AmstelGoldRace 2006 vanuit de bezemwagen

Amstel Gold Race 2006, succes door een goede voorbereiding.

 

Het succes van een grote fietstocht is afhankelijk van de juiste voorbereiding. En na de verregende editie van 2005 moest de editie van dit jaar een succes worden, want slechter weer was nauwelijks denkbaar. Daarom hadden Alexander en ik ons per september weer aangemeld bij Top Biking Almere om ons tijdens de wintermaanden goed te kunnen prepareren op de gemene klimmetjes van ons mooie Limburgse land. Domper nummer ????n. De spinclub was anders van opzet, de contributie 50% omhoog. Maar na zes weken onderhandelen konden we eind november dan toch beginnen. Dat wij niet de enigen waren die geen zin hadden in zo?n hoge contributie bleek uit de lage opkomst, soms waren Alexander en ik met zijn twee??n. Domper nummer twee; vanaf de Kerst werden twee groepen gecombineerd op een voor ons onmogelijke tijd met de verkeerde trainer. Opnieuw zonder overleg, dus verder trainen was niet mogelijk. In het nieuwe jaar dan maar sporten bij Fit Zeewolde, samen met Alexander, Aart Karssen en Hans Kranendonk. Domper nummer drie; bloeddruk te hoog, volgens de trainer op het gevaarlijke af. Rustig aan doen is het advies met een speciaal trainingsschema. Maar of dat me nou op tijd bij de start van de AGR brengt?

Dan maar wachten op het wegseizoen, daar kan niets mee fout gaan. De ritten staan op papier, ze zijn afgestemd op de AGR, wat kan je gebeuren. Nou, toch nog genoeg. Vanwege de vorst is de eerste rit afgelast. De week daarna is de weg sneeuwvrij, maar voor mij is het toch iets te koud. Door de drukte op het werk vallen er nog een paar trainingen uit en voor ik het weet is het begin april. Twee maandagritjes en een woensdagtraining, moet het daar dan mee gebeuren. Vorig jaar had ik nog wat langere ritten en wat heuvels getraind, dit keer niet.

Ondanks alle tegenslagen besluit ik om mee te gaan naar het schone Limburg. Ik ben Nederlander, heb al betaald, ook voor de overnachting op de camping, dus dat laat je niet schieten. De vrije dag was ook al van mijn vakantiekaart afgeschreven. Dan maar deelnemen op een andere manier; mee als bezemwagen / fotograaf.


Met drie auto?s vol enthousiastelingen vertrekken we om twee uur bij Het Baken naar Limburg. Helemaal alleen zijn we niet want door de files doen we er vier uur over om bij Valkenburg te komen.

Om aan alle twijfels een eind te maken lever ik op vrijdag direct mijn deelnamepapieren, de chip en alle andere zaken weer in. Zo, nu kunnen ze me ook niet meer ompraten. Ik ken mijn clubgenoten.

De laatste voorbereiding van de AGR is het gezamenlijk diner bij het Wok restaurant in Valkenburg. Na een uitstekende maaltijd en koolhydraten stapelen naar de caravans van camping Schoonbron en dan een goede nachtrust voor de komende ?inspannende- rit.

Net als vorig jaar is van een nacht rust geen sprake. Half zes hoor ik een wekker, en ik weet zeker dat ik de mijne op zes uur heb staan. Maakt niet uit het is nu toch al te laat om nog door te slapen. Ik kijk even op de termometer van mijn fietscomputer; 12 graden, dat lijkt niet verkeerd, maar mijn fiets staat in de caravan. Eenmaal buiten blijkt het 6??C.


Om foto?s van de groep te kunnen maken fiets ik mee naar de start. Daar zijn ook de nodige clubgenoten die thuis hun nachtrust hebben gehad en in de ochtenduren naar Valkenburg zijn gereden. In de drukte blijkt het lastig de WTC?ers bij elkaar te krijgen en dan ook nog zonder anderen die er tussendoor lopen. Maar goed iedereen is op weg en ik fiets rustig terug naar de camping. Ze zijn gestart, de voorbereiding was uitstekend. Nu met Peter, de vriend van Jeanette, op weg om bij de eerste rust de bikkels op te vangen. Met de auto is die rust na 6.5 km bereikt, de fietsers zijn dan bijna 50 km onderweg. Omdat de temperatuur inmiddels aardig oploopt (10??C), krijg ik van Alexander zijn winterwanten en doet Aart Karssen een shirt uit. Ze mogen verder mee in de bezemwagen.


De tweede stop doe ik bij het Drielandenpunt (Vaals), opnieuw voor mij zo?n 15 km waar de fietsers er 45 onder de wielen door laten rollen. Hier komen de deelnemers bergop ????n voor ????n voorbij fietsen en kan ik bijna iedereen op de gevoelige plaat leggen. Jeanette maakt hier gebruik van de mogelijkheid om haar bidon bij te vullen uit een jerrycan met water, die in de bezemwagen staat.

Als mijn telefoon gaat, blijkt dat Raymond zijn 100 km erop heeft zitten. Omdat zijn kleren in mijn auto zitten rijd ik hem tegemoet op de camping.

Dan blijkt dat Ellen graag een stukje van de route wil overslaan, omdat er Limburg toch wel erg veel heuvels / bergen zijn. Eigenlijk wilde ze helemaal stoppen, maar Alexander haalt haar over om toch de Cauberg op te gaan en zo de finish mee te maken. Samen met Raymond brengen we haar naar Valkenburg voor de laatste kilometers en de finaleklim. Daarna terug naar de camping voor de verdiende douche. E??n voor ????n komen de matadoren binnendruppelen. De laatsten sluiten de AGR 2006 af met een maaltijd in de cantine van camping Schoonbron om in de avonduren huiswaarts te keren.

De AGR 2006, niet gefietst, maar toch een voldaan gevoel. Bijna 70 foto?s genomen, de meeste deelnemers zullen zich ergens tegenkomen in de fotoserie. (ik zag hem vanmorgen al op de site staan)

Ik weet nog niet hoe, maar na de eerste verregende editie van 2005 wil ik toch nog wel een keer de AGR onder betere condities rijden. Misschien volgend jaar, of kiest de WTC Zeewlde komend seizoen voor Limburg?s mooiste. Dezelfde bergen, maar later in het seizoen. Meer kilometers in de benen en meer kans op goed weer. De tijd zal het leren. Voor een fotoserie was ik in ieder geval goed voorbereid

 

[Albert de Jong]


Ogenblik a.u.b. ...