Verslag NK toerfietsen 2005

Dagboek van het NK Toerfietsen (Slot)
Op 27 augustus 2005 stond in de omgeving van Emmen het NK Toerfietsen op het programma. Dit betreft een ploegentijdrit van 100 km. Hierin dient elke ploeg, zonder hulp van tijd of snelheidsmeters, te proberen een vooraf opgegeven streefsnelheid zo dicht mogelijk te benaderen. Een ploeg van 7 WTC-leden deed een gooi doen naar de titel. Vanaf begin augustus is de voorbereiding daarop begonnen en onderstaand tref je een verslag van het resultaat van alle inspanningen aan.

Heenreis
Dankzij met name de bus van Marc Timmer, waarin vijf leden met fietsen konden worden vervoerd, konden we met twee auto's het hele team vervoeren naar Emmen. Dat is nog eens wat anders dan de week ervoor, toen we met 15 personen ??n 10 auto's naar Ede reden. Om 7.15 uur stonden de eersten al te trappelen bij Het Baken om naar Emmen te kunnen afreizen. Zoals bij iedere tijdrit worden de verschillende ploegen met tussenpozen, van in dit geval ????n minuut, weggeschoten. De eerste ploeg zou om 9.00 uur starten en wij stonden pas om 10.06 uur op de rol. Dat gaf qua vertrektijd uit Zeewolde enige lucht. Want Emmen is toch anderhalf uur rijden. In beide auto's werd de Tom-Tom geactiveerd en na een rit waarin gezellig werd gebabbeld, arriveerden we om kwart voor negen bij het stadion van de FC Emmen.

Aankomst en laatste voorbereidingen
Op de parkeerplaats was het een drukte van belang. Fietsen werden uitgeladen, banden opgepompt, kaderplaatjes bevestigd en rugnummers opgespeld. Pas op dat moment drong de omvang van het evenement werkelijk door. Er deden 600 deelnemers, verdeeld over 68 teams aan mee. Genoeg om een faciliteit ter grootte van eerste divisie voetbalclub te moeten afhuren om het te kunnen organiseren.
De ploegen startten in volgorde van snelheid. De langzaamsten als eersten en de snelsten als laatsten.
We stonden toevallig naast een club uit het Westland geparkeerd die twee minuten achter onder ons zouden starten. Het zou niet de eerste keer zijn dat we ze zouden tegen komen die dag. 
Na gezamenlijk een kop koffie in het stadion te hebben gedronken werd er even warm gereden op de parkeerplaats en toen hup naar de start. Tijdens het wachten voor het startpodium moest Marc even wat pakken en hij vroeg toen aan ????n van de anderen om even zijn oude Colnago vast te houden. Dat had hij beter niet kunnen zeggen. De geest van Ernesto Colnago zou zijn wraak op Marc doen neerdalen.

Klik op een kleine foto in het kader voor een grotere versie
of start de automatische diashow

Scroll Up
Drag to Scroll Up/Down
Scroll Down
 
 
De start
Vijf minuten voor de start werden we naar het podium geroepen Je waande je als in de Tour de France bij de start van een ploegentijdrit. Het moet gezegd; we zagen er ook wel goed gesoigneerd uit. Allemaal korte broek, kort shirt, clubhandschoentjes aan en de rugnummers netjes op de zak van het shirt. Je zag ook veel clubs die de nummers ergens boven op het shirt spelden of de ????n hoog en de ander laag. De WTC zag er, zeker als we in het gelid reden strak uit!

Het eerste traject
Nadat Jeanette haar hoogtevrees had overwonnen en zich met Ronald als eerste van het startpodium af had laten rijden waren we om 10.06 uur op weg. Emmen is een echte stad, dus de eerste paar kilometer was het behoorlijk draaien en keren. Eenmaal in het buitengebied aangekomen konden we datgene waar we een maand op hebben getraind toepassen en reden we in soepele formatie over de verkeersluwe Drentse buitenwegen. De route was op zichzelf schitterend en bovendien uitmuntend uitgepijld. Desondanks bleek toch een 9-tal clubs in staat om verkeerd te rijden. De afspraken die wij daarover hadden gemaakt werkten goed. Bij ons zouden de eerste drie van de groep alert zijn op de richtingsbordjes, om te voorkomen dat we een bordje zouden missen (de koprijder kan immers zo bezig zijn met de snelheid dat hij/zij een bordje mist).
Na elkaar een aantal keren te hebben gecoached kwamen we uit op een snelheid die volgens allen de juiste was. Toen vrij snel de groep met startnummer 68 , de Westlanders van de parkeerplaats, ons achterop reden was dat een soort bevestiging voor ons. De maximale snelheid bij deelname was 28,0 km/u. De Westlanders startten achter ons en zij hadden dus startnummer 67 al ingehaald. Te hard reden we dus kennelijk niet. Kennelijk vonden zij dat ook. Nadat zij ons in eerste instantoe met grote snelheid naderden, bleven ze enige tijd hangen en lieten ze zich vervolgens afzakken.

De eerste tijdcontrole
Na 30 km was de eerste tijdcontrole. Tevens was er een verzorgingspost. Hier hadden we vooraf niet echt afspraken over gemaakt. De tijd liep door en gelukkig was Marc zo scherp dat hij Jeanette en Gerard, de koprijders van dat moment, doorstuurde en vervolgens extra  proviand voor hen meenam. De anderen konden dan met een tussensprintje weer aansluiten bij Jeanette en Gerard, die in het juiste tempo waren doorgereden.
Achteraf bleken we over de eerste 30 km 28,87 km te hebben gereden. Iets aan de harde kant dus.
We bezetten daarmee een 15e plaats in het tussenklassement.  De route was zoals gezegd prachtig. Het was echter wel een soort van spaghettiroute. Dat wil zeggen; het slingerde zich door de omgeving van Drente, waarbij er veel werd gedraaid en gekeerd. Misschien dat dat voor ons polderbewoners in het nadeel werkte. Wij zijn immers gewend dat we, als we wind tegen hebben dat minimaal een kilometerje of 20 duurt.

Het tweede traject
In het tweede traject zou voor Marc het wraak van de geest van Ernesto Colnago toeslaan. Had hij zich maar niet zo ondiplomatiek over zijn trouwe stalen ros moeten uitlaten. Ongeveer halverwege de eerste tijdmeting en de rustpauze in Gieten brak met een luide knal het zadel af van de zadelpen. Het tempo stokte even, maar conform afspraak wachtte Gerard op Marc en vervolgde de rest hun weg. Als toerfietser heb je altijd van alles bij je, maar materiaal om een zadelpen te repareren doorgaans niet. Dat gold dus ook voor Marc, maar helaas ook voor de neutrale materiaalwagen. Allerlei soorten binnen en buitenbanden hadden zij, maar meer ook niet. Over het algemeen zijn het juist de banden die een toerfietser wel bij zich heeft, maar zit je als je een beroep doet op een materiaalwagen juist te wachten op spullen om meer exotische problemen mee op te lossen.
Hoe het ook zij, staand op de pedalen heeft Marc een kilometer of 15 moeten afleggen over het zwaarste stuk van de route. Er bevonden zich namelijk grote niet al te goede stukken klinkerweg in. Na een kilometer of 15 kon Marc zijn probleem bij een fietsenmaker in Gieten verhelpen.  Bij de verplichte rustpauze in Gieten kon hij zich weer bij de rest voegen.

De tweede tijdcontrole en tevens rustpauze
De tweede tijdcontrole was in Gieten op een industrieterrein na 64 km. Kennelijk hebben de trainingen van de afgelopen tijd geholpen, want speciaal voor het NK hebben we wat extra klinkerrijke trajecten opgezocht. Met een gemiddelde van 28,25 km/u scoorden we prima. Het leidde tot een 9e plek in de tussenstand.
Ook dit onderdeel van het evenement was prima verzorgd. Er kon worden geplast, worden gegeten en worden gedronken (niet per se in die volgorde). Verder was er een bewaakte fietsenstalling.
Voor ons was het natuurlijk vooral spannend om te zien of Marc en Gerard er in waren geslaagd om de panne te verhelpen en of zij in staat waren om op tijd de rustpauze te bereiken. Alle teams waren namelijk verplicht minimaal een half uur te pauzeren, maar een ieder mocht maximaal 1 uur en een kwartier pauzeren. Gelukkig bereikten Gerard en Marc een kwartier na ons ook de rustpauze in Gieten.

Het derde traject
Al bij het vertrek vanuit Gieten leek er een weersomslag aan te komen. Het trok enorm dicht en het begon wat te spetteren. Gelukkig begon het niet te Gieten Wink. Uiteindelijk was dat de enige regen die we hebben gehad. Wel werden de omstandigheden zwaarder doordat de wind beduidend aantrok.
UIteraard ontmoetten we ook onze vrienden uit het Westland weer. Zij waren in Gieten een minuut na ons gestart. De startvolgorde in Gieten was willekeurig. De ploegen die zich meldden bij de startstreep werden met tussenpozen van een minuut weggestuurd en de starttijd in Gieten werd genoteerd.
In een aantal pogingen reden de Westlanders ons op een gegeven moment voorbij. Hetgeen op zich wel irritant is, aangezien het moeilijker is om je eigen snelheid te blijven rijden als je wordt ingehaald of als er een ploeg voor je blijft rijden.

De derde tijdmeting
Al met al lag het aan ons dat we door de FTC Westland werden ingehaald. De Westlanders reden echter nogal rommelig, waardoor de perceptie onderweg anders was. Eerst stoven ze in het eerste traject groep 67 voorbij en denderden ze op ons af. Vervolgens bleven ze honderd meter achter ons rijden om daarna weer uit het zicht te verdwijnen. Toen ze ons inhaalden in het derde traject kwam er eerst ????n van hen ons voorbijzetten die voor ons ging rijden en die zich op een gegeven moment weer liet terugzakken.
Uiteindelijk kwamen ze ons dan toch voorbij en reden ze geleidelijk van ons weg. Hoe rommelig ze ook reden, ze reden kennelijk wel dichter op de snelheid dan wij.
Waaraan het heeft gelegen is natuurlijk moelijk vast te stellen (de wind, het parcours, de wat uitgelopen pauze door het wachten op Gerard en Marc?), maar in elk geval hebben we het derde traject wat te langzaam gereden. Het traject van 64 km naar 94 km hebben we met 27,39 km/u afgelegd.
Desondanks handhaafden we ons met een 9e plek keurig in de top tien.

Het vierde traject
In het laatste stuk begonnen de kilometers wel te tellen. Als het niet voor de benen was dan wel voor de billen. Hier en daar werd wel eens een aflossinkje overgeslagen. Hoewel, zoals later bleek ook de snelheid daar een rol bij kan hebben gespeeld. Maar uiteindelijk deed dat niet af aan de homogene teamprestatie.
Een complicerende factor was dat met de finish in zicht steeds meer teams kort op elkaar kwamen te rijden. Zo had het onvermijdelijke FTC Westland de derde tijdmeting gecombineerd met een korte pauze, waardoor wij hen weer voorbij reden. Later zouden zij ons weer achterop rijden. Waarbij er ditmaal twee van hen ons voorbij kwamen, om zich later weer af te laten zakken.
Ondanks dat we probeerden ons niet te laten be??nvloeden heeft het moeten passeren van andere groepen toch invloed gehad. Dat, gecombineerd met het feit dat er in dit traject behoorlijk wat glooiing zat, zorgde ervoor dat we hier de hoogste gemiddelde snelheid van alle vier de trajecten reden.
Dit koste ons uiteindelijk de top-tien-plek. Positief hieraan is dat uit de uitslagenlijst blijkt dat heel veel ploegen per traject een steeds verder afnemend gemiddelde reden. Met andere woorden; de conditie ging bij anderen een rol spelen, waar dat bij ons geen probleem was. 

De laatste tijdmeting
De laatste tijdmeting onder de finishboog op het wielerparcours in het sportpark Emmen (bij het voetbalstadion) leverde ons een gemiddelde op van 29,37 km/u over de laatste 16,5 km. Het is jammer van de top-tien-plek. Maar bij een eerste deelname een 13e plek scoren is een prima prestatie(vinden we zelf).
We zijn in elk geval tevreden met het feit dat we een overall gemiddelde van 28,34 km/u hebben gehaald op een onbekend parcours van 110,18 km t.o.v. de streefwaarde van 28,0 km. Dat je daarmee niet hoger scoort ligt er aan dat de tijdwaarneming en de classificatie zo werkt dat de verschillen per deeltraject in absolute waardes bij elkaar worden opgeteld. Met andere woorden; positieve en negatieve verschillen heffen elkaar niet op.
Dit levert uiteindelijk de meest regelmatige winnaar op. Wat dat betreft waren er dus 12 teams regelmatiger dan wij, met als absolute winnaar de TC Grootebroek 2. Met een overall gemiddelde van 24,85 km/u tegen een streefwaarde van 24,8 km/u en een rijtje van 25,08/24,73/24,35/24,8 waren zij de terechte winnaars.

De prijsuitreiking
Terugkijkend was het qua omvang een indrukwekkend en zeer goed georganiseerd evenement. Neem nu de prijsuitreiking bijvoorbeeld. Alle deelnemers werden verzameld op de hoofdtribune van het FC Emmen stadion(die daarmee overigens behoorlijk gevuld was). Daar werden wij toegesproken door een aantal notabelen (Wethouder van sport van Emmen en de Vice voorzitter van de NTFU). Nadat de organisatie de loftuitingen hadden ontvangen die hen toekwam, kon de prijsuitreiking beginnen. Na het doornemen van de gehele uitslag werden de nummers 1, 2 en 3 naar het veld gehaald waar een heus erepodium was opgesteld. Daar ontvingen zij allen de medailles en de bloemen en winnaars kregen bovendien de shirts van de nederlandse kampioenen uitgereikt.

NK Toerfietsen 2006
Het volgende evenement zal op 26 augustus 2006 worden georganiseerd in de omgeving van Heerlen door SSOVH(Spoorweg Sport Ontspanningsvereniging Heerlen) en het district Oost-Brabant en Limburg van de NTFU. Een vertegenwoordiger van de SSOVH gaf nog een toelichting op het NK 2006. Hij benadrukte dat ook in Heerlen een parcours zou worden neergelegd dat een NK Tourfietsen waardig zou zijn. Met andere woorden; deelnemers hoeven niet bang te zijn dat zij de Eijserbosweg, Cauberg en Keuterberg moeten beklimmen.
De leden van het WTC-team is in elk geval unaniem in het voornemen om volgend jaar weer mee te doen. De ervaringen van dit jaar nemen we mee en we gaan zeker weer voor goud. Misschien is er binnen de club, na dit verslag, wel voldoende animo om zelfs een tweede team in te schrijven.


Ronald


Ogenblik a.u.b. ...