Maratona dles Dolomites 2008....Mama Mia !!!!

Het is een ?monstertocht?door het prachtige gebied van het Sella massief. De start vindt plaats in La Villa en eindigt 138 kilometer later in Corvara midden in het gebied van Alta Badia gelegen aan het Sella massief. Hier begint de Italian Cycling Dream, fietsen in dit deel van Itali?? is niet te vergelijken met Nederland of Belgi??. Fietsen zit hier in het bloed en het ademt dat ook in al zijn facetten uit. Op de dag van de cyclo worden zelfs alle passen en doorgaande wegen voor het auto/motorverkeer afgesloten?.een unicum in Europa.

 

In 2006 gooide de herniaoperatie nog roet in het eten...dit jaar stond de Maratona als hoofddoel op het programma. Dit jaar deden er 5 clubleden mee?.Jan en Fons uit Nijkerk waren samen met hun echtgenotes afgereisd naar Itali?? en verbleven elders in de omgeving.

 

Vertrek vanuit Nederland

Samen met mijn fietsmaten de gebroeders Frank en Steven Scheffer zouden wij de fietsvakantie doorbrengen in www.ustariaposta.it in Pedraces (regio Alta Badia). Dinsdagmorgen vertrokken we vanuit Nederland om aan het eind van de dag aan te komen bij het Hotel, we konden zo aanschuiven voor het diner. Het 5-gangen diner was de hele week een avondvullend programma, na het saladebuffet kwam het kopje soep, vervolgens een bord met pasta?..daarna het hoofdgerecht, vaak vlees met aardappelen en afsluitend een toetje (in allerlei varianten). Om 19.00 uur aan tafel en voor 21.00 uur zeker nog niet klaar. Daarna voor een uitbuik wandeling nog even de frisse lucht in. Vooraf ook nog even kennis gemaakt met mijn kamergenoot die ook een van de beheerders van een populaire cyclo site blijkt te zijn: www.wielertoerist.nl tijdens deze week is hij veel achter zijn pc aan het ?werk?.

 

Woensdag, trainingsrondje Sella 55 kilometer

De Sellaronde. Wie de Dolomieten bezoekt, mag de Sellaronde niet missen. De route voert over 4 passen, met hellingen van 8 tot 12%. Bij iedere pas is het zicht op de Sellagroep weer verrassend nieuw en adembenemend. Kilometers hoog rijzen de helderwitte fossiele riffen boven het land uit. Intrigerend om te bedenken dat deze riffen echte riffen zijn geweest die in tientallen miljoenen jaren uiterst langzaam aangroeiden in een even langzaam dalende zee.

Frank, Steven en ik vertrekken met mijn kamergenoot van Pedraces naar Corvara een doorgaande drukke weg van 7 kilometer, deze weg is de aanloop naar de start van het rondje Sella?..waar je toch al weer snel 200 hoogtemeters te pakken hebt. Bij een hotel in Corvara sluiten zich nog een paar vrienden van mijn kamergenoot zich aan en met een grote groep beginnen we aan het rondje. Al snel blijkt het voor Frank, Steven en mij te lang te gaat duren met de overigen van de groep en als zij al snel neerstrijken voor koffie besluiten wij het rondje gedrie??n af te ronden.

Het Sella rondje begint op 1522 mtr in Corvara, na 5,8 km bereik je de Passo Campolongo op 1875 mtr (6,1%). De 2e klim is naar de Passo Pordoi, 9,2 kilometers (6,9%) in de beugels om op 2239 mtr over de top te komen. De 3e klim Passo Sella is met 5,5 kilometer wat korter, maar wel lastig met 7,9% gemiddeld (de steilste in dit rondje), tijdens ons trainingsrondje is rond twaalf uur de warmte is ook een tegenstander, op 2244 meter maken we een paar foto?s. Na de passo Sella afdaling wijzen Frank en Steven nog een gevaarlijke bocht aan, waar zich ieder jaar valpartijen voordoen tijdens de cyclo, paar dagen later bleek deze waarschuwing niet ongegrond geweest?.tijdens de cyclo waren hier een paar renners zwaar onderuit gegaan die met de ambulance werden afgevoerd?..parcours kennis blijkt bij deze ritten toch ook errrug prettig te wezen. De laatste passo van dit rondje is de Passo Gardena?.met zijn 4,3% gemiddeld de makkelijkste van allemaal. Hierna lekker 15 kilometer afdalen naar het hotel.

Donderdag ? Passo Falzarego/Passo Valparola

Vandaag nog even de benen testen op 3 passen. We rijden de doorgaande weg vanaf het hotel in Pedraces weer af naar Corvara, het is al een drukte van jewelste met auto?s met fietsdragers en het ziet zwart van de fietsers, wat een sfeer al die wielertoeristen die deze dagen het Alta Badia gebied bevolken. In Villa stoppen we nog even bij een grote kraam met allerlei wielerkledij?.hier zien we ook de Raborenner die als enige Nederlander voor Frank zou eindigen in de cyclo zondag. In Corvara beginnen wederom aan de Passo Campolongo?..bovenop aangekomen besteed Frank zijn ?wacht? tijd en passant nog even om wat mailtjes via zijn PDA te beantwoorden. Steven en ik trekken de windbreker weer aan voor de afdaling en Frank volgt ons voor een lange afdaling tot aan de voet van de Passo Falzarego. Deze kant van de helling zullen we tijdens de Maratona niet beklimmen, maar het is gewoonweg prachtig een weg die slingert zich als serpetine door het landschap omhoog?met onderweg een paar tunneltjes door de rotsen. In de afdaling ben ik volle bak achter Frank aangegaan en bij het begin van de klim moet ik weer even in mijn ritme zien te komen?..de gebroeders Scheffer verlies ik al snel uit het oog. Bovenop de Passo Falzarego aangekomen geen spoor van Frank en Steven, ik besluit verder te rijden naar de top van de Passo Valparola waarvan de top maar 2 kilometer verder bleek te liggen. Hier zitten Steven en Frank heerlijk in het zonnetje uit te puffen en te genieten van de omgeving?..ik sluit mij gewillig bij hen aan en parkeer mijn fiets. Frank merkt in de verte een vreemde steen op, wat na een tijdje turen idd een Marmotte blijkt te wezen?..af en toe maakt hij een zeer vreemd hoog geluid?..we blijven hem een tijdje volgen totdat hij zijn heil onder een steen zoekt??..een prachtbeest.

Vrijdag- Parc Village bezoeken/stoeltjeslift omhoog

Donderdagavond kregen wij als uitzondering onze startnummers/bescheiden en fietsshirt en broek al in het hotel en een startnummer in het 2e startvak. De hoteleigenaar bemoeid zich met de organisatie en het hotel is tijdens deze week ook het kloppend hart van de organisatie?..gezien al de vrijwilligers die hier ook s?avonds een vorkje in het hotel meeprikken. De overige deelnemers?..een kleine achtduizend dienen deze bij het Parc-Village vlak bij ons hotel op te halen. Naast de brandweercentrale is een wielerdorp opgebouwd waar veel merken vertegenwoordigd zijn. Het ?parc village? was een feest! Vol met de grote Italiaanse merken met de meest fantastische fietsen, wielen, accessoires en ?vrouwen. Veel deelnemers komen op de fiets en vooral bij de Italianen is alles super gesoigneerd, opvallend veel fietsende vrouwen, waarbij ook bij de dames de kleurencombinaties van fiets, helm, outfit, plus lippenstift volledig op elkaar zijn afgestemd. We nemen de stoeltjeslift die over het fietspark gaat naar boven. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht. De rest van de dag staat in het teken van rust.

Zaterdag de dag voor de start.

We rijden nog een uurtje op de fiets in de omgeving van het hotel. We hebben het plan opgevat om op de Passo Falzarego met de Gondel omhoog te gaan. Bij aankomst op de Falzarego pass ziet het ernaar uit dat we vanaf de top alleen mist ontwaren. We gaan toch met de gondel omhoog en als we boven aangekomen zijn is de achterzijde van de berg geheel wolkvrij en hebben we een magnifiek uitzicht. Ik stel voor om naar het kruis op de berg te wandelen over de kam van de berg??daar aangekomen genieten we in stilte van het adembenemende uitzicht. We lopen terug naar het panorma-restaurant alwaar we beginnen aan onze pasta/koolhydraten stapeling, we bestellen een lekker bord vol spaghetti. Hier worden we ook weer op zijn Italiaans verrast door extra servicecost op de rekening??zodra het in Itali?? iets te toeristisch wordt moet je wakker blijven?.blijft jammer. S?middags in het parc village nog lekker in de brandende zon nagenieten na alweer een bord pasta (pastaparty) door de plaatselijke brandweer klaargemaakt???de hele regio is in rep en roer.

Zondag: D-Day.. Maratona di Dolomites 2008

Zo de Maratona di Dolomites 2008 kan eindelijk beginnen! De tocht meet 138 km waarvan er denk ik nog geen 1 vlak is. In totaal 7 serieuze beklimmingen waaronder eerst de Sella Ronde (Passo Campolongo, Passo Pordoi, Passo Sella en Passo Gardena) dan om het af te leren nogmaals de passo Campolongo op en daarna richting de roemruchte Passo Giau. Deze puist op 100 km is 10 km lang met een stijgingspercentage van net geen 10% en dan uiteindelijk nog de passo Valporese met een top op 125 km. Al met al zo?n 4000 hoogtemeters!

 Goed de Sella ronde die kende ik inmiddels van de trainingsronde en wist dat die goed te doen was, hoewel de toppen hier rond de 2200 mtr liggen zijn de stijgingspercentages op de Sella na (gem 7,5%) rond de 6%. Met 8000 mannen en ook veel vrouwen dus de 1e 4 bergen over. Druk, druk druk, je kunt niet te snel van start want het is soms echt slalommen om de mensen heen maar wat een enorm gaaf gezicht, als een slang gaat dit lint aan fietsers door een werkelijk subliem stukje natuur, de Italiaande dolomieten. Een stark blauwe lucht, veel publiek, live uitzending op RAI3 dus de 4 helikopters vliegen als in een echte Pro-tour wedstrijd om je heen! Brrrrr??van de kippenvel!  Bij de start wijs ik Steven op mijn hartslagmeter die van 80 omhoogschiet tot boven de 100 beats p/minute bij het overvliegen van 1 van de heli?s vlak boven ons met een cameraman eruit hangend.

Mijn doel was allereerst uitrijden?.maar in de week vooraf zag ik wel dat ik de lat hoger kon leggen en ging voor een tijd van rond de 7.30?.en een plaats in de middenmoot.

Het sella rondje ging prima, ging erg behoudend (misschien wel iets te behoudend) van start. Bij de 2e doorkomst op de Campolongo is de afzink naar de voet van de Passo Giau, mooie stukken asfalt geven je de gelegenheid om op het verkeersvrije parkoers (!!!) flinke snelheden te halen tot dik over de 80 km per uur?...echter rond de 65km p/u begin ik de remmen al weer in te knijpen. Die afdalingen zijn toch wel de beloning van elke klim.

Het gaat erg makkelijk, voel me goed maar weet ook dat ik nu aan de vervelendste klim van de cyclo ben aangeland. Dit stuk heb ik nog niet gereden dus al snel blijkt dat ik aan een voorklimmetje naar Belverde (3km) vlak voor de Giau ben beland, deze lijkt al aan te voelen als de Giau?.au!

En dan?..bruggetje over en dan dat bord??attenzioni?..10km a 10%! Jezus ik kijk omhoog en zie een wirwar aan bochten zich omhoog slingerend naar de top op ruim 2200 mtr. Het is intussen echt flink warm geworden en het asfalt is hier een stuk slechter. Frank en Steven hadden mij al gewaarschuwd?..geen moment rust Alexander gewoon 10 kilometer doorharken naar de top.  Meter na meter kruip ik met een nietszeggende snelheid van 9 a 10 km omhoog?..dat gaat wel even duren denk ik bij mezelf. Het is voor het eerst deze week rustig om me heen??.ik hoor geen Italiaan meer ratelen?..alleen af en toe puffen/steunen of Mama Mia roepen. Zodra het echt steil omhoog gaat is Veerman met zijn 85 kilo toch zwaar in het nadeel en zuigt je geheel leeg. Na iets meer dan een uur bereik ik de top op 2236 meter?..deze is a la Giro geheel aangekleed?.veel poespas compleet met boog en diverse artiesten aan de kant. De automatisch aanlokkelijk ogende afdaling ligt als cadeautje op mij te wachten. En die afdaling is super, superstrak asfalt en door de bossen omlaag, zoeffffff wat een snelheden en ?.ik haal weer mensen in wat altijd goed is voor het moraal.  Na de passo Giao (je bent dan intussen vlakbij het beroemde ski-oord Corina d?Ampezzo) is het nog slechts 1 berg  (Passo Falzarego tesamen met Valparola) alvorens we terug mogen naar de finish in Corvara. Mijn benen voelen in de afdaling weer super en heb genoeg sap in de benen om eens extra aan te zetten op de klim naar de Falzarego?..deze veel minder steile beklimming (5,8%)ligt mij ook veel beter en ik haal nog hele volksstammen in?.enorm kicke gevoel. Daarna de lange afdaling naar de finish in Corvara?ik bijt mij in de afdaling vast in het wiel van een reto-arnhem rijder die mij voorbij zoeft?.in de klim had ik hem te pakken?.hij toch zeker niet voor mij finishen. In Corvara aangekomen gaat het de laatste kilometers toch nog iets omhoog?..het begint nu toch pijn te doen, maar de laatste kilometer staat het publiek rijendik en dat geeft toch wel kippenvel en een licht emotionele lading??? ik passeer mijn Reto collega en sprint op de finish af. Met een tijd van 7.18 op de klokken ben ik zeer tevreden. Frank staat mij op te wachten??hij heeft een megagoede race gereden in iets meer dan 5 uur en zelfs 2e Nederlander geworden (na een rabo-belofte)?.wat een prestatie. Ook Steven heeft een zeer goede rit gereden, een uur sneller dan ik?.wat een klassebakken. We genieten met zijn drietjes na in de ijshal van de pasta?s en de door Frank gescoorde frisdrank. In vergelijking met de Marmotte is deze Dolomieten marathon absoluut veel mooier en beter georganiseerd, de Marmotte is daarentegen veel zwaarder. De Dolemieten is vergelijkbaar met de Marmotton (dus zonder de klim naar de Alp d?Huez).

Mijn favoriet is de Maratona di Dolomiti!!!!!!!!!!

 De entourage (verkeersvrij, fantastische omgeving, lekker eten, Italiaanse liefde voor wielrennen, mooie Italiaanse deelneemsters, strak asfalt) is werkelijk subliem en een must voor elke wielerliefhebber om zeker 1 keer aan deel te nemen.

Ik heb er echt van genoten en bij het schrijven van dit verhaal denk ik er met veel plezier aan terug! Wie sluiten zich volgend jaar aan!!!!!!!

 

Sportieve groet,

 

Alexander

 

 


Ogenblik a.u.b. ...