Dolomieten Marathon 2008- Frank Scheffer

Mooi resultaat in de Dolomieten marathon


Uitslagen en videos

29 juni 2008, 138 km, 4.000 hm

Zonder twijfel de grootste en best georganiseerde cyclo die ik heb gefietst. Met 8.000 deelnemers en rechtstreekse uitzending door de RAI is het hele gebied een dag lang alleen voor fietsers. En de dagen voor de wedstrijd is de fietsersdichtheid ook extreem.
Voor mij is dit het hoogtepunt van het seizoen. Vorig jaar kwam ik uit op een 53e plek, nadat een grote groep me voorbij was gegaan op het laatste stuk. De Trois Ballons van 2 weken terug viel tegen en het was dus tijd voor een mooi resultaat.
Vroeg opstaan en om 6 uur op de fiets naar de start, samen met broer Steven en fietsvriend Alexander. Daar waren de startvakken al aardig gevuld en kon ik keurig met mijn rode startnummer via het trottoir naar het voorste vak alwaar ik mijn fiets parkeerde aan de zijkant vlakbij Mario Cipolini, die als publiekstrekker met zijn playboy face op de 1e rij stond. De tv-heli hangt zo dicht bij me dat ik' m bijna kan aanraken. De spanning is groot, ik sta voor een zware opgave en de verwachtingen zijn hooggespannen. Het moet beter dan vorig jaar en liefst bij de eerste 30. Kan ik dat waarmaken? Wanneer je al die duizenden goed geprepareerde fietsers ziet met het beste materiaal, wetende dat er een groot aantal al dan niet gedrogeerde italiaanse neoprofs meedoen, dan lijkt zo'n doel veel te ambitieus. Om 6:45 valt het startschot. Het weer is uitstekend en een windjack of thermoshirt niet nodig. Ik heb een volle en lege literbidon mee + 2 bananen, 2 repen en extra poeder. De start is niet zo zwaar als ik verwachtte en pas op de 1e klim kom ik boven de 160 slagen/min. Ik wil onder de 170 blijven en dat lukt aardig. Er maakt zich een kopgroep los van zo'n 35 man waarachter het verbrokkeld. Ik spartel daar ergens tussen. Vlak voor fietst Oege Hiddema, nog herstellende van een armbreuk. Na de Campolongo te zijn afgedaald begint de Pordoi-klim. Het is ieder voor zich. Ik haal er een paar in die toch iets te snel zijn gestart. Daaronder ook Jasper Ockeloen, een 18 jarig slank talent uit de Rabo junioren selectie (lijkt sprekend op Thomas Dekker), die uiteindelijk net voor me zal finishen. Oege fietst vlak achter me. Met 4 man kom ik boven, al snel gevolgd door een groep van 10. Na de Sella volgt de Gardena en ik zie dat de tussentijd goed is. Met 13 man rijden we de Campolongo voor de 2e maal op. Oege is er niet meer bij. Jasper geeft aan het eind nog even gas en het is puffen en zweten. Bovenaan wordt het spannend, want ik moet bijtanken. Bij de revitaillering sla ik linksaf. Er staan lange tafels met veel eetbaars, veel personeel, maar geen waterflesjes. Bij de 5e tafel zie ik iets wat op water lijkt, een 2 literfles gris ik al fietsend weg. Nu nog, met hoge snelheid dalende, de bidons vullen. Dop eraf schroeven, de 2 literfles tussen de tanden, remmen en bijna uit de bocht vliegen. Het lukt me de fles in de bidon te hangen, alwaar grote schuimvorming optreedt. Jawel, ze zijn hier dol op koolzuurgas. Verder dan de helft vol lukt niet en ik ben blij dat ik me kan verlossen van die grote fles en de doppen weer op de bidonnen kan draaien. Maar, de groep was nog binnen handbereik. Vol gas kon ik even later waar aansluiten. Zoals gebruikelijk bij grote groepen was er niemand die op kop wilde rijden en zo sukkelden we voort tot de voet van de Giau (9% over 10 km). Daar spatte het al snel uiteen. De angst was groot om hier kapot te gaan en ik begon niet te onstuimig. Van de negen reden er 3, waaronder Jasper, weg. De verschillen waren klein, iedereen rijdt zo hard mogelijk, 43 minuten in gevecht met jezelf en de fietser voor je en achter je. Mijn linkerkuit sputtert tegen, een verrekking van de peesaanhechting onder de knie, die ik overgehouden heb aan de Ventoux. Het ene moment lig ik 5e het volgende 7e. Resultaat aan de top van de Giau; 3 man met 1,5 minuut voorsprong op 5 man, waarvan ik als laatste de mat passeer. De afdaling van de Giau is lastig, met veel bochten en het gaat hard. De groep van 3 is niet meer te achterhalen en we beginnen de klim van de Falzarego. Halverwege schiet er kramp in het linkerbeen. Te weinig gedronken. Ik kan even niet trappen en sta recht op de fiets tot bijna stilstand. Kom op, trap het er weer uit! Ik kom weer bij de groep. Nog 5 km naar boven, het is niet steil. Aan de linkerkant van de weg ontsnapt langzaam maar zeker een renner, zijn teamgenoot stopt ons af. Ik besluit aan de rechterkant van de weg mijn geluk te beproeven. Het lukt me niet om bij de ontsnapte te komen, maar ik zit wel los van de groep. Vanaf de Falzarego klimmen we nog even door naar de Valparola, een lastig steil stukje. Het verschil met de 3 achter me is niet meer dan een minuut schat ik en voor me zit een gat van 1,5 minuut. Nog 25 minuten naar de finish. Ik duik in een alles of niets poging de laatste afdaling in. Kin op het stuur, en met een zwaar verzet zo hard mogelijk trappen. De snelheid is hoog en ik hoop dat de samenwerking achter me slecht is. Ik zie nog niets achter me. Nog een vlak stukje, dan weer met bochten naar beneden, bruggetje over en bij La Ville iets omhoog om aan de laatste 4 km te beginnen. Ik voel iets achter me komen. Shit, 3 man die me kop over kop hebben achterhaald. Met ons vieren gaan we het laatste stukje in. Ik merk dat de fut er bij allen aardig uit is. Op 500 m van de streep verzamel ik mijn laatste energie en demareer. Met 40 km/uur licht omhoog kunnen ze niet volgen. Rechtsaf nog 250 m, het vermogen neemt nu wel snel af. Linksaf nog 100 m, uit het zadel, er komt niemand meer langs. Na de finishmat kan ik mijn balende medefietsers een dikke neus geven, waarbij ik me niet realiseerde dat 2 van de 3 op netto tijd voor me geklasseerd zouden worden. Dat is het voordeel wanneer je tactisch niet helemaal voorin start. In de eerste km?s is de snelheid nog beperkt en kan je in het peleton naar voren rijden. Hoe dan ook; prima gereden, 19e plek, 2e Nederlander en 2e in mijn leeftijdscategorie. Ik ga genieten van het mooie weer, de enorme menigte en de pasta en drank. Wat een sfeer, wat een happening.

Frank Scheffer


Ogenblik a.u.b. ...