Aard Wijers loopt Marathon Rotterdam 2006

De 5e marathon

 




















Hoe kan dat nou, zul je denken. De vorige brief ging toch over je 3e marathon. Die van vorig voorjaar de marathon van Rotterdam! Dat klopt maar in het najaar heb ik nog de marathon van Etten Leur gelopen. Wat later dan anders had ik besloten in 2005 nog een tweede marathon te lopen, vandaar de keus voor de marathon van Etten Leur. Op de eerste dag van de wintertijd  was de loop onder zomerse temperaturen. Door de warmte werd het een zware loop. Na de 30 km kwam mede door het te kort aan vocht de man met de hamer. Een marathon die ging door het prachtige Brabandse land, niet zo massaal als mijn andere gelopen marathons maar wel in een uiterst gezellige sfeer. Mijn looptijd werd uiteindelijk 3 uur en 49 minuten, een looptijd die slechts 4 minuten boven mijn streeftijd uitkwam.

 

Na Etten Leur ben ik aansluitend door blijven lopen, dus geen rustperiode genomen. Dit leek mij geen probleem omdat ik voor Etten Leur een wat kortere trainings periode als voorbereiding had genomen. Vrij snel begonnen de eerste maandelijkse Loko lopen over 10 km. In december begonnen tevens de eerste gezamenlijke marathon trainingen met loopvrienden en vriendinnen van TVZ en onze Loopgroep. Deze trainingen staan steeds weer garant voor uiterst gezellige trainingen waar geleidelijk de afstand wordt opgebouwd naar de uiteindelijke afstand van 42 km. Ook is er veel deskundigheid in de groep aanwezig om op een verantwoordelijke manier de marathon voor te bereiden en uiteindelijk te lopen. Ik zeg altijd een marathon duurt geen 42 km maar drie maanden. Zo?n periode kun je niet alleen doorkomen met afzien, dat moet je met plezier beleven, anders moet je er niet aan willen meedoen. Half december was de halve marathon van Dronten welke traditie getrouw in het trainingsschema is opgenomen. Deze wist ik iets sneller te lopen dan vorig jaar.  

 

Begin Februari 2006 was de midwinter marathon van Apeldoorn waar onze eerste echte lange afstand van 27 km werd gelopen. Fred waar ik veel samen mee loop deed niet mee. Fred en ik lopen in het zelfde ritme en tempo. Hierdoor loopt je gelijkmatiger en hou je het tempolopen  langer vol wat voor een marathon uiterst belangrijk is. Aan de kortere loop van 18 km deed nicht Ilonka mee. Haar snelheid komt aardig overeen met die van mij. Dus hadden we afgesproken om in maart gezamenlijk aan de halve marathon van Den Haag de z.g. City- Pier-City te lopen.

 

Blessure leed:

Helaas begon hierna een periode van blessure leed. De schrik van iedere sporter. Tot voor kort had ik daar nagenoeg niet mee te maken gehad.

Op mijn werk had ik mijn enkel verzwikt. Op zich had ik hier geen last van, maar als ik ging hardlopen kreeg ik na c.a 45 minuten last van mijn spieren, waardoor ik moest stoppen met lopen. Na een week rust en wat extra sportmassage heb ik half februari de 30 km van Schoorl gelopen. Na een twijfelachtige start kon ik toch blijven lopen dus dacht ik uit de problemen te zijn. De problemen bleven echter en na 6 weken van ploeteren met rust- en loop periodes moest ik uiteindelijk 3 weken voor de marathon van Rotterdam beslissen om te stoppen. Dus  de schoenen aan de wilgen gehangen en de fiets uit het stof gehaald om weer te gaan fietsen. Op mijn eerste rit met de fietsclub naar Elburg kom ik tijdens de koffie pauze onze clubgenoot Cees Rietbergen tegen. Kort vertel ik Cees over mijn blessure waarna ik van hem te horen krijg dat mijn probleem hem logisch voorkomt. Cees is Osteopaat en kon mij mogelijk helpen. De volgende dag kon ik na een overtuigende uitleg en uiterst korte behandeling de behandelkamer verlaten met de toezegging dat ik die dag nog niet mocht hardlopen maar het de volgende dag weer voorzichtig mocht gaan proberen.

Moest ik mijn plan om deze marathon te lopen weer bijstellen? Of was de voorbereiding te kort om hier aan te denken!

De volgende dag eerst langs Han Hoefnagel mijn fysiotherapeut om mijn spieren te masseren want dit probleem was nog niet geheel verholpen. Han wist mij te stimuleren om toch te gaan trainen. Hij gaf mij een trainingsschema en ik kon gaan. Nog diezelfde avond ben ik  3 x 10 minuten gaan lopen en kwam hier goed doorheen. De volgende avonden liep ik 4x20 minuten en daarna 3x30 minuten.

 

Vrijdag wilde ik eerst met Fred een training van een uur doen waarna ik zou beslissen om de halve marathon in Den Haag toch te gaan lopen. Ook deze training verliep goed en ook voor Fred was het een van zijn eerste trainingen na een periode van blessure.

Met nog slechts 2 weken voor de marathon durfde wij voorzichtig aan  Rotterdam te denken.

 

Den Haag was een onvergetelijk gebeuren met een mooi parkoers, geweldig publiek en de eerste mooie lente dag van het jaar. Toen het loopparkoers via de duinen over de boulevard  van Scheveningen ging met uitzicht over de zee brak er wel wat van binnen, een jutter blijft een jutter. Dit had ik nooit verwacht dit zo snel nog mee te kunnen maken. Dit had ik te danken aan die twee kanjers Cees en Han. Om de hardheid op te bouwen ben ik de volgende dag met het marathon trainingsteam nog een duurloop van c.a 20 km gaan lopen. Weer lekker ouderwets bijpraten met de overblijvers want inmiddels waren er div. uitvallers, maar gelukkig ook een aantal die weer hersteld waren en toch weer mee  zouden gaan. Wat had ik dit gemist. In die week heb ik c.a 105 km gelopen, dat is voor mij een record. In de week die volgde heb ik div. trainingen gedaan met zaterdag een duurloop met Fred van 30 km en de dag daarna nog een van 20 km. Na deze trainingen was het vertrouwen  er weer helemaal, ik zou naar Rotterdam met een doel om de marathon  uit te lopen en als je aan een tijd denkt hoopte ik rond de 4 uur te kunnen finishen.  

 

De laatste week staat in het teken van rust met om de dag een training van 10 a 15 km.

Deze trainingen rustig lopen zodat het lichaam toch de nodige rust krijgt.

 

Vrijdag ben ik ?s morgens naar mijn sport masseuse Monique geweest om mijn lichaam optimaal voor te bereiden op dat wat moest gaan gebeuren. ?s middags met mijn schoonmoeder naar Rotterdam om o.a. mijn start nummer op te halen en de gezelligheid van Rotterdam op te snuiven. Rotterdam bruiste en was zich al helemaal aan het opmaken voor het komende mega-evenement.

 

Zondag 9 April 2006:

 

Vroeg opstaan en na een goed ontbijt op naar de bus. Onze sponsors hebben weer bijgedragen zodat we weer met een bus met 26 lopers aangevuld met supporters naar Rotterdam kunnen. Onderweg een korte sanitaire stop want er wordt nog veel gedronken. We  zijn lekker vroeg en lopen voor tienen richting de startvakken. Om niet achter in te hoeven starten staan we al een uur voor de start in het startvak. Langzaam wordt de spanning groter en eerst nadat met Lee Touwers ,You never walk alone, over de Coolsingel schalt valt het startschot. Onder luidgejubel van het publiek begint de Marathon. Al snel ontstaat er een loopgroepje van 7 lopers uit Zeewolde. We blijven de eerste 10 km bij elkaar waarna het groepje uit elkaar valt. Onderweg passeren we op div. plaatsen onze supporters die via de metro ons op div. plaatsen aanmoedigen. Het parkoers is iets aangepast zodat als we voor de tweede keer de Erasmusbrug passeren al ca 27 km te pakken hebben. Mijn tussentijden op iedere 5 km zijn redelijk gelijkmatig. Onder aan de Erasmusbrug krijg ik van Coby mijn sportvoeding mee en na een kus gaan we de klim over de brug aan. Hier staat veel wind en moet behoorlijk geknokt worden om de brug te passeren. Na het hoogstepunt begint de afdaling en we komen weer in het centrum waar het zonnetje behoorlijk schijnt en het publiek massaal aanwezig is.

Langzaam draaien we Crooswijk in een buurt waar het gezellig druk is met veel en vooral harde muziek. Hier zien we ook de eerste lopers langskomen die er bijna zijn terwijl wij nog ruim 12 km moeten lopen. Vervolgens lopen we het Kralingsebos door waar het wat rustiger is. Hier komen geleidelijk weer de lopers bij elkaar die in het begin het groepje van 7 hadden gevormd. Alleen Inge Vaatstra loopt ruim voor dit groepje. Karin loopt een stuk samen met mij op en gaat vervolgens door.

Langzaam voel ik het zwaarder worden en de man met de hamer komt langs. Bij de 5 km punten moet ik even de tijd nemen om te drinken en kan mijn weg weer vervolgen. Ik weet weer bij mijn groepje aan te sluiten, en zo trekken we elkaar door de laatste kilometers. Hier is het publiek zo massaal dat je wel blijft lopen. Even hoor ik een kinderstemmetje Opa roepen. Ik denk even zal dat voor mij zijn maar in de mensenmassa zie ik geen bekenden. Later hoor ik dat hier mijn twee kleinkinderen van twee en vier jaar langs het parkoers stonden. Nog een bocht en we draaien de Coolsingel op. Halverwege zie ik de klok en neem nog een eindsprint. Als ik over de finish ga geeft de klok exact 4 uur en 12 seconden aan. Omdat ik bij de start c.a 1 ?? minuut later over de startlijn ben gegaan is mijn netto looptijd    3 uur 58 minuten. Een tijd waar ik gezien de voorbereiding dik tevreden mee ben. Over de finish loop ik recht op burgemeester Opstelten aan. Ik geef hem een hand en bedank hem namens het loopteam uit Zeewolde hartelijk voor dit onvergetelijk mooi evenement. Hij neemt even de tijd om met mij te praten en dat ervaar ik als een uiterst plezierige gebeuren van deze burgervader.

Hierna krijgen we onze medaille en worden wat bijgevoederd met sportdrank en fruit.

Geleidelijk komt het groepje van 7 weer bij elkaar, en nemen de ervaringen met elkaar door. Met pijn in het hart moet ik denken aan een sport vrouw die de afgelopen week deze marathon voorbij moest laten gaan omdat bij haar een ziekte is geconstateerd. Zij moet al haar krachten sparen om de komende periode van behandeling door te komen. Zij is sterk en gaat het komende periode haar eigen marathon lopen. Zij weet dat zij een stel pracht sportvriendinnen en vrienden heeft die haar op alle mogelijke manieren gaan ondersteunen.

Langzaam lopen we verder en moeten de bescherming van de dranghekken verlaten om in het gedrang onze weg naar de bus te vinden. Coby komen we onderweg tegen en we nemen de felicitaties in ontvangst. Bij de bus kunnen we ons omkleden en ontspannen tot de volgende lopers geleidelijk binnen  komen. Daarna is het vertrek naar huis en gaan we ?s avonds gezamenlijk naar de chinees om uitgebreid te genieten van de maaltijd en de verhalen. In een van de gesprekken vertelde Riet dat iedere marathon een avontuur moet zijn.

 

Morgen nog een dag van rust met ?s morgens nog een bezoek bij Monique voor een hotstone massage, en ?s middags met mijn dochter naar de sauna. Dit laatste had ik nog tegoed als verjaardagscadeau. ?s Avonds even rustig fietsen om langzaam de spanning op de spieren af te bouwen.

Dit was mijn avontuur.

 

 

Aard Weijers

April 2006


Ogenblik a.u.b. ...