Spa met een bijsmaak

Dit jaar stond de Waalse pijl voor de 2e keer op de kalender voor mij.
Een tocht die ik al eerder had volbracht en wat betreft zwaarte en schoonheid Luik-Bastenaken-Luik ruimschoots verslaat.

Op 26 mei vertrokken we met 4 man, Geert, Krijn, Michel en ikzelf naar Luik om daar te overnachten.
Frank en Marc zouden zich op zaterdagmorgen bij ons voegen.
Het werd een vreemd weekend konden we achteraf concluderen.

Op de heenweg begon het al met de schoenen van Krijn.
Krijn was onze chauffeur en dacht Rob kan als tegenprestatie nog wel even de schoenplaatjes vervangen (wat een vertrouwen).
De schroeven bleken met geen mogelijkheid los te krijgen, maar ja wat wil je dan ook met schoenen van Shimano......
De schroeven weer vast draaien lukte evenmin.
Ongeveer 500 meter voor afrit Zaltbommel besloten we even langs VanTuyl te rijden.
Daar moest de slijptol er aan te pas komen en terwijl Krijn al nieuwe schoenen aan het passen ging, lukte het om de oude platen van de schoen te krijgen.
De rekening bleek ? 0,00 te zijn (dat is pas service) en met vertraging reden we snel door naar Luik.


In Luik hadden we geboekt bij de jeugdherberg , ach ja met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 40........
Nadat we de fietsen en bagage op de kamer hadden gedropt hebben we eerst de Chinees bezocht, die prima eten en wijn serveerde.
Het was intussen wel laat dus de bar zat er niet meer in en met 3 flessen wijn achter de kiezen was dat ook wel zo verstandig.

Na een rumoerige nacht werden we in de ochtend verrast door het ontbreken van de helft van het zijraam in Krijn z`n auto.
Deze helft bleek dus op de stoel te liggen.
Met als buit een telefoon die het niet eens in Belgi?? doet, had men ons een hoop ellende bezorgd.
Na het verwijderen van glas hebben met een plaid voor het zijraam de weg naar Spa genomen.

Terplekke nog even met een plastic zak tegen de regen de auto achtergelaten.


Maar met een katterig gevoel en wat vertraging zijn we dus uiteindelijk toch vertrokken voor de Waalse pijl.
Met 210 km en daarvan 3835 hm voor de boeg begonnen we met z`n vijven vrijwel vanuit het vertrek aan de Maquisard.
Frank zou later starten dus wisten we dat we elk moment een groene flits voorbij ons konden verwachten.
Na zo`n 17 kilometer moest La Redoute worden bedwongen.
Zelf was ik nog niet in het juiste ritme en besloot op mijn eigen tempo naar boven te trappen.
Bovenop was er de splitsing met de 160 ? 210 km.
Marc zou rechtdoor gaan en de rest rechtsaf.
Toen ik boven kwam was er al niemand meer te zien en besloot ik me rechts naar beneden te laten storten, de 210 km route, in de hoop weer zicht op de anderen te krijgen.
De wegligging van m`n fiets nam snel af in de steile afzink maar dat bleek aan een snel leeglopende voorband te liggen.
Ik kwam in de berm tot stilstand en dacht m`n maten pas in de avond weer te zien.
Maar toen ik bijna klaar was kwamen ze vanuit de zelfde richting afdalen en bleken ze verkeerd gereden te zijn.
Frank was intussen ook aangekomen en zo konden we met 5 man verder.
Bij Les Forges op 30 km stond ik weer met beide benen op de grond toen Frank even op de pedalen duwde.
Op de 10% helling was ik blij met zo`n 15 km/uur naar boven te trappen, maar toen Frank aanzette, dacht ik pardoes m`n achteruit geschakeld te hebben.

Vlak voor de rust bij 50 kilometer was mijn voorband weer plat door een groot stuk glas.
Ik zei tegen de anderen ?rij maar door, ik zie je bij de rust?.
Helaas bleek mijn pomp het te begeven tijdens het pompen en moest ik heftig gefrustreerd wachten op een vriendelijk Belg die me wacht lucht wilde lenen....             


Na de rust vervolgden we weer met zijn 4-en onze weg.
Helaas bleek dat niet de route, aangezien grote delen waren afgesloten i.v.m. een autorally(?). We besloten een alternatieve route naar Durbuy te nemen die ongeveer even lang en heuvelachtig was.
Vlak voor Durbuy was het de beurt aan m`n achterband om 2-1 te scoren.     

 

Via Le Cote de Warre reden langs schitterende riviertjes en intussen stroomde het water ook al over de weg vanwege de aanhoudende miezerregen.
Krijn besloot ook even middels zijn achterband een extra stop in te lassen.
Dit was circa 8 kilometer voor de 2e rustpost, maar hiervoor moest nog de Cote de Roche Frene bedwongen worden.
Dit is misschien een onbekende bult maar als je hem 1 keer gereden hebt, loop je kans er later badend in het zweet van wakker te worden.
Deze is in het Cotacol klassement van de zwaarste Belgische bulten met 260 punten ingedeeld bij de zwaarste 10.
De Wanne heeft er bijvoorbeeld 217pnt en La Redoute 149pnt.
Dus een ferme bult die aanvangt met zo`n 15 % en dan afvlakt naar 10%, maar wel bijna zo`n 3 kilometer lang is.

Na de controle op 107 km viel de groep uit elkaar en besloten we 2 aan 2 verder te rijden. IK reed samen met Krijn nog over de lange klim bij Bodeux en Bergeval, maar aangekomen bij Grand Halleux besloot ik fors te gaan afsnijden. Mijn lichaam was echt op en ik moest concluderen dat dit soort inspanningen er nog niet helemaal in zitten na mijn blessure van vorig jaar.
Hierdoor had ik een rustige opbouw gekozen en was deze tocht gewoon te zwaar.

Ik besloot nog wel over de Rosier (+565mtr, cotacol 202pnt) te gaan om de lange spectaculaire afdaling naar Spa te kunnen nemen.

Na 170 km kon ik in de remmen knijpen en had ik niet dat overwinningsgevoel maar ik was wel blij dat ik er was.


Intussen besloot ik plastic en ducktape te gaan kopen voor de terugreis en ging in mijn doornatte kleren nog even de bouwmarkt in. De fiets mee naar binnen achter de kassa gestald toog ik de winkel in.
Terug met 80 vierkante meter plastic en 50 meter tape kwam ik bij de plek waar ik m`n fiets had achtergelaten.
Geschrokken en kwaad kwam ik erachter dat iemand anders blijkbaar mijn fiets beter kon gebruiken.
In paniek op mijn fietsschoenen stuntelend de winkel uit naar buiten.
Op het parkeer terrein niets te zien, behalve 2 agenten.
Enigszins verhit mijn verhaal vertellend keken ze me schaapachtig aan.
Mijn Frans is op hetzelfde niveau als mijn Swahilisch, maar opeens zei de agent dat Nederlanders altijd maar denken dat ze overal met hun taal terecht kunnen en niet de taal van het land willen leren, pfffffffff.
Ik kreeg ook direct het idee dat ze me in de maling namen en dacht maar even beleefd te blijven, aangezien ik geen paspoort bij me had en m`n fiets wilde hebben.
De olijke Belg had 'm even in z`n bus geparkeerd en na een lesje; ?je moet je fiets op slot zetten?, kreeg ik mijn fiets terug.

Na me te hebben omgekleed voorzag ik de Volvo van dubbelplastic en restte mij het wachten op de rest.
Geert belde al dat hij en Michel de route ook wat zouden inkorten en nog even een soepje zouden nemen in Stavelot.
Krijn kwam even later lekker uitgewoond met 210 km in de benen aanbollen. Voor we naar huis vertrokken ondernamen we een poging om aangifte te doen bij het politiebureau. Maar de ambtenaar werkte maar tot 18.00 en tja dan ga je niet meer om 17.45 een PV schrijven....

Al met al een weekend met hoogte en dieptepunten en deze keer heb ik het niet alleen over het hoogteprofiel. Volgend jaar beter en dan met minimaal 10 WTC-ers!!!


[Rob van Zetten]


Ogenblik a.u.b. ...