BBC val van Krijn in zijn eigen verhaal

De Bart Brentjens Challenge zou voorlopig de laatste tocht zijn van het seizoen. Dat is nu redelijk definitief uitgekomen. Ben gevallen en voorlopig even uit de (fiets-)roulatie. Ik heb heel veel reacties van meeleven gehad, waarvoor heel hartelijk dank. Onderstaand een verslagje wat er gebeurd is:

Zondag 14 oktober gingen we vroeg weg uit Zeewolde naar Eijsden voor deelname aan de BBC. Rob, Marc, Frank (WTC) en ik (WTC/TVZ) voor 100km, Ruben Velema (TVZ) voor 70, maar die had achteraf ook makkelijk 100 gekund. Had een laag startnummer, 585, ik dacht dat we meteen na de licentierijders (nrs 1 tm 500) konden starten. Dat was niet zo, er waren geen aparte startvakken op nummer, dus was het achteraan aansluiten. Dat betekende dat er 1500 man voor ons zat en 1500 man achter ons. In groepen van 100 werd er om de paar minuten gestart, wij vertrokken om kwart over 10 ongeveer.

Aangezien ik graag een mooie tijd wou rijden, had ik heel veel in te halen vanaf de start. Snelheidsverschillen zijn groot, en de eerste 5 km is bebouwde kom en daar is het makkelijker inhalen dan in de boesboes van zuid-limburg. Tijdens die lange slalom naar voren koos ik ervoor om een stuk over een trottoir te rijden, kon ik weer mooi veel poppetjes voorbij. We waren toen 4 km onderweg of zo. Was laag stoepje, de moeite niet om je fiets op te tillen en er op te springen, dus stuurde ik er schuin op. Om een of andere reden bleef ik hangen achter dat trottoirbandje, het ging heel lang goed, maar op een gegeven moment wist ik dat ik ging vallen. Reed nog 40 km/u op dat moment.

Daarna ben ik een stukje kwijt. Rob van Zetten, die vlak achter mij aan het slalommen was, zag het gebeuren. Hij vertelde dat ik tegen een verkeerspaal geknald ben met mijn hoofd. Ik lag op mijn rug in een plas eigen bloed te gorgelen. Zelf zat ik in de ?mooie kleurtjes-zone?, was buiten bewustzijn. Rob heeft mij stabiel op de zijkant gedraaid en bloed en slijm uit mijn mond gehaald, zodat ik weer wat zuurstof kreeg en weer bijkwam. Dat hoefde van mij niet zo nodig?

Wel het besef dat er iets mis was, veel bloed natuurlijk en binnen in mijn mond was het veel los bot wat ik voelde. Wel gecheckt of ik mijn voeten en vingers kon bewegen, dat ging prima, was wel een opluchting voor me. Ambulance kwam, kreeg plank en nekbrace (was pijnlijk, duwde kaak naar binnen), kreeg infuus, zuurstof, bloed werd afgezogen uit mijn mond, maar bleef wel bij. Kreeg pijnstillers in de ambulance rechtstreeks via 2e infuus, was wel lekker.

Werd naar Academisch Ziekenhuis Maastricht gebracht. Foto?s, mri, geen nek of rugletsel, brace kon af. Wel kaak links in drie stukken, rechts de kop van de kaak afgebroken. Moest dus wel meteen geopereerd worden. Arts moest uit Aken komen, Rob was gelukkig inmiddels ook in het ziekenhuis. Vlak voor operatie nog twijfel, mijn hartslag dipte naar zeer laag. Begreep later dat het voor de chirurg kiezen was tussen twee slechten, open kaakbreuk heeft groot infectiegevaar en moet eigenlijk wel meteen behandeld worden. Dus geopereerd, was in minder dan een uurtje klaar.

Paar dagen in ziekenhuis geweest, Maastricht was voor vrouw en kids wel ver weg hoor. Kaak is gerepareerd, stalen plaatje aangebracht en ik ben een kies kwijt. Verder hersenschudding, schaafwonden, gat in mijn tong, stuk van een tand af en meer klein leed. Door operatie had ik een enorm gezwollen hoofd en was moeilijk te bepalen of onderkaak nog op bovenkaak ging passen. Oplossing daarvoor is dat ze dan plaatjes op je tanden plakken en met ijzerdraad je mond dichtsnoeren. Dinsdagochtend is een foto gemaakt waaruit bleek dat dat allemaal gelukkig niet nodig was en werd ik alweer ontslagen uit het ziekenhuis.

Thuis wordt bijster goed voor me gezorgd. Ben wel behoorlijk van de kaart, kan me maximaal een kwartiertje concentreren, slaap veel, praat moeilijk en heb wat pijn. Heb paracetamol en moet tot sinterklaas vloeibaar eten. Dat ben ik nu al zat. Maar alles komt goed. Heb mijn helm gezien, gescheurd op 3 plekken. Ding heeft zijn werk gedaan.

Ben heel blij met alle meeleven, mailtjes, bloemen en kaartjes. Blij met (fiets)maatjes die me geholpen hebben en blij met Nederlands zorgstelsel.

Zal nog wel een paar weken niet sporten, ATB is een write-off, dus conditie zal niet veel verbeteren. Aan de andere kant, met dat vloeibare voedsel ga ik ook niet veel aankomen, dus met een beetje mazzel ben ik er straks gewoon weer bij. Er moet tenslotte wel getraind worden voor Parijs Roubaix!

Nogmaals allemaal hartelijk bedankt voor het meeleven en tot binnenkort.


Ogenblik a.u.b. ...