Voorbereiding NK toerfietsen in volle gang

Dagboek van het NK Toerfietsen (deel 2)
Op 27 augustus 2005 staat in de omgeving van Emmen het NK Toerfietsen op het programma. Dit betreft een ploegentijdrit van 100 km. Hierin dient elke ploeg, zonder hulp van tijd of snelheidsmeters, te proberen een vooraf opgegeven streefsnelheid zo dicht mogelijk te benaderen. Een ploeg van 8 WTC-leden zal een gooi doen naar de titel. Vanaf begin augustus is de voorbereiding daarop begonnen.

Reichswald-Posbanktoer vanuit Ede en het NK
Als je je hebt voorgenomen om deel te nemen aan een evenement als het NK Toerfietsen en de datum van de grote dag komt steeds dichterbij, dan staat natuurlijk alles dat je doet in het teken van de voorbereiding.
Zo stond afgelopen zaterdag de Reichswald-Posbanktoer vanuit Ede op het programma. Zoals uit de naam al blijkt, een tocht met het nodige klimwerk er in. Behalve de afstand (135 km voor de meesten) was in het kader van de voorbereiding op het NK vooral van belang; het omgaan met beklimmingen. Je kunt namelijk trainen wat je wilt op het waaierrijden, maar als je een flinke beklimming voor de kiezen krijgt, dan blijkt het in de praktijk nog niet eenvoudig om de boel bij elkaar te houden.
Er moet namelijk flink worden doorgepeesd bij veel beklimmingen om ??berhaupt in de buurt van onze streefsnelheid van 28 km/u te komen. Waarna vervolgens de hele groep totaal uiteengeslagen blijkt te zijn. In de afdaling loopt vervolgens de snelheid, terwijl de benen stil worden gehouden, snel op naar boven de 35 km/u. Hoe moet je dan in hemelsnaam rijden om je te kunen richten op je streefsnelheid? Vooralsnog hebben we onderweg de afspraak gemaakt om heuvelop de sterkeren de groep te laten trekken en daarbij de snelheid van de minst snelle aan te houden. Gelukkig kent de omgeving van Emmen niet echt zware beklimmingen, dus dat scheelt weer.

Verslag
Om 7.30 uur vertrok een grote stoet aan auto's vanaf Het Baken richting Ede. Als het de bedoeling was om door middel van carpooling de uitstoot van CO2 en fijn stof te beperken bij onze activiteiten, dan is daar niet veel van terecht gekomen. Met 10 auto's op 15 deelnemers werd koers gezet naar Ede. Dit was ook wel weer verklaarbaar, doordat de groep nog al divers was voor wat betreft de voorgenomen te rijden afstand en de verdeling in snelheid daarbinnen.

Om circa 8.30 uur zouden we van start gaan. Dit werd echter verhinderd door de fiets van Erik. Die stond ongeveer 10 minuten oorverdovend te sissen. Het is verbazingwekkend hoeveel lucht er nog in zo'n band zit! Nadat dit euvel was verholpen konden we van start.

De eerste vijf kilometer was draaien en keren door Ede. Daarna reden we door bosrijk gebied en moesten de eerste kleine heuveltjes worden beklommen. Daarbij werd de aanvankelijk complete groep uit elkaar geslagen in twee groepen. Bij een splitsing waar de 135 en 175 km route zich van elkaar scheidden splitste zich van de achterste groep zich nog een viertal dapperen af die voor de uitdaging 175 km route gingen.

Al met al was er met een opkomst van 18 man (Theo en Hans waren op eigen gelegenheid al eerder gestart en Frank Scheffer voegde zich bij de start bij de groep) een flinke WTC-delegatie. Die delegatie splitste zich tijdens de tocht op in drie stukken. In ????n van de groepen (6 personen groot)  was een grote vertegenwoordiging van het NK-team aanwezig. Zij zouden de 135 km route gaan rijden en hun lotgevallen zijn in dit verslag beschreven.

Het rijden over de diverse rivierdijken was, vanwege de verkeersluwheid en het landschap, zeer mooi. Toen er na 50 km ongeveer 40 km over rivierdijken was afgelegd begon het toch redelijk te vervelen. Op een gegeven moment draaiden we van de dijk af. Dat was reden voor een zucht van verlichting; 'he he even wat anders dan dijken'. Na nog geen kilometer doken we echter de volgende dijk alweer op.

Bovenop de diverse dijken hebben we lang het NK-tempo van 28 km/u vol kunnen houden. Kennelijk was dit een aantrekkelijk tempo, aangezien zich een behoorlijke sliert bij ons aansloot. Uiteindelijk reden we bij Lobith Duitsland in. Vrij snel kregen we daarna de eerste echte klim voor de kiezen. Wij groene mannekes (m/v) kunnen kennelijk behalve op winderige dijken ook aardig heuvelop rijden. Jeanette nam het initiatief en de rest volgde. Deze actie had tot gevolg dat een kleine 20 toerfietsers die ons eerder voorbij waren gezoefd bergop eenvoudig voorbij werden gereden.

Het was wel een verraderlijk klimmetje. Het begon met een mooi hol weggetje, dat de indruk gaf dat bij het einde ervan de top zou zijn bereikt. De brede weg die daar echter werd opgedraaid klom nog zeker een kilometer of 2 ?? 3 door. Menigeen, die aan het einde van de holle weg al een eindsprint om de punten voor de bergtrui had ingezet, verkeek zich daar flink op.

De route draaide na deze klim alweer snel Nederland in. In het plaatsje Stokkum in het zacht glooiende Montferland was, ongeveer halverwege de route, de pauze in een restaurant. Daar serveerde ze heerlijke appelpunten. Dit waren echter hele flinke punten. Zelfs hongerige toerfietsers moesten stevig dooreten om ze naar binnen te werken.

Na de pauze werd door het Montferland via Doesburg koers gezet richting de Posbank. Inmiddels was het tempo wel aardig opgelopen. Er werd voortdurend met een tempo van tussen de 30 en 35 km/u gereden. Wat dat aan gaat was het NK op dat moment even ver weg. Vanaf de Dierense kant stonden we op een gegeven moment voor het gevoel ineens bovenop de Posbank. Die kant is niet de meest steile kant en na de hele dag flink door te hebben gestampt met een stevige snelheid was de weerstand van de beklimming kennelijk niet zo zwaar dat die veel indruk maakte. Na wat op en neer langs en over de Posbank zetten we vanaf de top van de Emma pyramide via Rozendaal weer koers richting Arnhem en Ede.

Langs Burgers Zoo ging het richting Papendal. Degenen die het daar kennen maakten zich al op voor een rit langs de weg die loopt langs Papendal, Planken Wambuis en de Ginkelse Heide, richting Ede. Een mooi stuk waar je met de zachte glooiingen het gevoel hebt dat je steeds harder kunt. De snelheid liep dan ook op tot 38/39 km/u. Tijdens dat traject smolten diverse groepen van in totaal een man/vrouw of 40 samen om even zo vaak weer uit elkaar te ploffen. Vaak waren de groene mannekes (wij dus) daarvoor verantwoordelijk. Vooral Pascal was de grote locomotief die de hele boel op sleeptouw nam.

Aangenaam en verrassend was wel dat tussen Rozendaal en Papendal de WV Ede nog een aardig ommetje had bedacht. Via Schaarsbergen leidde de route ons door het Landgoed Groot Warnsborn, waarin nog een venijnig kort klimmetje moest worden genomen.

Uiteindelijk arriveerden we om een uur of half drie, moe maar voldaan, weer bij het startpunt. Uiteraard hebben we direct gekeken hoe een en ander, de dijkjes, de beklimmingen en het stoempen vanaf Rozendaal, zijn uitwerking had gehad op ons gemiddelde. Wat schetst onze verbazing? Het gemiddelde op de teller was 28,00 km/u! Als het toeval op het NK ons ook zo goed gezind is, dan kan het nog leuk worden volgende week.

Ronald


Ogenblik a.u.b. ...