Ardechoise

Op een gegeven moment komt er een oproep op het WTC forum om mee te gaan naar de Ardechoise in Frankrijk.

Dat leek mij wel wat: erg mooie omgeving en heel veel klimmen, daar kun je me voor wakker maken. Zwaar ook natuurlijk, maar daar moet je van te voren niet aan denken.
Pas veel later verdiep ik me er eens wat verder in en dan blijkt dat het 1050 km ver is: even niet opgelet toen ik zei dat ik meeging.
Ik dacht ergens in het noorden van Frankrijk, maar de Ardeche, ja dat ligt natuurlijk in het zuiden.

Goed, de tocht is op zaterdag 17 juni, op de donderdag er voor word ik om 4 u ?s morgens opgehaald: Krijn wil voor de spits langs Luik. Gevolg is wel dat ik die nacht geen minuut slaap, maar ala.
Bij Luik blijkt de snelweg die we moeten hebben afgesloten. We worden omgeleid naar andere weg, die op zijn beurt weer is afgesloten door een ongeval.
Uiteindelijk rijden we secundair dwars door Luxemburg, dat begint goed.

?s middags zijn we evengoed mooi op tijd ter plekke, de chauffeurs Krijn en Rob weten in onderlinge competitie het gemiddelde toch weer op pijl te krijgen.

We vinden een camping aan een beek, met een lekker schaduwrijk plekje voor de tent. Dat laatste is wel nodig want het is boven de 30?? C.
Er zijn ook chalets maar ja, die zijn bezet natuurlijk (?Ardechoise, monsieur?).
Er is ook een zwembad op de camping: het is net een postzegel vanaf de inrit (waarvandaan het > 15% naar beneden gaat).
Er is ook een koelkast: een zak in de rivier (belangrijk voor de flessen ros??).
Ik heb flessen fruitontbijt meegenomen (voor in een bidon en voor ?s ochtends voor de start), die worden bewaard in de koelkast van het campingrestaurant.

We slapen in een tent van Krijn die hem even ?makkelijk? heeft opgezet. ?s Nachts worden we wakker door onweer en Krijn heeft het even spaans benauwd, maar gelukkig blijft het zaakje staan zonder vloedgolf naar binnen.

Natuurlijk ben ik weer wat vergeten, deze keer is het een luchtbed. Gelukkig kan ik een dun matje lenen van een aardige dame. Dat valt die eerste nacht toch zwaar tegen en na een nacht met heel veel omdraaien moeten we op vrijdag behalve op proviand ook op een luchtbed uit.

Bij de inschrijving is een uitgebreide fietsen- / fietsen spulletjes markt waar Krijn weer het water uit de mond liep (die Bianchi gaat niet lang meer mee, geloof ik niks van).
We treffen er een nederlandse vrijwilligster.
Dat praat wel makkelijk natuurlijk, maar aan de andere kant is ze ook niet best op de hoogte.
Zo krijgen we over drinkwater onderweg te horen: ?water haal je onderweg bij de dorpspomp en uit bergbeekjes, dat kun je hier overal drinken?.
Terwijl in de praktijk ze om de paar kilometer met grote groepen vrijwilligers bekertjes water staan aan te geven.
We krijgen allemaal een ?schitterend? shirt cadeau voor het inschrijfgeld. Rob had er ook nog net zo?n schitterende broek bij besteld.
Alleen jammer dat de kleuren van de Ardechoise paars en geel blijken te zijn. Heeft iemand Rob er al mee zien rijden? J

Er zijn diverse afstanden mogelijk.
Wij hebben gekozen voor 210 km waar we 4000 m omhoog moeten fietsen.
Op de afstandssplitsingen staan werkelijk muren van bordjes je de weg te wijzen.
Er zijn klimmen van 22 en 17 km.

Maar er is ook een afdaling van 22 km. Zit je helemaal kapot na 130 km, ?spring? je toch even lekker over de 150.

Alle dorpjes zijn versierd met geel en paars.

Wegen zijn (nagenoeg) autovrij, het hele parcourse wordt vrijgehouden.

Afdalingen zijn ronduit schitterend. Laat maar lopen die fiets, heerlijk.
De tocht is werkelijk geweldig goed georganiseerd

Onderweg vele optredens: zanggroepjes, bandjes, volksdansen, bijbelse taferelen.

De Ardechoise trekt 15000 deelnemers. Dat zijn er heel veel.
Alles gaat in principe tegelijk weg.
Nadat het startschot geklonken heeft lijkt er dus heel lang helemaal niets te gebeuren.
In de eerste schitterende afdaling zijn er veel mensen die zich overschatten: ze vliegen naast de weg, uit de bocht (hoor ik van Rob en Krijn, ik heb niks gezien, je moet op de weg letten nietwaar).

Op het eind van de klim van 22 km.(die overigens toch niet zo zwaar is) haalt Rob mij in.

Rob is artiest op de fiets en maakt onder het passeren een aantal foto?s van mij. Op dat moment dacht ik nog goed te gaan.
En Rob ook, maar bij de splitsing bovenop vervolgt hij ondanks een muur van routebordjes de route bovenlangs en snijdt daarmee een diepe afzink af waarmee hij meteen uit het klassement is.
Een naast hem fietsende Nederlander krijgt de schuld.
Heb je wel eens een uitgepijlde tocht gefietst met Rob?
Van te voren heeft hij hele parcourse in zijn hoofd gezet.
Hij weet altijd precies waar hij rijdt, ziet elke pijl, elke afslag, als je achter iemand rijdt die verkeerd gaat is dat een ongelooflijke ?oen? -volgens Rob- J.

Voor mij is het hier einde oefening. De afdaling gaat nog goed natuurlijk, maar bij de klim die erop volgt is het pap in de benen, niet te filmen.

Ach, nog maar zo?n 130 km (de resterende klimkilometers kun je dan maar beter niet weten).

Vanaf nu op heel veel klimmen 34-29 erop, snelheid minder dan 10 km/u.
Binnenkomen, dat is waar het nu nog om draait.

Op een gegeven moment rij ik tussen de bezemwagens, ik kan zo instappen als ik wil. Het parcourse wordt ondertussen al afgebroken.
Geweldig, moet je ook eens meemaken L.
Op een gegeven moment krijgen we last van vliegen.
Sla je er een links weg, zit hij binnen een seconde rechts of achterop je arm.
Niet bij iedereen, dat is helemaal oneerlijk.
Haal ik iemand in, heeft hij een wolkje vliegen achter zich (dat is wel weer leuk J).
Totaal heb ik er 11 u erover gedaan, een dik uur achter Krijn.
Di?? heeft het ook zwaar gehad: ?zie je wel, ik ben geen klimmer, volgend jaar kom ik 8 kilo lichter terug?.

Het weer was wisselend, we hadden 1 heftige bui, de temperatuur varieerde van 19- tot 30+ ??C.
Samenvattend is het een prachtige en erg goed georganiseerde tocht. Echt de moeite waard om met een grote club heen te gaan. De klimmen zijn over behoorlijk wat toppen gespreid, en ondanks die 4000 m. omhoog is het toch goed te doen (zelfs met papbenen kom je binnen voor sluitingstijd).
Er zijn veel fotografen onderweg heb ik begrepen. Ik heb ze maar 1 keer gezien, Krijn had 5 foto?s, Rob 4 (ja, als het parcourse wordt afgebroken kun je ook geen fotografen meer verwachten natuurlijk).
Rob heeft zelf een heel ?rolletje? volgeschoten onderweg, op de laatste klim heeft hij zelfs filmpjes gemaakt.

   
   

Al met al was het een korte maar heftige vakantie.
En mijn dag was het niet, maar een topweekend was het wel.
Meer foto's vind je hier

[Geert Ribbers]


Ogenblik a.u.b. ...