Frank Scheffer rijdt toptijd bij Shimano Challenge

Shimano Challenge zondag 6 mei 2007 (door Frank Scheffer)

Mijn 1e fietswedstrijd van het seizoen. Dat is spannend.
Wanneer je dan vlak achter Leon van Bon, enkele andere profs van Rabo en Skil, en de absolute cyclotop eindigt, dan mag je spreken van een bijzondere dag.

Vanmorgen om 6:00 vertrokken naar Vaals, waar om 9:00 de wedstrijd over 150 km van start gaat. Ruim op tijd (is wel eens anders geweest) parkeer ik op het 3-landenpunt.

Wanneer ik de heuvel afrijdt blijkt het al een aardige drukte en wordt de ene na de andere bekende/minder bekende fietser door de omroeper aangekondigd. Daar wordt je wel zenuwachtig van. Mijn ambitie was bij de 1e 50 te eindigen. De startvakken zijn ingedeeld naar rugnummer. De mijne 1022, da's ver van de start vandaan. Is dus niet zo'n goed idee. Even blijven hangen buiten de startvakken. Dennie Nelisse geeft het startschot. Ik hoor in de spieker dat Leon van Bon wegdemarreert. Ik til snel mijn fiets in het achterste deel van het 1e startvak, wandel over de mat en geef volle druk op de pedalen. We gaan de Vaalser heuvel weer op. Dat betekent dus hartslag van 80 naar 170 in 10 seconden. Met 25 km/hr proberen zoveel mogelijk mensen zo snel mogelijk in te halen. In de afdaling gaat het hard, niet zonder risico's, de remmen worden regelmatig vol getest, en werken goed. ik ben niet de enige die probeert voorin te komen.

Na enkele km's is het doel bereikt, ik sluit aan bij de kopgroep, alwaar ik al snel tussen Leon van Bon en Bert Dekker (de cyclokoning) infiets. Dat is een gek gevoel; hoor ik hier wel? vreemde eend in de bijt. Het gaat hard, soms op't vlakke ruim boven de 50 km/hr. En klimmen gewoon op het buitenblad. Soms gaat het ook langzaam, en kijken ze elkaar aan van; rijdt er nog iemand? Er zijn veel tempoversnellingen, mijn hartslag schiet alle kanten uit, en zo gebeurt het dat ik het ene moment Bert Dekker in mijn wiel heb bij een achtervolging en vervolgens Leon van Bon voorbij komt en ik net kan aanhaken. Tussendoor stel ik Leon nog de vraag of dit voor hem serieuze kost is; 'nee, hij is met 3 ploegmaten en het gaat om een trainingsrit'. Bert Dekker vertelt me dat hij niet de Dolomieten fietst dit jaar. Da's jammer. 'Je moet keuzes maken, maar het is zeker een mooie koers en alvast succes' meldt hij.

Tot 100 km schat ik de kopgroep dik 60 man, maar daarna valt er bij een klim veel af. Met ca. 30 man rijden we de finale in. Bij 140 km vindt de definitieve schifting plaats. De echte mannen geven gas. Leon ziet het gebeuren en komt mij voorbij met de opmerking; 'kom op, fietsen!'  Mijn hartslag zegt dat hij royaal de max heeft gepasseerd en ik moet hem laten gaan. Bovenaan, zie ik dat een 10 man op 50 m ligt, 3 man daarachter hangt en ik vooraan een sliertje van 6 man zit. Dat gaat dus niet meer lukken dacht ik. We proberen kop over kop te gaan, en komen er niet meer bij. De finish nadert, nog een klim naar het drielandenpunt tot slot. Wat heb ik over? Ik fiets op de betonnen rand naast de weg en weet de andere 5 langzaam maar zeker te lossen. Een laatste push, ik zit alleen, hoor mijn naam van de omroeper, finish en fiets bijna tegen Leon van Bon en Oeke Hiddema (die 2e cyclo koning) aan, die staan uit te hijgen. Mijn achterstand moet klein zijn geweest. Ik hoor iemand roepen dat ik 13e ben geworden, maar later blijkt dat er een grote groep renners per ongeluk is afgesneden en 20 km heeft gemist en daarom tussen de kop terecht is gekomen en waarschijnlijk de uitslagen hebben verpest. Jammer dat er onderweg geen matten lagen.

Hoedanook, dadelijk eens naar de uitslagen kijken. Het was een vreemde rit, zo kort (4:08 uur), zo snel (bijna 37 km/hr gemiddeld), een hoge hartslag (155 gemiddeld). De vorm is goed. Het geeft vertrouwen in een goede klassering in de Dolomieten, hoewel dat een totaal andere koers is, veel constanter en meer klimmen (4200 m ipv 2300 m).

Frank Scheffer.

P.s.: Foto's: zijn afbeeldingen van de trainingsfiets (genomen tijdens het rondje Amerongse berg).

 

 

 

 


Ogenblik a.u.b. ...