Laatste puntjes op de i voor Dolomieten-Italy

Op 1 Juli wordt de jaarlijkse cyclo de Dolomieten marathon in Italie verreden.

Dit jaar zullen de gebroeders Scheffer (Frank & Steven) en Alexander deelnemen.

Voor de broers is dit het trainingsdoel van het jaar en rijden voor een goede tijd/klassering, voor Alexander is deelname en uitrijden het doel. Op zaterdag 16 juni stond er nog een cyclo in Belgie gepland "Eddy Merckx", waaraan Frank en Steven hebben deelgenomen....hierbij het verslag van Frank.

Vandaag was het weer vroeg op. Helaas, de animo vanuit de club voor cyclo's is zeer beperkt, zo ook voor Eddy Merckx. Steven en ik besloten toch te gaan, als voorbereiding op de Dolomieten.

Alles liep voorspoedig en 5 minuten voor de start schoven we aan bij de meute (1350 deelnemers). Met mijn hoge startnummer was ik genoodzaakt een slimme truc uit te halen om niet als 1300e van start te gaan. Dat lukte. Het begin was weer hangen en wurgen, duwen en trekken, remmen en accelereren, om te zorgen dat je ergens bij de voorste 200 van het peloton kan blijven. En dan rechtsaf een smal paadje steil omhoog. Da's lachen.

Ik blijf moeite houden met dat begin, en het lukt niet om bij de eerste groep van 12 te komen, die gaan gewoon te hard. Jammer want dan blijk je na de eerste klimmen dus voorin een peleton van 50 man te komen. Bij de 4e klim (van de 17) had ik daar genoeg van en wist samen met 3 anderen te ontsnappen. Hoewel ik bij de 5e klim nog als 4e bovenkom, schuif ik elke klim een plek op. Na 30 km zijn we helaas nog met 2 over, en er volgen lange stukken tegenwind. Kop over kop vreet energie. Hoewel ik het gevoel had dat het hard ging worden we op 40 km voor het einde door een uitgedund peleton (25x) ingehaald. Dat is knap balen.

Meefietsen dan maar en hopen op een goede finish. Op de 1 na laatste klim demareren 3 man van achteruit, en ik ben te laat om te volgen. Hopelijk, zoals de voorgaande keren, worden ze in de afdaling weer ingehaald. Dat blijkt niet het geval, en in de slotklim rij ik van kopaf weg. E??n man kan volgen. Er volgt nog een lange afdaling met een stuk vlak. We geven alles, maar in de laatste km komt er 8 man achterop. Het zal me verdorie niet weer gebeuren dat ik achteraan eindig. Ik zit nog op kop, een paar bochten, wat hobbels, een mannetje komt links voorbij, ????ntje rechts, maar ik ga vol (170 hartslag). Slechts 1 finisht voor me.

Statistieken: 165 km, 2900 hoogtemeters, 5 uur en 7 minuten reistijd, classering 17e overall, 7e in 40+, 7e nederlander.

Nog geen 20 minuten na de finish; ik stond nog wat na te praten met de winnaar (Feike Loots) ea., zat ik me af te vragen hoe lang ik nog op Steven moest wachten. Plots klopt ie op mijn schouder. Hij is al gefinisht, wat een klassebak, alleen wel met een paar km's minder op zijn teller (kleine bochtafsnijding).

Het was een prima training voor de Dolomieten.
Frank


Ogenblik a.u.b. ...