Erbeskopfmarathon 2007

Erbeskopfmarathon 2007

8 juli moest het maar weer eens gebeuren voor Marc Timmer en mijzelf . De Erbeskopfmarathon 2007 stond op de kalender en aangezien deze ook deel uit maakt van de RWPwas de keuze snel gemaakt.Marc had al een paar marathons achter de rug maar voor mezelf was dit weer de eerste dit jaar. Met 1.000 deelnemers was de aanmelding vol en hoewel verdeeld over 3 wedstrijden is het desondanks toch lekker druk bij de start. Wij hadden besloten de 65 km te rijden en met 1.700hm was dat al pittig genoeg. Het slechte weer in de voorafgaande week bleek ook gunstig te werken om het parcours selectief te maken.

Hoewel ik besloot achteraan te starten kon ik mezelf niet tegen houden om na de aanloopronde van zo`n 5 kilometer bij de eerste 100 de start/finish te passeren

Na deze ronde werden we de pas gemaaide weide ingestuurd. Naast dat de ondergrond hier en daar zompig was bleken de grasdrogers van Shimano en Sram hun werk uitstekend te doen. Links en rechts stonden de snelle starters het gras uit de XTR`s en X-9?s te pellen.

Binnen 2 kilometer was ik alweer 25 plekken opgeschoven met m`n Rohloff.

Even verder lagen weer een paar renners de spoorrails van zeer naarbij te bekijken en zonder echt in te halen schoof ik lekker door.

De eerste serieuze klim (>20%) was lang, vies, glad en gevaarlijk. Wederom ingredi??nten om nog verder op te schuiven, maar helaas moest ik ook afstappen en lopen want het was te smal om te passeren.In de zon was het intussen behoorlijk heet geworden en dat bleek wel toen we door een dal heen gestuurd werden die B??scher Backofen genoemd werd. Een dal met maar 90hm, maar er zwaar en heet.

Via een tweetal drinkposten begon ik aan de klim naar de Erbeskopf (812 mtr) eerst zo`n 8 kilometer onregelmatig klimmen, een steile gevaarlijke afdaling en daarna nog een toetje met 150hm die toch weer hele serieuze stijgingspercentages aannam. Marc haalde hier met 4km/uur nog renners in. De beloning bovenaan was groot.........een vervelend gevaarlijke afdaling was ons deel. Intussen zat de eerste 40 kilometer erop en had ik me redelijk weten te handhaven. Het parcours bleef op en neer gaan en de eerste 50 km had ik binnen de 3 uur weten te rijden. Hoewel ik me goed voelde had ik al sinds de top van de Erbeskopftegen de kramp aangereden en het kon dus niet uitblijven. Elke klim moest ik wel van de fiets en soms een kilometer naar boven lopen. Ook met het gestuiter over rotsen en de 928.516 boomwortels deed geen goed aan de krampgevoelens.

Eerst dacht ik nog ruim binnen de 4 uur te finishen maar nu was aankomen de enige prioriteit geworden. Als ik weer af moest stappen kwamen vele renners me langs en baalde ik zo dat ik tijdens de afdaling wel weer een paar plekken probeerde goed te maken. Op een lang breed pad dat lekker naar beneden liep ging het bijna mis. In een flauwe knip hadden ze grote puinstenen los gestort ter grootte van tennisballen en het voelde ook aan alsof op tennisballen reed. Sturen had weinig zin, remmen was een kamikazepoging die zou lukken, dus op goed geluk de bocht uitvliegen was de beste optie. Op dit punt kon dit ongestraft en bleken de bomen ver genoeg te staan. Marc bleek later in dezelfde bocht er uit gevlogen te zijn.

Ook leuk was een doorsteek door de rvier die toch welerg diep was, Marc bleek wel de brug gezien te hebben en hij hield wel droge voeten....

In de laatste kilometers bleek de overigens perfecte organisatie nog voldoende hoogtemeters gevonden te hebben alvorens te finishen.

Al met al een super mooie maar verschrikkelijk zware tocht. Ik had er 04:19:03 voor nodig en gedurende die tijd bleek ik met een hartslag van 167 gefietst (en gelopen) te hebben. Een 161ste plaats overall en 61ste bij de oude mannen was mijn deel. Zeer tevreden over de eerste 50km en berustend over de laatste 18km was ik content. Marc had nog wat langer mogen genieten van de omgeving maar reed de wedstrijd op karakter uit.

Er volgen nog 3 marathons in de RWP-cup en daarnaast ook nog de Bart Brentjes in oktober.


[Rob van Zetten]


Ogenblik a.u.b. ...