Maratona + Marmotte Frank Scheffer

Uitgebreid verslag Ervaringen Frank bij Dolomieten marathon en Marmotte

 

Dolomieten marathon, 2 juli 2006

Met 138 km en een hoogteverschil van 4190 m staat deze wedstrijd bekend als ?de? Italiaanse tegenhanger van de Marmotte. Elk jaar is er een overweldigende belangstelling waardoor loting plaatsvindt. Totaal doen 8.500 renners mee, waarvan ca. 900 uit Nederland. De mogelijkheid bestaat ook om 106 km of zelfs 55 km te fietsen.

Hans, Alexander, Steven en ik hadden ons ingeschreven. Helaas moest Alexander vanwege zijn rug afhaken (hernia). Met ons hotel in Corvara zaten we in het centrum van de activiteit, met een mooi uitzicht. Donderdagavond arriveerden we na een voorspoedige reis, vrijdag een deel van het parcours verkennen, waarbij Hans koos voor de Passo Giau en Steven en ik voor Passo Falzarego. Wat een fantastische indrukwekkende omgeving is het en ook het weer was perfect (warm genoeg). Geen van ons had de wedstrijd eerder gereden en uit de ervaring van Hans bleek dat de Giau vanwege zijn steilte de uitdaging zou worden. Na zaterdag wat rustig aan te hebben gedaan, hetgeen niet meeviel vanwege al dat gefiets om ons heen, was het zondag vroeg uit de veren. We moesten voor 06:00 uur aan de start staan. Het hele parcours is voor overig verkeer afgesloten en dat is gezien de massaliteit wel zo verstandig. Voordat je over de startlijn gaat heb je al een hele belevenis achter de rug. We werden langs het dorp La Villa geleid, waarbij we de voorste startgroep met eliten/vip?s beneden ons zagen staan. We fietsen nog enkele km?s om ergens achterin het dorp aan te sluiten in het laatste startvak. Mijn startnr. was 9453. En dan is het wachten. De start is om 6:15, maar daar merk je niets van. Plots ontstaat beweging, maar dan staat alles weer stil. Uiteindelijk komt er wat gang in en heel rustig passeer ik samen met Steven de start. Hans heeft zich niet zo in het gedrang gemengd en zit wat verder naar achter. Hoewel ik gretig ben is het moeilijk snelheid te maken, want je zit gewoon opgesloten in het pak. Op de eerste klim Passo Campolongo valt het helemaal stil (harmonica-effect) en probeer ik lopend door de berm mensen te passeren. Stuurmanskunst is nodig en ik laveer door de mensenmassa heen. Bij de 2e klim Passo Pordoi (2239 m) raak ik bedreven in het zoeken naar gaten, soms moet je vol in de rem, maar soms schiet je met dubbele snelheid langs de mindere goden. Bij de volgende passen (Sella en Gardene) werd het dunner en kon ik proberen wat meer in mijn eigen ritme te komen. Na 55 km passeer je wederom Corvara om de Campolonge voor de 2e maal te beklimmen, ditmaal zonder hindernissen. Het mooie van de wedstrijd is dat er op verschillende punten tijdregistratie is. Hieruit kon ik achteraf constateren dat ik na 55 km op een 130e plek overall lag, en een kleine 10 minuten langzamer dan de groep 30 tot 60e plek. Op de Campolongo-klim bereik ik een gemiddelde snelheid van 20.5 km/uur, hetgeen voor die klim een 30e plek betekent. Op zo?n 90 km begint de Passo Giau, ook hier lagen tijdregistratiematten, en ik was van plan hier voluit te gaan. Het resultaat was een tijd van 44:56 min, hetgeen een overall ranking van 38 (14,2 km/uur) betekende. Ik moet zeggen dat van enige trots hier wel sprake is. Zeker gezien het feit dat de eerste 10 bestaat uit Italianen, gevolgd door Bert Dekker, de beste Nederlandse Elite renner (11e). De welbekende Rumsas (3e in Tour van 2004) fietst ook voorin mee. Het zijn semi-profs, waarmee je je als recreant met gezin en drukke baan niet moet meten. Op de klim haalde ik een Nederlander, Leon van Bijnen, in, die in de 3 Ballons ook deelnam, en daar na lang met mij te hebben opgefietst op een 21e plek eindigde (ik kwam daar ver achter). Zo?n Giau is blijkbaar toch iets anders dan de cols in de Vogezen. Leon had een forse inzinking en kwam 9 minuten achter mij boven. Als laatste klim staat de Passo Valparola, die goed te doen is, maar pittig eindigt. Dan afdalen naar de finish. Ik probeer op het laatste stuk nog vol gas te geven en krijg een hele rits renners in mijn wiel. Ik heb nog voldoende energie, maar voel wat trekbewegingen in de benen. Er zitten in de laatste km?s nog enkele kleine stijgingen, waar je uit het zadel moet, en plots schiet er kramp in mijn rechterbeen. Ik sta geblokkeerd, weet snel met het linkerbeen uit het pedaal te komen en sta naast de fiets. Dit is me nog nooit overkomen, ik kan mijn been niet meer bewegen. Na wat schudden vervolg ik mijn weg, het moet er niet uitgezien hebben, waarbij ik toch probeer mijn knie te gebruiken en de trappers rond te krijgen. Langzaam gaat het beter, maar het is wel pijnlijk. Pas in het laatste vlakke stuk kan ik weer gas geven, om nog net voor 12:00 uur binnen te komen. De eindtijd werd 5:24:18, een 79e plek overall. Tevreden vertrek ik naar het hotel voor een goede douche, om vervolgens in de brandende zon een uitzichtplek bij de finish te vinden, alwaar ik met verbaas over de massaliteit en goede organisatie. Het duurde nog een uurtje voor Steven binnenkwam en nog weer 2 uur voor Hans, die keurig binnen de tijdslimiet bleef. Allen voldaan begaven we ons naar de gigantische sporthal voor macaroni, vette bradwurst (voor Hans) en bier. Het lopen ging me niet goed af, ik had pijn als gevolg van die kramp, die ik geforceerd had. ?s-Avonds streken we voor de laatste keer neer in ons restaurant met echte Duitse keuken om zonder beperkingen te eten. De volgende ochtend vertrok Hans terug naar Nederland en Steven en ik richting de Franse Alpen.

 

 

De Marmotte, 8 juli 2006

Na een lange autorit door Itali??, waarbij het maar liefst 2 uur duurde voor we uit de Dolomieten waren, kwamen we, via de Glandon, op de camping in Bourg d?Oisans. De camping was goed gevuld, vooral met fietsers. Het was maandagavond, dus nog 4 dagen voor de wedstrijd, die voor mij ?het? fietsdoel van het jaar vormde. Ik had nog behoorlijk pijn in de beenspieren, als gevolg van de ?trainingsrit? in de Dolomieten. Dat leverde wel zorg op; zou ik op tijd weer fit zijn? De dagen daarop deed ik rustig aan. Samen met Steven beklommen we een berg ten zuiden van Bourg d?Oisans. Het is verrassend hoeveel fietsmogelijkheden er hier zijn. Donderdag viel er veel regen en de spanning was groot hoe het zaterdag zou worden. In Geneve haalde ik in stromende regen mijn gezin van het vliegveld, een beetje support is nooit verkeerd. Voor het eerst leek de pijn in de benen weg, dat had lang geduurd zeg. Vrijdag macaroni stapelen en, zoals de hele camping, uitgebreid de fiets inspecteren. Hierbij was het even schrikken, er zat een aardig slag in het achterwiel en de velg was bij 3 spaken gescheurd. Als die het maar houdt morgen.

En dan is het zover; wekker op 6:15, nog een beetje macaroni, een banaan en 2 slokken water. Niet teveel drinken want een plasstop kunnen we niet gebruiken. Hartslagmeter, bidons, 5 bananen, 5 repen, reserve isotone poeder en regenjas aan voor de ochtendkou. Het was uitstekend weer. De renners trokken al massaal langs de camping om achter in het dorp aan te sluiten. Zo?n 7.500 renners voor 178 km en 5.000 m klimmen, niet voor de poes. De start is om ca. 7:20 en om 7:10 vertrek ik rustig naar de startstreep. Ik ken de weg en kom netjes in het eerste startvak terecht.


Na het startschot is het knallen. Het peloton dendert weg naar de eerste klim, zo?n 10 km verderop, Het valt niet mee om de hartslag laag te houden wanneer je tot boven de 45 km/uur fietst. Al snel moet de regenjas uit. En dan is het plots schakelen naar bergverzet. Ik begin niet te gek. Na 200 m klimmen hoor ik plots iemand achter me roepen ?Marmotte? en ik zag dat ik mijn mascotte verloren had, een bruin behaarde 3 jaar geleden kado gekregen marmot, die ik aan mijn zadel had hangen, en me de afgelopen 2 jaar geluk had gebracht. Als dat nu vandaag maar goed gaat. Steven, die zo?n 20 minuten later langskwam, pikte de marmot van de weg en hing hem aan zijn stuur, helaas verloor hij hem later ook. Ik vond een aardig ritme, had geen pijn in de benen en wist wat mensen in te halen. De hartslag lag wel hoog, bovenin de 160, hetgeen ik als maximum had ingesteld. In de beklimming van de Glandon zitten 2 afdalingen, waarna je je ritme weer moet herpakken.

Het gaat goed, ik heb kracht en weet aardig naar voren op te schuiven. Op het eind haal ik Leon van Bijnen in, die slaakt een vloek, en pakt mijn wiel. Bij de 3 Ballons had Leon me laten weten dat zijn droom een Marmotte tijd binnen de 7 uur was en hij wist dat dat haalbaar was wanneer ie in mijn buurt zou blijven. Ik kwam boven, volgens mij in een recordtijd (helaas zijn er geen tussentijd-metingen), ik schat tussen plek 30 en 40. Na snel de bidons gevuld te hebben stort ik me naar beneden. Ik kom terug bij mijn medefietsers en beneden ontstaat een groep, van achter aangevuld van ca. 10 renners. Het is nog een aardig stuk naar de voet van de Galibier, en het lijkt erop dat we vaart maken. De volgende groep (ik denk groep 2) fietst zo?n 300 m voor ons, maar helaas, en aantal hebben geen zin om kop te nemen en het stokt. Een groep kan van achter terugkomen, waardoor we met zo?n 40 man komen te zitten. Dan begint de klim naar de Telegraphe.

De groep valt uiteen. Ik werk me naar voren en voel me in staat om met de sterksten mee te gaan. Met 4 man bereiken we de Telegraphe, na ook nog wat achterblijvers van groep 2 gepasseerd te hebben. Het 2e deel van de klim naar de Galibier begint. Ik begin al wat meer moeite te krijgen om het tempo aan te houden, het is lang, en ik moet de sterksten laten gaan. Nog 8 km naar de top, terugschakelen en accepteren dat een aantal van de eerder gelosten me weer inhaalt. Het is warm, zelfs bloedheet en na eindelijk boven te zijn gekomen (om ca. 12:05), bidons gevuld te hebben, daal ik zonder regenjas af. Dat is bijzonder, want normaal is de temperatuur zodanig dat een jas noodzakelijk is. Nu dus niet. Ik heb het gevoel snel hersteld te zijn en met de grote plaat gaat het regelmatig boven de 70 km/uur. De afdaling is ca. 50 km, met nog een enkele klim erin. Het is zaak een groep te vormen die vol gas geeft. Dat lukt. We bereiken met ca. 10 man de voet van de Alpe d?Huez. Ik merk al snel dat de kracht/energie toch niet meer is wat het zou moeten zijn en moet de groep laten gaan. Schakelen naar het lichtste verzet (39-27) en het besef ontstond dat ik in een neergaande spiraal zat. Berusting, in een rustig tempo doorgaan en zorgen dat het verlangen om te stoppen wordt onderdrukt. Het tempo lag laag, nl. rond de 10 km/uur. Jan en alleman kwam over me heen. Een goede klassering was verkeken. Slechts 1 renner kon ik voorblijven, het was Leon van Bijnen. Hoewel eerder een tijd binnen de 7 uur makkelijk haalbaar leek begon ik te twijfelen. Wat was de doorkomsttijd aan de voet? 5:37 of 5:40. Stel dat ik niet eens in staat was om 1:20 te rijden over de Alpe?

De Alpe is erg lang als je er door zit, 14,2 km, en het was erg warm. Halverwege slaagde ik erin een verzetje zwaarder te gaan en te consolideren. Ik word ingehaald door een man met een grijze baard, die op een 47e plek eindigt. Hoewel ik dus nog wel steeds verder terugviel in het veld, begon ik weer het vertrouwen te krijgen het einde te halen en zo geschiedde. Het was een andere finish dan de vorige 2 edities. Toen viel ik bijna dood neer, en had tijd nodig om weer op adem te komen. Nu dus niet. Ik evalueerde met mijn gezin, die zich ongerust begonnen te maken, de race. Enige teleurstelling overheerste, mijn tijd en klassering van 2005 heb ik niet verbeterd. Maar ach, ik was gefinisht en de tijd bleek net binnen de 7 uur, met een 78e plek. Dat kon slechter. Twee tochten binnen een week lijkt op mijn leeftijd te veel. Volgend jaar kies ik waarschijnlijk voor alleen de Dolomieten. Steven was ondertussen nog niet onderaan de Alpe aangekomen en ik had contact met zijn gezin, die beneden stonden te wachten. Helaas, toen Steven aankwam kon hij het niet meer opbrengen door te gaan, een goede tijd was niet meer haalbaar. Mijn dochter had video-opnames gemaakt van al de voor mij ge??indigde renners, en ik zag dat Bert Dekker als beste Nederlander helemaal kapot zat aan de finish. Zou ook hij nog niet helemaal hersteld zijn van de Dolomieten? We reden met de auto naar beneden en het is een bijzonder gezicht om al die renners naar boven te zien zwoegen, sommigen lopend, anderen rustend aan de kant van de weg.

Een dag later voel ik me behoorlijk opgeknapt en fiets met mijn oudste dochter van 14 naar boven, wie weet doet ze de Marmotte ooit nog eens op eigen kracht. De dag daarna waag ik een recordpoging en weet met 55:02 een mooie tijd neer te zetten. De vorm is er wel, beter dan vorig jaar denk ik, alleen kwam het er op deze manier niet uit. Met zo?n tijd was ik als 20e ge??indigd, maar as is verbrande turf.

We vertrekken naar Corsica voor 3 weken strand, waarbij ik het niet kan laten de nodige klimkilometers te maken, tot mijn achterwiel het helemaal begeeft en mijn vrouw me met de auto uit het binnenland mag ophalen.

[Frank Scheffer]


Ogenblik a.u.b. ...