Marmotton 2005 (2)

Na het enthousiaste verhaal over de Marmotte editie 2004 van Steven van vorig jaar leek het mij ook leuk om eens van het fietsgeweld in de Alpen te proeven en dit te combineren met de vakantie met het gezin. Na de doelstelling van dit jaar ?de klassiekerweek? die ik samen met Rob begin juni had afgerond, was de motivatie even weggezakt en had daardoor zeer weinig getraind in de maand juni, ik zag het dit jaar ook echt als een bijnummer. Na 4 dagen in de Franse Jura te hebben gestaan, togen we de woensdag voor de race richting de Alpen. Onderwijl SMS contact met Eric van Cleef, die ook onderweg was met zijn Bike-totaal maten om zodoende een afspraak te maken voor een trainingsrit op donderdagmiddag. We hebben een prima Vacansoleil stacaravan in Rochetaille, aan de route van de Marmotte en 7 km van de start. Op donderdag ontmoet ik Eric bij de camping en rijden naar het startpunt aan de voet van de Alpe d?huez, even wachten op zijn maten die van verschillende locaties uit de buurt komen. Daarna fietsen we gezamenlijk de Alpe op, iets met de rem erop?dat komt in de tijd tot uitdrukking 1 uur 19, de dinsdag na de Marmotte ga ik in de herhaling en haal alles uit de kast en kom uit op 1.09 en 51 seconden en met meer training zit er ook nog wel rek in deze tijd. Eenmaal boven hebben we met zijn allen heerlijk op een zonovergoten terras de nodige koolhydraten ingenomen in de vorm van allerlei pasta?s. Daarna onze startbewijzen bij het sportcentrum afgehaald en naar beneden gekacheld.  

 

De grote dag is daar: zaterdag 9 juli. 

Ik ben om zes uur opgestaan, op de berg ligt her en der een deken van bewolking. Ik rij de camping af. Langs en op de weg is het al een drukte van belang met mensen die hun fiets of zichzelf aan het prepareren zijn. In een grote colonne gaat het naar de startvakken. Hier is het achter aan sluiten, de vakken zijn goed gevuld. In de berm van het beekje wat naast de startvakken ligt wordt nog menig blaas geleegd. De verscheidenheid bij de renners is groot: de ????n zit stil voor zich uit te staren en probeert zich te concentreren, de ander knoopt enthousiast een praatje aan met vakgenoten. De Italianen komen zoals gewoonlijk boven alles uit. Om kwart over zeven vertrekt het eerste startvak (waarin klassebak Frank Scheffer zich bevind) een kwartier later zet ?mijn? startvak 1500-t/m 3000 zich in beweging, in een orkest van klikkende pedalen en piepende computertjes en nummer 2784 is op weg. Zita staat met Mark en vele andere gezinsleden van fietsers in de bocht bij de camping (na 7km) en we worden door hen luid aangemoedigd, zij zien in drie kwartier de duizenden fietsers voorbijrazen (inclusief volgwagens, materiaalwagens, motoren met alle toeters en bellen etc?) een schouwspel op zich . Bij het stuwmeer na 10 km wordt het trouwens snel stiller. Het eerste stuk gaat wel, maar nadat de weg 180 graden linksom draait, neemt het gekreun van schakelende derailleurs toe.  In het eerste stuk stijgt de weg ongenadig. Ik raak al snel door mijn versnellingen heen en tokkel op de triple omhoog. Tot aan le Rivier d'Allemont (op 1254mtr) is het 5 kilometer, maar de eerste scheiding wordt direct zichtbaar en ik wordt nu en masse ingehaald met een hartslag rond de 170. In het dorp wordt de weg even vlak en kan ik een banaan naar binnen werken. Vanaf hier gaat het met meer dan 12% omhoog en al snel zit iedereen weer op het steile wandverzet. 

 

De col du Glandon ligt op 1924 mtr en dat is nog 15 km klimmen.Voorbij het stuwmeer wordt de weg vlak en daalt zelfs even af. De col du Glandon is nu zichtbaar. Om 9.35 uur arriveer ik op de top van de Col du Glandon en maak ik een foto bij de ravitaillering en vul een van mijn bidons bij met water. Het is hier koud en trek mijn jasje aan en begin aan de afdaling. Vanaf dat moment denk ik dat ik in een verkeerde film ben beland met in iedere bocht een ambulance met gewonden erin en ervoor, een slagveld!!!

Een renner naast me schrikt zo erg van het fluitje van een ambulancebroeder (zodat er niemand op de auto rijdt) dat hij de bocht niet haalt en al hobbelend tussen keien en gras door het prikkeldraad rijdt en hard met de ondergrond in aanraking komt. Her en der staan er pionnen op de weg. Later hoor ik ook dat in een van deze bochten een renner is verongelukt. "Je kan een wedstrijd niet winnen in de afdaling, maar je kan hem daar wel verliezen!", herinner ik mij uit een boek van Lance Armstrong. In de loop van de afdaling wordt pijnlijk duidelijk hoeveel gelijk hij heeft. Her en der liggen renners in de berm, de kleding gescheurd, het lichaam bebloed. Voor hen eindigt hier de Marmotte 2005. De afdaling is steil, maar daardoor ook kort. Na een vrij vlak gedeelte over een provinciale weg krijgen we de aanloop naar de Col du T??l??graphe, daar kom ik Peter uit Huizen tegen (fietsmaat van Eric) en we rijden gezamenlijk een groot deel van de klim omhoog. Hij adviseert me om de krachten te sparen voor het monster dat kort na deze klim volgt?..de Galibier. Krachten sparen lukt mij niet echt tijdens het klimmen en mijn hartslag bevond zich ook constant rond de 170-175. Bovenop de Col de T??l??graphe neem ik een reepje en een lakrisal tablet?.had ik beter niet kunnen doen want mijn maag accepteert dat niet en zodoende komt mijn gehele maaginhoud eruit. Daarna volgt een korte afdaling van 5 km naar Valloire, ik koop bij de bakker een krentebroodje en een cola en ga 20 minuten op het terras zitten.

Enigszins hersteld begin ik aan de klim naar de top van de Galibier?..de eerste kilometers gaan wel, maar de laatste acht kilometer zijn berezwaar en hark mezelf omhoog, vele renners stappen hier constant af om even op adem te komen. Ik stop een keer om een paar foto?s te schieten van de prachtige omgeving. De laatste 2 kilometer zijn super, vele mensen met de winterjassen aan moedigen ons aan (het is koud op de top op 2642 meter hoogte) en de mobilehomes staan hier al in rijen opgesteld voor de doorkomst (op de woensdag) van de tour de france?... Ook komt mij nog een fietsmaat uit de klassiekerweek voorbij rijden en moedigt mij aan, omdat hij ook ziet dat ik niet meer voorruit te branden ben?..kom op Zeewolde en even later van bovenaf als hij in de haarpin boven mij zit?..Kom op Zeewolde, in de Henninger Turm ging je ook als een speer!!   Bovenop de Col de Galibier om 15.13uur  ?zijn mijn benen er af?. Ik ontmoet hier ook een andere maat van Eric, hij wacht daar nog op iemand. Ik trek snel mijn windjasje weer aan, maak een foto, eet het e.e.a bij de ravitaillering en ivm de kou begin ik aan de lange afdaling richting Bourg d?Oisans.

 

Om 16.50 (na 9.1/2 uur) kom ik in Bourg aan en besef dat ik binnen 1 uur boven moet zijn om voor brons te gaan (later blijkt deze tijd bij zilver te horen), dat is onhaalbaar en finish na 161 km in Bourg voor de Marmotton en behaal daar een 56ste plaats. s?Avonds krijg ik een SMS van Krijn & Rob ?Hoe was het?. En in mijn mentaal gesloopte toestand, krijgen zij o.a. als antwoord terug, geen aanrader. Een paar dagen later en weer volledig fris en hersteld denk ik hier al heel anders over, het is een evenement voor de echte wielerliefhebber met alles erop en eraan, alleen wel koppie erbij houden in de afdalingen. Een paar dagen later zit ik inmiddels in Spanje en kan de verrichtingen op de tv zien van de renners in de tour die de Galibier bedwingen en mijn wielerbloed begint weer sneller te stromen. Volgend jaar ben ik weer van de partij, dan wel volledig voorbereid en 7 kg lichter en dan wil ik wel voor zilver gaan, dus binnen de 10.32 uur (brons krijgt iedereen die de top haalt).

 

Alexander


Ogenblik a.u.b. ...