La Marmotte, missie geslaagd-zilver behaald

De hele week na de Dolomieten marathon bleef het maar in mijn hoofd rondgaan dat de andere grote koninginnenrit der cyclo?s de Marmotte de zaterdag zou worden verreden en dat mijn fietsmaat Frank ook aan deze tocht mee zou doen???.ik wilde daar potverdorie ook bij zijn??met 5.000 trainingskilometers in de benen dit jaar moet het na de Marmotton in 2005 nu voor de hele Marmotte toch makkelijk kunnen. Het ging dusdanig bij mij leven dat ik op donderdagavond laat besloot (na overleg met Zita) om vrijdagmorgenvroeg af te reizen naar de Alpen in Zuid-Frankrijk. Vier van de zes stoelen uit mijn auto gehaald en een matras daarvoor in de plaats??zo dat ligt lekker en scheelt ook weer een tentje opzetten. Vrijdagmorgen om half 6 op weg en na wat oponthoudt in Luxemburg arriveer in rond 18.00 uur in Bourg d?Oisans, direct met de auto voor de klim van 10 km naar de Alpe d'Huez om daar de inschrijving te gaan regelen voor de tocht van morgen. Meteen even de sfeer proeven op het zonneplateau boven op de berg met allemaal wielerkramen. Daarna snel naar beneden om nog wat inkopen te doen bij de plaatselijke supermarkt ?Casino??net op tijd want om 20.00 uur gaat deze toko ook dicht. Inmiddels ook diverse malen met Frank telefonisch contact gehad en loodst mij richting de camping. Na de uitleg kom ik na 12 kilometer aan in het plaatsje Venosc, de camping ligt aan het snelstromende riviertje?..een mooie omgeving met op de achtergrond een kletterende waterval. Frank heeft hier samen met familielid Siem en een fietsmaat uit Amersfoort Jeroen de afgelopen dagen vertoeft. Na even te hebben bijgekletst en nog even wat pasta naar binnen te hebben gewerkt duiken we al snel in ons mandje. Ik heb mijn auto ook op de camping geparkeerd en lig hierin op het matras als een vorst met het kabaal van de rivier op de achtergrond.

 

Zaterdag- La Marmotte

Doel: Uitrijden

 

We staan om 5.00 uur rond schemering al op en vertrekken om 6.00uur met de auto?s richting de start. Frank staat met zijn goede klasseringen van de afgelopen jaren in het eerste startvak. Jeroen (ook een gerenommeerd cyclo rijder van het Gaul team) gaat met Siep proberen met kunst en vliegwerk om ook in dit vak terecht te komen?.wat later gelukt blijkt te zijn.

Gezien mijn late inschrijving start ik met nummer: 7655 en moet in het achterveld plaatsnemen. Helaas betekend dat ik pas een uur later mag vertrekken?..volgende keer toch eerder inschrijven want een extra uur wachten is toch teveel van het goede. Het is wel nodig om in blokken te vertrekken om al die zware ongelukken van de afgelopen jaren (waarvan 1 dodelijk in 2005) in de eerste afdaling te vermijden.

Maar dan, iets voor achten (Frank is al een uur op weg!!!) het magische moment, de start. Het lichaam voelt goed, de fiets loop soepel en de eerste mannen knallen mij links en rechts voorbij. Rustig aan jongen, het is nog een kolere eind. De Col du Glandon ging prima en ik kom voor de middenmoot als 3200ste boven toch nog een kleine 5000 man achter me een prima gedachte. Op de top toenemende nervositeit, ik pak nog even een bidon aan bij de stand van ?Fiets? na het wachtwoord ?Bedankt Fiets? en maak me weer snel uit de voeten want nu komt die beruchte afdaling. En inderdaad wat is het daar toch steil. En het recept daarvoor: heel simpel. Rustig aan, goed opletten op de aanwijzingen en je niet gek laten maken door mannen die je voorbij vliegen?...dit keer (tov van 2005) veel meer vlaggers, bijna bij elke haarspeldbocht en/of gevaarlijk punt staat er wel eentje.

Het verbindingstuk op de provinciale weg tussen de Glandon en de Telegraph is lang en ik zoek een groepje die er een lekker tempo op na houdt en probeer lekker uit de wind te rijden en vooral niet te forceren voor de uren die nog komen gaan.

Dan begint de beklimming aan de Col du Telegraph, het begint al weer lekker warm te worden en het zweet glimt in de zon op armen en benen. Ik hou mezelf voor dat ik op de top van de klim even het restaurant binnen stap voor een lekker blikje cola. Eenmaal boven gekomen voeg ik de daad bij het woord en loop de wachtrij voor het vullen van de bidons voorbij duik het restaurant in bestel 2 blikjes cola en schenk ook beide bidons meteen bij met koud water. Ik tik het blikje achterover en het 2e blikje steek ik achterin mijn shirt?..die drink ik boven op de Galibier leeg. De aanloop naar de Galibier begint direct na de afdaling van de Telegraph. Naar Valloire blijft de weg maar omhoog gaan. In Valloire is een ravitaillering als tussenstation waar gegeten en gedronken kan worden, ik ben die zoete repen nu al spekzat en krijg deze kleibrei niet meer weg. Een stuk stokbrood met Franse kaas is een welkome afwisseling en met een paar stukken sinasappel ga ik op weg voor de laatste 10 zware kilometers van de klim: de scherprechter, de Galibier. En terwijl die berg steeds hoger wordt, word jij steeds kleiner. Echter, tegen de tijd dat je hier bent, ben je nog steeds omgeven door de andere deelnemers aan de Marmotte. Dat is een voordeel want hoewel de beklimming loodzwaar is, je bent nooit alleen. Gedeelde smart is halve smart. Het is zwaar?.maar toch in vergelijking met 3 jaar terug tokkel ik toch in een regelmatig tempo naar boven en ben niet geheel uitgewoond als ik op de top arriveer na 7 uur en 8 minuten fietsen ben ik daar boven.

 De afdaling is lang en niet extreem moeilijk. Wel oppassen geblazen bij de vijf tunnels want deze zijn sensationeel op een onplezierige manier. Je gaat er volle bak in (want je daalt) en ziet even niets meer. Daarna ontwaar je het tegemoetkomende verkeer, de stoepranden en de putdeksels. En uitwijken kan niet want door het gesuis in je oren kun je de eventuele achterliggers niet horen.

 

Op dit lange stuk terug naar het beginpunt reed ik in een groep en we hadden een lekker tempo te pakken. Ook bij een paar knipjes in het parcours waar ik 3 jaar terug stil viel kon ik nu op de macht doortrekken. Uiteindelijk herken je de omgeving, de laatste 10 kilometer naar Bourg valt het stil?niemand wil meer rijden, ik ga op kop en kan hem nog strak op 35 km p/uur houden en weldra fietsen we over de rotonde van Bourg en sta je aan de voet van de Alpe d'Huez .. Nog even een colaatje en een banaan naar binnen schuiven en dan de laatste 12 klimkilometers met zijn vele haarspeldbochten. Ik zit nu een kleine 8 uur op de fiets, de goede zin is er nog en met het vele publiek aan de voet van de Col kan ik zelfs nog een versnelling plaatsen. Bij het opdoemen van de steile stukken valt het weldra stil??De klim blijkt voor mij veel te lang te gaan duren en val terug van 9 naar 8 naar 7 naar 6 en hele lange periode naar 5 kilometer per uur naar boven. Vele renners stappen af en koelen zich af in de afwatering van de berg aan de kant of gaan lopend verder?.het is een snelkookpan werkelijk bloedheet?..ik blijf fietsen. Veel renners die compleet zijn uitgeput worden afgevoerd met een ambulance naar de rode kruis post boven op de berg. En als je de ware betekenis van het woord ?lijden? wil zien dan is de beklimming van de Alp op de eerste zaterdag van juli tijdens de Marmotte, de uitgelezen plek. Wat een ellende. De een na de ander geeft op. Mannen die volledig uitgevloerd aan de kant van de weg liggen, mannen die kotsend over de vangrail hangen, mannen die volkomen uitgeput, leeg voor zich uit zitten te staren en de wandelaars; de mannen die hier al gaan lopen in de hoop toch nog boven te komen. Een ambulance midden op de weg, in een haarspeldbocht, om iemand mee te nemen. Nee gezellig is anders. En terwijl jij bezig bent om te overleven en boven te komen dalen aan de andere kant van de weg de deelnemers af, die eerder zijn begonnen of die gewoon veel sterker zijn. Frank komt mij op 3 kilometer van de top ook tegemoet en rijdt nog een stukje met mij omhoog?..al pratend toch even een goede afleiding?bedankt!!!

Met mij ging het redelijk goed hoewel ik met recht kan zeggen dat ik in mijn leven niet vaakzo kapot en de laatste kilometer zo beroerd ben geweest.  En er wordt gezegd dat je moraal krijgt op het moment dat de top in zicht komt. Nou ik niet. Het was afzien en beulswerk tot de laatste meters. Eenmaal over de finish gekomen ben ik dermate beroerd dat in mij gehele maaginhoud net op tijd ledig in een klaarstaande groene rolcontainer.

Missie geslaagd: uitgereden en ik heb ondanks een zeer slechte tijd op de laatste col (dik 2,5 uur) een totaaltijd boven de 10 uur nog net zilver behaald, waarvoor ik vooraf zeer zeker voor had getekend??..dit jaar nog net als dertiger. Volgend jaar als veertiger moet goud met een uiterlijke eindtijd van 9.15 er toch inzitten.

 

Ik daal af naar beneden en zie nog hele volksstammen zich martelend naar boven sleuren en heb met deze fietscollega?s te doen. Op de camping aangekomen zitten de jongens al zo fris als een hoentje op mij te wachten na een lekkere verfrissende douche knap ik ook weer wat op. We sluiten de avond af met een gezellig diner in het beschermde dorpsgezicht van de Unesco op het pleintje in het plaatsje Venosc??Frank heeft een keurige Marmotte gereden en komt na 7 uur rijden binnen en Jeroen een kwartiertje later, Siep doet er 8 uur over klasse!

 

Zondagmorgen om 7.00 uur aanvaarden we weer de terugreis naar Nederland.......het is noodweer het regent pijpenstelen en het is aardig aan het bliksemen..........wat een mazzel dat ons dit gisteren bespaard is gebleven.

 

Sportieve groet,

 

Alexander 


Ogenblik a.u.b. ...