Milaan-San Remo (Krijn Haak)

Milaan - San Remo

En in een keer is het juni. Het hele voorjaar getraind voor Milaan-San Remo, en toch vliegt de tijd, druk op je werk en moet je op het laatste moment nog even een hotelletje regelen. M?n fiets is in orde, maar op de overige voorbereidingen valt nog wel wat aan te merken. 1e leerpunt voor de volgende cyclo.

Vrijdagochtend om half 8 vertrokken naar Milaan, met A, geen fietser, maar goede vriend die voor de gezelligheid mee wilde naar Italie. Om 8 uur ?s avonds kunnen we het hotel niet vinden; het navigatiesysteem kent alleen de hoofdwegen van Milaan. 2e leerpunt. Uiteindelijk lukt het, slapen we goed en gaan we ?s zaterdags Milaan in, we zijn er tenslotte toch. Zoeken naar de startplaats, wielerbaan B.I.G., via del Vittorio (eerst een kaart kopen, eerder genoemd navigatiesysteem liet dit ook afweten) en uiteindelijk blijkt de wielerbaan te zijn omgebouwd naar een kartbaan. Inmiddels wel bezet met campers van serieus-kijkende en afgetraind strakke Duitse (die bestaan ook!) en Zwitserse wielrenners.

Ik had me ingeschreven bij Le Champion, een Nederlandse fiets/reisorganisatie die verder alles voor de deelname geregeld had. Zij zaten met een bus klassiekerrijders in een hotel in de buurt, daar kon ik mijn startspullen ophalen. (wielershirt, startnummer 288, chip en een hoop marketingrommel.) Nog een keer lekker eten, terug naar ?t hotel en spullen klaarleggen, slapen en dan kan het evenement beginnen.

Natuurlijk, makkelijk gezegd, maar de zenuwen beginnen toch een beetje op te spelen. Wat neem ik mee onderweg, hoeveel verzorging zou er zijn, heb ik die routebeschrijving nodig, kunnen we met de auto het hotel uit om 05:45, zou ik niet alvast uitchecken, heb ik alle telefoonnummers, wat als ik A. niet kan bereiken, kan ik me niet verslapen, etc. Oke, A. zet ook zijn wekker op zijn telefoon, ik zal me niet verslapen?..

Om 02:10 begint de telefoon van A. te trillen. In de veronderstelling dat het tijd is om op te staan ben ik klaarwakker, maar het blijkt een telefoontje te zijn van een meldkamer. A, hoofduitvoerder van een groot bouwproject in centrum Amsterdam, kreeg het verzoek of hij even polshoogte kwam nemen. Niet dus, maar ik ben klaarwakker?..

Eindelijk tijd om op te staan. A. brengt me naar de start, waar het druk is. Ik begreep dat er zo?n 1700 inschrijvingen waren, ongeveer een halve wielerbaan vol. Om 07:00 gezamenlijke start, eindelijk. 5 motoragenten en wedstrijdleiding ervoor, motoren en volgauto?s erachter, inclusief ambulance, alles net echt.Meteen volle bak aan de gang. Ik wil wel graag bij de kopgroep zitten, dus moet ik hard rijden en veel inhalen. Hartslag 170, 55 per uur en langzaam kom ik verder naar voren. Da?s wel gaaf hoor. Als je dan uiteindelijk voorin bij de motoren bent, gaat t eigenlijk best rustig aan met 45 km per uur.

Ik kan ?t goed volhouden voorin. De motoragenten zetten alles en iedereen aan de kant, tegemoetkomend verkeer wordt maximaal de berm in gedrukt, zodat we in een peloton de volle breedte kunnen pakken. Het is wel een nieuwe ervaring voor mij, snelheid tussen de 35 en 55 km per uur, soms even afzakken naar 25 om daarna bij een viaduct of een rotonde weer enorm te accelereren.

De groep is denk ik een man of 300 groot. We rijden heel dicht op elkaar, ook dat is een nieuwe ervaring bij dergelijke snelheden. Vooral bij geparkeerde auto?s, rotondes en wegversmallingen is het superspannend, het gaat niet altijd goed. Er zijn een paar valpartijen naast mij en achter mij, maar achteromkijken durf ik niet.

Hard rijden in een groep went wel. Zelfs even op kop gereden, dan blijkt dat het toch echt wel een beetje waait. Niet te lang dus, want San Remo is nog heel ver??Na 3,5 uur staat mijn gemiddelde 39,8. Ik moet eigenlijk al twee uur lang plassen, maar ga natuurlijk niet stoppen, ik wil niet uit deze groep wegzakken. 3e leermoment, blaastraining. Ik heb zuinig gedaan met die twee bidons die ik meehad, maar op 140 km raken ze toch echt leeg.

Dan komt de beklimming van de Turchino, een lange, niet al te steile klim. Hier valt de groep een beetje uit elkaar, ik moet ook lossen. Ik kan de snelheid niet boven de 30 houden in de klim. Er komen motoren, scootertjes en brommers langs, met water en eten. Helaas niet voor mij, maar voor teamfietsers. Bovenop de Turchino over de tijdregistratiemat, achteraf blijkt dat ik als 77e boven ben. Dat is halverwege de race, op 150 kilometer. Bovenop kan ik eindelijk even plassen, ik ben de kopgroep toch al kwijt. Toch wel een mentaal tikje. Nog steeds geen bevoorrading, de bidons zijn leeg.

De afdaling in, spectaculair. De wegen zijn afgezet, dus nu kan je eindelijk eens echt binnendoorsnijden in de bochten. Op zoek naar een nieuw groepje, maar het veld ligt helemaal uit elkaar. Kom met 10 man te zitten als we de Middellandse Zee zien en bij de bloemenriviera komen, vlak bij Genova. Vanaf hier is het nog 140 kilometer langs de kustlijn naar San Remo en er staat natuurlijk een lekker briesje tegen. In een groot peloton maakt dat niet uit, met z?n tienen wel degelijk??

Bij elk dorpje wat we tegenkomen overweeg ik water te kopen, maar ja, dan ben ik deze groep ook kwijt. En er zal toch wel ergens bevoorrading zijn? 4e leermoment, volgende keer op een fiets met een triatlonrek en een batterij bidons monteren?.Na 200km de bevoorrading. Nu volop water, cola, ijsthee koek en snoep voorradig, maar het is eigenlijk al te laat. Ik heb 200 km op twee bidons gereden, en weet al wat dat gaat betekenen.

Elk dorpje is druk. Scooters en drukke Italiaantjes, maar als deelnemer heb je bijna vrij baan. Overal staan agenten het verkeer te regelen, stoppen hoeft nooit. Zo rijden we met de groep, inmiddels een man of 30, een uurtje door. We krijgen te horen dat we op 25 minuten van de koplopers doorkomen. Tenminste, dat vertaalt een Duitser voor mij, ik begrijp zelf geen letter van het Italiaans.

Lekke band. Dat kan er ook nog wel bij. Heb nu 260 kilometer gereden, het beste is er wel af, en de band vervangen gaat ook niet zo snel meer. Het hoeft ook allemaal niet zo nodig meer. Heb pijn in mijn handen, voel al lichte kramp en zie op tegen de finale. Nog een kleine 40 kilometer afzien.

Vanaf hier zit ik alleen. Het is 32 graden, een warme wind tegen, misschien kracht 2 of 3, maakt t niet eenvoudiger, kan de snelheid alleen een beetje rond de 30 houden.

De weg langs de kust is niet vlak, gaat heel regelmatig omhoog over een rots, vaak maar een hoogteverschil van 25 meter of zo, ben je daar boven, dan krijg je een dot wind om je oren. Dan komen de Capo?s, wat hogere rotspunten. Eerst de Capo Mele. Niet zo hoog hoor, ook niet stijl, maar wel de aanleiding voor forse kramp. Veel te weinig gedronken natuurlijk. Stoppen, strekken, en weer proberen. Het is dan 15:00 Goed moment om A. te bellen, te melden dat ik er bijna ben. A. ligt namelijk op het strand in San Remo. Lekkere gedachte.

Tandje lichter schakelen en verder maar. Capo Berta weer kramp, de Cipressa idem dito. Weer een lekke band op de Cipressa. Als ik eerlijk ben vind ik dat niet eens zo heel erg. Even iets meer tijd om te strekken. Niet piepen, binnenband wisselen, opstappen en de laatste 10 kilometers rijden. De organisatie heeft besloten de finish bovenop de Poggio te plaatsen. Op tv rijden de profs op het buitenblad, ik rij 39-23. De Poggio is 3,5 kilometer, nog even bijten en uiteindelijk gefinished als 316e op 1uur 40 van de winnaar.

Blij? Ja, doel gehaald, uitgereden. Tevreden? Hmm, ja er had nog wel wat meer in gezeten. Lekke banden kunnen altijd, maar kramp is gewoon niet nodig. En klimmen moet ik nog verbeteren. Als je achteraf terugkijkt valt er niets te klagen, doel was uitrijden en dat is gelukt. Alleen dat wedstrijdelement, dat prikkelt toch wel erg?.

De statistieken:

Milaan-San Remo, afstand 292 kilometer op mijn teller met 1750 hoogtemeters. Temperatuur tussen de 24 graden bij de start en de 32 bij de finish. Netto gemiddelde snelheid 33,3 km per uur. Gemiddelde hartslag 150, max 179. Energieverbruik 9517 kcal.

Laatste leermoment: de volgende keer toch met meer fietsers van Triathlonclub, Tourclub of andere clubs, met verzorging onderweg. Is veel gezelliger, en het Milaan-SanRemo gevoel wil ik graag met iedereen delen. Alleen niet volgend jaar, want dan staat Parijs-Roubaix gepland?..

Krijn Haak


Ogenblik a.u.b. ...