Marc en Jeroen in RWP cup Malmedy

Zondag ochtend 17 juni vertrekken we met mijn gezin en Jeroen om 5 uur ?ochtends naar Malmedy. Dit om te gaan deelnemen aan de tweede wedstrijd om de rwp cup. We hadden ons reeds ingeschreven en waren daarom verzekerd van een redelijke startplek. Om goed 8 uur arriveerden we ter plekke. Haalden ons startnummer en chip op. We keken eens naar de lucht en het leek erop dat het een mooie dag zou worden, dit was gelukkig ook het geval. We hadden ons thuis redelijk ingeleefd in het parcours en wisten dat het zwaar zou worden. Na de regen van afgelopen week had ik mijn gehoopte gemiddelde snelheid van 16km/u al bijgesteld naar beneden.

Om 09.15 stelden jeroen en ik ons op in het startvak. Er zou een massastart plaatsvinden om 09.30. Dit ligt mij wel, want ik ben best wel gek op het betere duw en trek werk. Na het startschot komt het peloton dan langzaam op gang en de chips piepen allemaal vrolijk bij het passeren van de mat. Vervolgens gaat het een klein bruggetje over en direct daarop volgt de eerste klim van meer dan 2km. Het eerste gedeelte gaat over asfalt en bovenin gaat het over een ruige stenen ondergrond. Na ongeveer ????n km klimmen slaat mijn achterderailleur ( weer ? 190,00 aan schroot ) in mijn achterwiel en is de toon voor die dag gezet. Ik leg mijn ketting er weer op en zie jeroen zo?n 100 meter voor mij rijden. Ik begin weer te fietsen en passeer mensen door de berm, dit is namelijk de enige plek waar op dat moment niemand rijdt. Op het moment dat het asfalt op was en de stenen kwamen passeerde ik jeroen en heb hem daarna tijdens de rit ook niet weer terug gezien.

Wat volgde was een aaneenschakeling van steile klimmen en afdalingen. Welke zo volzaten met: stenen, wortels en echte ardennense blubber smurrie dat ze regelmatig niet te fietsen waren en er een echte wandel4daagse van gemaakt moest worden. Mijn krom gereden derailleur begon steeds meer kuren te vertonen en na een km of 10 kon ik nog maar 5 van de 9 kransjes achter gebruiken. Ik dacht toen, zo voelt frank dat dus op zijn trainingsbike. Tegelijk realiseerde ik mij dat mijn benen niet die van frank zijn en ik wist dus wat mij nog stond te wachten. Na een uur stond mijn teller op 13km. Dit beloofde dus nog wat te worden. Onderweg kon je nergens ff rustig rijden. Zelfs het vlakke was zo nat dat je gewoon in wegzakte. Sommige paden gaven 2 keuze?s: of je rijdt tot je assen door de modder of je rijdt over een pad met zoveel wortels, zoveel als in het hele bos van Harderwijk bij elkaar nog niet liggen. Met mijn fully wist ik het dus wel. Maar soms zat je aan de verkeerde kant van het pad en moest je lopend en wegzakkend tot over je enkels oversteken. De organisatie had hier reeds rekening mee gehouden. Er waren namelijk een zestal passages van beekjes tot zo?n 30cm diep water. Deze bevonden zich meestal aan het einde van een afdaling. Met een beetje snelheid spoelde je dan weer redelijk schoon.

Na ongeveer 50 km kwam voor mij het tweede badluck moment, mijn lenzen spoelden spontaan uit mijn ogen. En dit met een sterkte van -3 en -3,5 zag ik geen andere oplossing dan de strijd te staken. Een afdaling met meer dan 40km/u en dan niet zien wat er voor je ligt, leek mij niet zo?n strak plan. Na een telefoontje met jeroen besloot ik ff op hem te wachten, heb hem nog flink aangemoedigd en ben daarna rechtstreek naar de finish gegaan. Het was wel balen natuurlijk maar een gebrek aan versnelling en een gezichtsvermogen van Eddy the Eagle noodzaakten mij om de fiets aan de wilgen te hangen. Het was echter wel een goede leerschool. Mtb in de Ardennen is idd van een andere koek dan een ritje in Sauerland o.i.d. Maar mocht hij volgend jaar weer op de kalender staan zou ik hem zeker iedereen aanraden. De natuur is er prachtig. Je kunt er prachtig fietsen en de organisatie is top. Met voldoende drinken, koek, snoep en fruit bij iedere bevoorrading.

Op naar de volgende marathon eind augustus.

Gr.

marc


Ogenblik a.u.b. ...