Luik-Bastenaken-Luik 2007

LBL 2007

Herstellende van een forse griep, lees ik de BIDON en besluit ik, ook maar eens mijn verhaal op papier te zetten. Ik heb voor deze tocht ergens in januari al ingeschreven, als voorbereiding geen bijzondere dingen gedaan dan wel het wekelijkse woensdagavond rondje en hier en daar een keer een NTFU tocht op zaterdag. Drie weken voor de tocht, breng ik met mijn gezin door in Bretagne. Rusten is ook trainen, dus hier heb ik nagenoeg niet gefietst. Behalve `s morgens naar de boulangerie om daar een paar stokbroden te halen wat ze dan weer baquette noemen. Rare jongens die Fransen.

Terug in NL spreek ik Hans en Alexander op de woensdag avond.Zij gaan ook naar Luik. We spreken af om van vrijdag op zaterdagteovernachten op een camping bij Eijsden. Slapen in een tent doe ik nu toch al 3 weken dus deze nacht kan er nog wel bij.

S morgens vroeg op en dan met de auto het laatste stukje naar Luik. Daar ergens een parkeerplaats gezocht. Bij de start ontmoeten we Pascal en zijn ouders.

Nadat we gestart zijn is het altijd even zoeken om Luik uit te komen, maar met behulp van de wegwijzers en verkeersregelaars gaat dit zonder problemen.

Het eerste stuk van de tocht is erg vlak, waardoor je rustig kan opwarmen, na een kilometer of 60 de eerste stop. Hier wat gegeten en even gewacht op de anderen, en daarna gezamenlijk verder.We rijden de 170 km dus laten Bastogne voor wat het is en gaan nu toch echt klimmen. Op naar de Wanne, Haute Lev??e, Rosier, Vecqu??e, en tot slot als slagroom op het toetje La Redoute. Vanaf nu gaat het lekker, ik haal veel mensen in als we bergopwaarts rijden, en dat voelt erg goed. Dalen kan ik niet als de beste dus niet veel boven de 70 km/u gereden. Bij de laatste rustpost wacht ik nog op de anderen, maar na 20 minuten wachten besluit ik toch maar door te rijden, aangezien ik nog geen groene shirts gesignaleerd heb.

Op weg naar La Redoute. Hier staan altijd erg veel mensen langs de kant, geen idee waarom. Bovenop snel een appel aangepakt. En dan rest het laatste stuk naar Luik zo`n 35 km. Ik fiets alleen, op een vlak stuk als ik wordt ingehaald door een groep van ongeveer 15 man. Ik kan net aanpikken en vervolgens gaan we met snelheden van ruim boven de 50 km/u richting Liege. De kopman, -Ulli, Gustav, of Dieter, in ieder geval iets Duits- komt van kop af en rijd vervolgens achter mij. Iemand anders neemt over maar het tempo blijft erg hoog. Hierdoor vallen er regelmatig gaten doordat rijders het niet bij kunnen benen. Ik heb nog steeds goede benen en kan elke keer nog het gat weer dicht rijden. Slaloms makend tussen de putdeksels door naderen we bewoond gebied en daarmee ook de stoplichten. De hele ploeg rijdt blind door rood, maar dat gaat me iets te ver. Ik wacht geduldig op groen licht, zo ook de jongen die nog steeds in mn wiel zit. Samen gaan we door bij groen licht en weer gaat het tempo richting de 50 km in het uur. Ik kan net weer aanpikken. Het is nog steeds vakantietijd en zo slingeren we tussen de Hollandse vouwwagens en Belgische klapkarren door richting Holiday Inn waar de finish is. Het voordeel van deze snelheid is dat je met de auto?s meerijd en zo alle stoplichten mee hebt, de zgn groene golf. Overnemen lukt me inmiddels niet meer, maar we halen met z,n tweeen de hele groep weer in en dat geeft een soort gevoel van overwinning.

Het was een tourtocht maar door de laatste 35 km op dit tempo had ik het gevoel, in een wielerwedstrijd te zijn beland.

Later bij de finish schudden we elkaar de hand, hij blijkt uit Aken te komen en spreekt geen Nederlands, ik een klein beetje Duits, maar dat maakt voor het fietsen niet uit.Volgend jaar maar weer, maar dan zeker wel de hele afstand.

Ik heb nog even telefonetisch contact met Alexander maar besluit niet meer op hen te wachten. Op naar huis, om weer een jaartje te trainen in de vlakke polder.

9 augustus 2008 ben ik er weer bij, tot dan!

Wouter Smit

Ogenblik a.u.b. ...