Grenserittet 2007

Grenserittet: Mountainbiken van Zweden naar Noorwegen


Doordat de vakantie dit jaar erg laat valt in Zeewolde is het mogelijk zowel de Grenserittet als de Birkebeinerrittet op mijn planning te zetten. We rijden dus eerst naar Str??mstad in Zweden op de grens van Zweden en Noorwegen. In het laatste weekend van de vakantie komt dan nog de Birkebeiner die anders bijna altijd pas na de vakantie komt.

De reis begint niet best: nadat ik de skibox heb volgepropt en dichtgedaan wil hij absoluut niet meer open. Aangezien er geen tijd meer is vanwege een boot die we halen moeten vertrekken we maar, in de hoop het probleem later op te kunnen lossen. Onderweg blijkt dan ook nog eens dat ik vergeten ben hem goed vast te zetten: hij komt er bijna vanaf zetten (steekt al half over de zijkant van het dak). Vastzetten kan dus niet want we kunnen er niet in. Gelukkig weten we dat probleem op te lossen met sjorbanden.
Kennelijk verliezen we hier veel tijd mee, want nadat we ook nog file rond de Elbetunnel in Hamburg te verwerken krijgen missen we de boot in Kiel op 5 minuten. Gelukkig boekt Stena Line ons over op de korte overtocht Frederikshavn -> G??teborg (5 uur verder in Denemarken) maar die gaat midden in de nacht en mooi dat we een nacht slaap missen.
Eenmaal aan de andere kant in Zweden zitten we wel weer precies op schema. In de skibox zitten o.a. mijn fietshelm en fietsschoenen dus het kan niet lang meer gaan duren voordat hij open gaat. Op een stil weggetje ga ik maar eens een paar keer achter elkaar gigantisch op de rem staan in de hoop dat de bagage zich wat naar voren laat verplaatsen. En zowaar: hij gaat gewoon weer open daarna. Oef. Box gered, fietstocht kan van start.

Vorig jaar hebben we op 6 km. van Str??mstad, Silverhornet ontdekt (www.hornet.nu/silverhornet), een (huisjes)camping / jeugdherberg die prachtig aan een fjord ligt. Daar hebben we nu dus gereserveerd.
De huisjes hebben een merkwaardig prijsverloop: net voor het weekend is het duurder dan in het weekend zelf: de camping is helemaal vol op vrijdag, er zijn opvallend veel gasten met mountainbikes.

De Grenserittet is een Mountainbiketocht van Str??mstad in Zweden naar Halden in Noorwegen. Met tijdsopname, te rijden als wedstrijd of als toertocht.
Er doen vooral noren mee, het is echt een Noors evenement. Als buitenlander kun je gewoon inschrijven (via de website), je moet ter plekke wel nog je daglicentie kopen (voor de verzekering).Vorig jaar waren er 3000 deelnemers, dit jaar zelfs 4000. Dit is opnieuw een deelnamerecord zoals elk jaar tot nog toe.
De massa wordt gespreid door te starten in groepen. Voorop start de wedstrijd (diverse premiesprints onderweg). Ik start in groep 4.
De start is nu anders dan vorig jaar: toen aan beide kanten van de gracht in het centrum, nu aan 1 kant en de groepen die nog niet aan de beurt zijn staan verder naar achteren. Steeds als ze aan de beurt zijn marcheren ze achter een ?hoofdman/vrouw? naar de startstreep.

Geneutraliseerd rijden we door Str??mstad, de echte start is buiten het dorp, daar liggen matten om je begintijd te registreren. Het is een prachtige voorbereiding op de Birkebeiner (Rena->Lillehammer) van 3 weken later. Het is prima weer: droog, beetje zon, niet te heet, stevige zuidwesten wind, maar genoeg andere deelnemers om achter te rijden op de open stukken
Het parcours bestaat uit: 5 km Asfalt, 40 km gruisweg, 30 km bosweg en 5 km paden / trekkerweggetjes. Van alles zit er in, soms droog en stoffig, soms beetje blubberig, soms heftig steil omhoog, over ruwe stenen of boomwortels naar beneden.

Hoogteprofiel:

Het parcours is behoorlijk geaccidenteerd: niet te zwaar, ideaal: ben je goed in vorm dan fiets je hard voor een goede tijd, ben je niet zo goed in vorm dan is het nog steeds goed te doen, doe je het gewoon rustig aan.

Het gaat over veel boerenerven (ze zitten op hun terras het gebeuren gade te slaan), door een boerenschuur (kon net zo goed voorlangs, maar dat is minder leuk natuurlijk), langs meertjes en meren, het is dichtbebost en er zijn mooie vergezichten. Prachtig.
Officieel is het 80 km, maar in werkelijkheid maar zo?n 77. Het verschil zit in de 2e helft, waardoor aan het eind het gemiddelde niet zakt ondanks dat vermoeidheid een rol gaat spelen (vorig jaar was me dat ook al opgevallen).

Dit jaar is voor mij een daljaar wat sporten betreft: vanwege heupblessures heb ik heel weinig gefietst en allerlei geplande evenementen overgeslagen. Zodoende ga ik nu dus heel rustig van start in de hoop dat ik binnen kom en dat de blessures niet weer op gaan spelen.
Meestal wordt ?als ik niet zo sterk rij- rondom mij het parcours alvast opgeruimd, nu heb ik echter alle tijd want achter mij start nog een aantal groepen waaronder de ?toerafdeling?.
In de afdaling en op hele steile klimmen haal ik andere mensen in, verder word ik alleen maar ingehaald, vaak met een enorm snelheidsverschil.
Er zijn diverse heel steile stukjes waar veel mensen gaan lopen, voor mij is het een sport om dan wel op de been te blijven: alleen later ben ik te moe daarvoor waardoor ik toch ook nog behoorlijk wat loop (mijn eer te na maar helaas, ik zie geen andere oplossing).

Onderweg is er veel enthousiast publiek en dientengevolge aanmoedigingen die natuurlijk in het Noors gaan: Heia, heia, n?? g??r det bra, komm igjen (heia, heia, nu gaat het goed, kom op).
Marja heeft gelukkig een punt gevonden om onderweg te kijken: leuk om opeens je kinderen gewaar te worden tussen al die Noren.

Er zijn 3 verzorgingsposten (?Servering? heet het daar). Behalve broodjes hebben ze allemaal ook bananen en water en sportdrank. Op 5 km van de finish is er nog een post met cola voor de laatste energie.
Op elke 10 km staat een grote boog die de nog te rijden afstand aangeeft.
Er rijden diverse motorcrossers rond met rugzakjes die nauwlettend in de gaten houden of iemand problemen heeft.

Gelukkig heb ik onderweg nagenoeg geen blessureproblemen. De dag erna ben ik wel helemaal stijf en is ?s ochtends het linker probleem weer terug, maar na een dag bewegen is het ?s avonds al weer weg. Oef, dat is goed afgelopen dus.

Aan het eind zie je opeens de vesting van Halden boven je liggen: ah, dat is dichtbij, maar ook ah, dat is nog een end omhoog.

Bij de finish staan behalve Marja en de kinderen ook mijn broer en schoonzus met haar familie: w??t een supporters bij een tocht zo ver van huis.

Ik blijk er 4 u over gedaan te hebben, dat is een half uur langer dan vorig jaar, dat valt helemaal niet tegen.
Kom je dicht genoeg binnen na de winnaar van je leeftijdsklasse, dan krijg je een merkje. Dat zit er niet in nu natuurlijk. Vorig jaar wel, maar niet ruim. Voor de diploma-uitreiking staat wederom een ongelooflijk lange rij, die laat ik maar liggen dit keer. Net als de warme maaltijd die inbegrepen is aangezien we met zijn allen gaan eten in Halden.

Dit keer heb ik de rit opgenomen met de GPS: de route staat nu op de site. Het leukst is het wel om hem als evenement te rijden (steevast voor in augustus, altijd in de zomervakantie: www.grenserittet.no), kom je echter op een ander moment in de buurt dan kun je hem zo ook zelf narijden met een GPS op je stuur.


Ogenblik a.u.b. ...