Marmotte 2008-vanuit het zadel van Frank Scheffer

Marmotte mislukt; futloos ten onder

Uitslagen 0-500

5 juli, 174 km, 5.000 hoogtemeters

Ik kan het kort houden: slechte voorbereiding, (werk)stress en slaaptekort maakten van de Marmotte een zeer vermoeiend avontuur. Een les voor de volgende keer; ga er ruim op tijd heen en rust goed uit. Dat zat er voor mij gewoon niet in. Het weekend er voor was de Dolomieten marathon. Thuis en onderweg werken en te laat aankomen in de Alpen. De verwachtingen waren laag gespannen. Al snel na de start voelde ik de vermoeidheid al, maar dan hoop je nog dat 't wegtrekt. Het was prima weer. De Glandon ging niet makkelijk. Beneden kon ik aansluiten bij de 2e groep van 35 man, met daarvoor nog slechts zo'n 20 tot 25. Dus ik probeerde niet te pessimistisch te zijn. De Telegraph is een klim die me normaal goed ligt, maar niet vandaag. Ik kon me net in de middenmoot handhaven. Na Valloire begon iets waarvan je hoopt dat het pas de laatste kilometers van de Alpe d?Huez gebeurd. De benen werden slap en de energie raakte op. Al snel ging het tempo omlaag en begon ik me zorgen te maken of de top van de Galibier wel haalbaar was. Het wordt in ieder geval een lijdensweg. Links en rechts wordt ik gepasseerd. Het maakt me niet mee uit, volhouden is het motto, de lichtste versnelling blijven ronddraaien. Wat kunnen de laatste kilometers nog lang zijn. Ik neem me voor bovenop rustig aan te doen, te tanken, wat stukken sinaasappel te happen en dan rustig naar de camping af te dalen. Naar beneden gaat echter een stuk makkelijker dan omhoog en voor je het weet zit de gang er weer aardig in. En zo kom je aan de voet van de Alpe d?Huez en denk je; zelfs met een beroerde Alpe-tijd kom ik nog onder de 7 uur en dus begon ik eraan. Zo rustig mogelijk, met 11 km/uur. De eerste bochten lijk ik dit vast te kunnen houden, maar dan slaat toch de vermoeidheid weer toe. Er is niemand die zo langzaam fietst als ik. Werkelijk iedereen komt voorbij. Zelfs op de vlakke stukken schakel ik niet meer bij. Doel is overleven. Nog 4 km en de moraal zit op een dieptepunt. Ik klik uit de pedalen en stap af. Waar zijn we mee bezig? Die 7 uur is niet haalbaar meer. Ik fiets stapvoets door en passeer de finish teleurgesteld (7:05, 131e), waar het veel drukker is dan ik gewend ben. Aan de benodigde hoeveelheid cola bleek vochtgebrek ook aan de orde. Gelukkig begin ik een groot deel van het Nederlandse cyclorijders te kennen en hoor ik het ene na het andere succesverhaal aan. Bert Dekker in eindsprint 2, Veltec goed gereden, Bas Canoy 8e, etcetera. Na de prijsuitreiking daal ik af, grote massa's persen zich nog omhoog, de meeste sneller dan ik dat deed. Mijn fietsmaat Alexander Veerman komt ook keurig boven in 10 uur, terwijl hij de avond ervoor pas was aangekomen. Een echt goede tijd en klassering in de Marmotte blijft voor mij dus een nog te halen doel, wie weet voor volgend jaar.

 Frank Scheffer


Ogenblik a.u.b. ...