfers:
4 klassiekers in 7 dagen tijd fietsen met steeds 1 rust(reis)dag er tussen 
Totaal 1.004 kilometer fietsen.
Totaal 13.660 hoogtemeters.
1) Milaan-San Remo 310 kilometer, 2.380hm, gem. 29 km/uur
2) Ronde van Lombardije 234 kilometer, 4.280hm, gem 23 km/uur
3) Kampioenschap van Z??rrich 232 kilometer 3.200 hm gem 27 km/uur
4) Rund um den Henniger Turm 228 kilometer 3.800 hm gem 26 km/uur

Totaal ongeveer 64 deelnemers verdeeld over 2 bussen en daarnaast per klassieker nog enkele ?losse inschrijvers?

 De week was tevens onze afronding voor het behalen van het klassiekerbrevet. Hiervoor hebben we in 4 jaar tijd 13 wereldbekerklassiekers gereden.

Aangezien cijfers niet zoveel zeggen hieronder 4 verslagen van 4 kompleet verschillende klassiekers:

Milaan-San Remo

Na 2 reisdagen in de bus stond direct de langste klassieker van de week op het programma. Het ontbijt stond om 05.00 uur reeds klaar waarna we om 05.45 uur richting het Velodrome B.I.G.  Via di Vittorio reden. Daar ter plekke snel de fietsen prepareren en de zakken vol eten gestopt. Om 06.45 uur vertrokken we gezamelijk om direct na 500 meter de eerste pijl te missen.... Na 20 minuten waren we ruim 8 kilometer verder terug bij de bus voor de herstart!

Enigzins onrustig werd er al snel behoorlijk doorgereden op de Po-vlakte alwaar we met een redelijk grote groep bij de eerste stempelpost op zo`n 90 kilometer arriveerden. Hierna vertrokken we richting de Turchino wat naast de tegenwind normaal de eerste hindernis zou zijn. Maar in deze 70 kilometer wist men een zeer heuvelachtig verkeersluw deel te vinden (de profs hebben het makkelijker!). Onderaan de Turchina was het kwik al opgelopen tot 34??C.  Na een lange klim bereikten we de top waar de 2e post was (160 km). Intussen besloten Alexander en ik los van elkaar verder te gaan zodat we ons eigen tempo konden blijven rijden. Na de klim was een prachtige afdaling naar de Middellandse zee een prachtige beloning. Onderaan de afdaling in Genova restte nog slechts 140 kilometer over de kustweg, ook wel de bloemenrivi??ra genoemd. Deze strandweg was op zondag door het enorme hete weer belachelijk druk. Ik wist niet dat er zoveel scooters en motoren bestonden. Het was dus opletten geblazen, zeker gezien het feit dat menig Italiaanse schone langs de vele boulevards stond. Hierdoor was het concentreren op de route nog lastiger, maar wel een welkome afleiding in het afzien. Intussen bleef de weg maar slingeren langs prachtige plaatsen met regelmatig een stevige klim over een zogeheten Capo. Na een laatste controle op 230 kilometer restte nog de laatste 80 kilometer met de zwaarste Capo`s waaronder de Cipressa en de Poggio waarvan de laatste op 303 kilometer nog begon. Ik moet zeggen dat ik me wel eens beter heb gevoeld in mijn leven. De laatste afdaling nam ik voorzichtig gezien de staat van het asfalt en de vermoeidheid. Na 310 kilometer kwam ik aan bij het hotel alwaar ik kon genieten van het zwembad, waarvan uit ik uitzicht had op de beklimming van de Poggio. Nog vele jongens uit de groep omhoog zien gaan waarvan de laatste om 22.00 uur binnen kwam.

 

Ronde van Lombardije

2 dagen later stond de fiets klaar in San Pellegrino Terme voor de zware Ronde van Lombardije. Dit was toch wel de klassieker waar ik het meeste tegen op zag, aangezien de 234 kilometer lange route door het middengebergte gaat, de temperatuur weer naar 34??C  zou gaan en met de inspanning van Milaan - San Remo nog in de benen. De start was iets na 06.30 uur en na 5 min of meer vlakke kilometers diende zich de eerste klim reeds aan, die ons zo`n 460 meter hoger zou brengen. Vandaag was het helemaal zaak om je eigen tempo te rijden dus namen Alexander en ik direct al afscheid aan de voet van de klim.

De wegen slingerden hier prachtig door de bergen door machtig mooie rotspartijen en pitoreske dorpjes. Af en toe lagen er behoorlijke brokken steen op straat die van de bergwand af waren gekomen. Het parcours was nergens vlak tot aan San Omobone Imagna wat op 404 meter hoogte ligt. De hoge bergen eromheen gaven me een gevoel van ?pfff, je zou daar tegen op moeten klimmen?. Maar ja op de route beschrijving zag ik dat de post 9,4 kilometer verder zou liggen op 1.340 meter hoogte dus zat er niks anders op dan de 53-11 te veruilen voor 34-23 en zelfs 34-25. Na een uur klimmen had ik de post bereikt en kreeg ik als beloning een stempel......en ja drinken, een reep en een fantastisch uitzicht op de omgeving. Via een steile afdaling zette ik koers naar het Comomeer. De route was hier ?iets vlakker? maar af en toe knikte de weg toch wel weer een procent of 10 omhoog en gelukkig ook omlaag. Door de warmte nog even extra gestopt om bij te tanken want na 140 kilometer was de tweede post boven op de top van de ?Madonna Del Ghisallo?. Deze klim was met stukken van 14% een echte killer. Bovenaan stond een kapel welke ooit door de paus als beschermheilige van de fietsers is gewijdt. Een uitstalling van wielerhistorie was prachtig om te zien: fietsen van o.m. Moser, Coppi en de verongelukte Casartelli, maar ook wielertruien en foto`s van wielerlegenden. Weer opgefrist vertrok ik naar de derde post welke ik na 190 kilometer bereikte. De weg hierheen verliep overwegend glooiend, maar de kilometers gingen weer behoorlijk tellen. Na de derde post stond er nog 1 grote beklimming te doen en dat heb ik geweten. Wat een pokkebult weer, met zo`n 650 meter omhoog en het tempo dat niet snel genoeg was om de vliegen voor te blijven die het voorzien hadden op de zoete lucht van de Isostar. Ik had me even daarvoor vergist met mijn bidonnen., ik had er 1 met water en 1 met Isostar en ik verfriste me even met de verkeerde.... Op deze laatste klim heb ik ook even een paar minuten kort gestaan omdat de benen het best zwaar kregen. Maar de afdaling daarna was weer prachtig en met een tempo wat regelmatig over de 80 km/uur ging achterhaalde ik nog 2 renners die me in de klim hadden ingehaald. Verder was het vrijwel de hele dag alleen fietsen in een prachtige omgeving. Met recht de mooiste en met 4280hm een zware klassieker.

 

Kampioenschap van Z??rich

Vanuit Zug vertrokken we weer voor de 3e klassieker deze week, die bekend staat om z`n mooie parcours. Het was ook inderdaad fantastisch genieten op de overwegend goeie wegen die af en toe wel hinderlijk/gevaarlijk werden doorkruist met spoorrails welke bijna evenwijdig in de weg liggen(?). De 1e post lag op de top van de Regensberg (612mtr), hier moesten we even wachten op de stempelaars die in de file zaten. Hierna zetten we onze fiets verder richting Z??rich en waar we de post op 130 km vonden boven op de Hulftegg (953mtr). Aangezien de verschillen hier kleiner waren besloten Alexander en ik de weg zover het ging samen te vervolgen. Af en toe reed er iemand met ons mee en bleek Andrea (de enige vrouw in het gezelschap) nog een hele poos met ons mee te rijden. Prachtige vergezichten, ook op de bergen met sneeuw werden afgewisseld met mooie dorpjes en blauwe bergmeren.

De 3e post lag boven op de Sattelegg (1190mtr) en komende vanaf 410 meter bleek het na 180 kilometer nog een beste opgave. Een klim van 11 kilometer met soms stukken van 10-11% moest wel een mooi uitzicht opleveren en inderdaad het was prachtig. Ook hier weer kregen we drinken, eten en uiteraard de fel begeerde stempel.

Hierna stortten we ons weer in een prachtige afdaling er stonden nog 40 kilometer op het programma. Via de mooie lange brug over het meer bij Willerzell reden we op de laatste hindernis aan. Men had nog de weg naar Raten gevonden die ons weer op een niveau van 1.077 meter bracht. Deze klim was niet heel lang en moelijk maar door de afstand en wederom tropische temperaturen toch slopend. Bij mij was het zitvlak door de combinatie van de afstanden, de temperaturen en het ?comfort? volledig kapot en ik kon eigenlijk niet meer zitten. Gelukkig was de laatste 20 kilometer nog zo`n 650 meter dalen dus was er minder dan een half uur voor nodig. Helaas misten we een pijl en kwamen we weer op de route van de ochtend terecht.... Uiteindelijk was een 2e ronde iets teveel van het goede dus met een ommetje kwamen we weer terug bij de jeugdherberg.

Rund um den Henninger Turm

Op de zaterdag stond de 4e en laatste klassieker in het Taunusgebergte op het programma. Krijn en Marc waren hiervoor ook naar Schlangenbad gekomen, dus konden we s`morgens aanvangen met 4 WTC-ers. Heel veel mensen viel dit op. We vertrokken enigzins achter de meute aan en wisten als een groene TGV de ene naar de andere groep te achterhalen. In het treintje nam ook een ons bekende noorderling plaats. Een geblokte sterke vent Johnny Helder kenden we van eerdere klassiekers en bleek ook nu weer een sterke motor in het gezelschap. Na de vele klimmen moesten we ons wel steeds hergroeperen maar eenmaal kompleet ging de snelheid op het vlakke weer snel naar de 40 km/uur. Marc besloot even later even wat rustiger aan te doen en z`n eigen tempo te rijden, maar moest helaas ook opgeven door problemen rondom de knie bleek achteraf.

Na de 2e controle op 139 km vertrokken voor het traject naar de Grosse Felsberg. Aangezien we nog wat extra eten en drinken wilde inslaan, ?overvielen? we nog de plaatselijke supermarkt in Bad Camberg. Na een combinatie van Yoghidrink, Cola, koek, chocolade en ijs moesten we tegen de Felsberg op kunnen dachten we. Het was een prachtige klim naar zo`n 880 meter maar helaas werd de klim nog 2 x onderbroken door een daling van zo`n 100 meter. Bovenop was het met 13??C vrij fris en besloten we zonder Alexander naar beneden te gaan. Na een frisse afdaling bleek de laatste 40 kilometer toch nog constant op en neer te gaan. Ook deze tocht bleek met 3.800hm en een straffe wind een heftige tocht welke je niet moet onderschatten.

 

Op deze week konden we tevreden terugkijken. De organisatie was perfect en de sfeer was goed. Wat dat betreft kan ik evenementen die Le Champion organiseert echt aanbevelen. Voor wie de klassiekers te heftig zijn heeft men keuze genoeg in het binnen- en buitenlandprogramma. Het programma voor 2006 zal normaal gesproken ergens in december gepresenteerd worden tijdens een gezellige fietsbeurs. Tijdens deze middag zal ook Krijn zijn klassiekerbord ontvangen en Alexander en ik zullen hier het brevet in ontvangst nemen.

[Rob van Zetten]

   


Ogenblik a.u.b. ...