Marmotte 2005

9 juli 2005

De Marmotte is een door Cyclosportive georganiseerde wedstrijd over 3 Alpencols, 175 km, meer dan 5000 m klimmen met finish op de Alpe d?Huez. Het is als het ware een koninginnerit uit de Tour de France, maar dan voor amateurs en recreanten. Een groot deel van de Nederlandse wedstrijdfietsers reist elk jaar af om in deze zware rit een goede tijd neer te zetten.
Ook minder goede fietsers doen mee, soms met als enig doel ?hem uit te rijden?. De laatste jaren doen er nogal wat ex-profs mee, die voorin het klassement eindigen in de hoop weer een profcontract te bemachtigen.

Dit jaar deden er maar liefst 7000 fietsers mee, waarvan 3000 uit Nederland.

Voor mij was de Marmotte het fietsdoel van het jaar. Vorig jaar heb ik ook meegedaan en kreeg de smaak te pakken (7:37 uur en 234e plaats). Krijn en Alexander zouden dit jaar ook meedoen.

Op de dinsdag ben ik heengereden, naar een camping in Bourg d?Oisans, met mijn gezin, jazeker; dat koste enige moeite onder voorwaarde dat ik de rest van de vakantie de fiets niet meer aanraakte. Woensdag 100 km infietsen met 2 cols. Donderdag de ?Alpe? op voor het startnummer, 0068, hetgeen mij smalende opmerkingen opleverde over mijn ambitieniveau. Maar goed, waar het mij om ging was een plek in het eerste startvak, voorin dus, en die had ik. Vrijdag rusten en stapelen.

Zaterdagochtend 7:00, de camping raakte al aardig leeg toen ik tegen de rijrichting in naar het centrum reed. Het was zwaar bewolkt, maar droog, in tegenstelling tot eerdere voorspellingen. Het weer zou opklaren en perfect zijn voor een goede tijd. Welke strategie had ik? Met ????n volle bidon zo hard mogelijk de Glandon op, boven alles vullen, zodat ik in ????n keer tot de Galibier doorkon. Aan eten mee: 5 bananen en 3 repen.

Vak 1 was al aardig vol en ik kon er voorin niet meer bij.
Dus wachten tot het startschot en fiets over de hekken tillen om als ongeveer 150e over de mat te komen en direct doorschakelen naar mijn zwaarste verzet tot boven de 45 km/uur. ???n peloton, 10 man dik, motoren ervoor en bij wegversmallingen vol in de remmen.
Wat een hectiek, wat een spectakel. In ieder geval kwam je goed ingefietst bij de 1e klim. En dan begint het echt. Kan ik mee? Als recreant in dit geweld van geroutineerde wedstrijdrenners is dit toch een spannend moment. Ondanks een hoge hartslag van royaal boven de 160 (en dat voor een 40+er) kan ik goed standhouden. Achteraf blijk ik slechts 5 minuten achter de kopgroep de Glandon te zijn gepasseerd. De kopgroep was ca. 25 man met Italianen op kop, daarachter op 4 minuten weer ca. 30 man en ik in de derde groep van ca. 30.

De afdaling gaat hard. Door mijn stop heb ik de aansluiting verloren en probeer uit alle macht terug te komen. Met slippende banden door de bocht lukt het me weer bij te komen. Achteraf blijkt vlak achter mij een Nederlander een bocht niet meer gehaald te hebben en, door een val tegen een paal, omgekomen te zijn. In het vlakke deel op weg naar de beklimming van de Telegraphe/Galibier ontstaat een grote groep van ca. 40 man, waarbij ik probeer de inspanningen te beperken.

Aan de voet van de Telegraphe sta ik voor een keus; vol erin of sparen voor de Galibier. Vorig jaar ging ik voorzichtig van start, maar moest toch ook zwaar afzien in de rest van wedstrijd. Dus, vol erin, mee met de kop van het peloton, bestaande uit ca. 10 man. Dat viel niet mee met een snelheid van tussen de 15 en 18 km/uur (veelal verzet 39/24) en ik kwam op het elastiek te zitten en moest lossen. Na de Telegraphe kon ik echter in de afdaling naar Valloire via de ploegleiderswagens weer in het spoor komen, maar helaas door een noodstop vanwege een auto in Valloire net niet aansluiten. Ik bleef echter een richtpunt houden en op het vlakke deel na Valloire kon ik aansluiten. En dan begint de laatste 8 km! De eerste km ging goed (12,5 km/uur, 39/28), maar dan krijg ik een inzinking en moet lossen. Ik probeer er doorheen te komen, persen, concentreren en moed verzamelen. Het gaat weer iets beter en ik weet weer iets te versnellen en de top te bereiken (zie foto van steile laatste km, 11 km/uur, 39/30) om 12:00, ????n minuut na de kop van het peloton, op 50 ?? 60e plek (maar dat wist ik toen nog niet). Met windjack aan daal ik af, ik zie op ca. 300 m voor me een groep van 5 man ontstaan en probeer met alle macht hierbij te komen. Met 60 km/uur gaat het langs de Lautaret, maar ik kan het gat niet dichten. Voor La Grave komen 2 man me achterop en met ons 3-en sluiten we aan en kan ik weer op adem komen.

Enkele minuten na 13:00 kom ik aan de voet van de Alpe d?Huez. De laatste km?s wilde niemand meer fietsen en kachelde ik op kop met iets meer dan 30 km/uur.

En dan begint ie, 14 km. Vorig jaar zat ik de laatste 10 km geheel stuk en ik was alleen maar bezig met de vraag, hoe ver kom ik deze keer. De eerste km?s gingen met 12,5 km/uur goed en ik zat te rekenen dat een tijd binnen de 7 uur haalbaar was (hoe is dat mogelijk!!??). Maar ik  was er nog niet. Nog 8 km, nog 7, en nu begonnen de benen toch tegen te sputteren. Nog 6, nog 5, als ik nu even in die bocht stil ga staan, even rusten, enkele minuten kan ik toch wel verliezen zeker? Toch maar niet! Nog 4, ik moet terug naar het kleinste verzet en durf niet naar de snelheidsmeter te kijken, die nadert nl. de 10 km/uur. Twee dagen terug fietste ik hier nog 15 km/uur (39/26). Enkele renners uit de eerdere groep halen me in en ik kan er niets aan doen. Nog 2 km, ik kan weer ietsje versnellen en weet dat ik niet meer ga stoppen. Het laatste stuk is vlak en ik geef iets wat een eindsprint zou moeten zijn (zie finishfoto).

Mijn vrouw en kinderen stonden bij de finish en hadden zich voorbereid op een lange wachttijd, maar schrokken van mijn plotselinge doorkomst, hoe kan dat nu zo snel? Het was pas 14:08. (de Alpe toch nog in een dik uur bedwongen!)

Met enige trots werd me door de kids verteld dat ik bij de eerste 70 zat. Vol ongeloof zag ik na enkele bekers cola een tijd van 6:46:54 staan en een ca. 65e plaats (ca. 15e Nederlander), gemiddelde 25,7 km/uur!!

Een Italiaan (vorig jaar nog de Tour gereden) won in 5:50 en Bert Dekker (die in Nederland bij de Elite-amateurs alles wint) werd knap 2e in 6:00 gevolgd door verschillende Italianen.

Enkele uren later, Krijn en Alexander waren nog niet gefinisht, daalde ik tevreden af naar de camping, met een tijd die waarschijnlijk nooit meer te verbeteren is.

Uitslagen: http://www.lamarmotte.org/marmotte%20uitslag%202005.xls.
Informatie en wetenswaardigheden over de Marmotte: http://www.lamarmotte.org.

Een paar dagen later passeert de Tour de Galibier en ik wacht ze op aan de top. Wat een macht, wat een snelheid, indrukwekkend, Vinokourov, Beloki en daarachter de trein van Armstrong. Zelfs de 2e bus fietst een tempo waarvan ik kan dromen.

[Frank Scheffer]

 


Ogenblik a.u.b. ...