Trois Ballons, Vogezen Frankrijk

Les 3 ballons

Op zaterdag 13 juni stond de 3 Ballons in de Vogezen op het programma, deze cyclo stond als generale in de agenda genoteerd voor het hoofddoel voor Frank en Alexander (La Marmotte op 4 juli).

Frank Scheffer had zich ingeschreven voor de hele afstand van 205 kilometer met 4300 hoogtemeters, qua zwaarte vergelijkbaar met La Marmotte. Zijn doel was om bij de beste 25 te eindigen en het goede gevoel voor 4 juli.

Zelf ging ik van start voor de 105 kilometer met ook nog 2310 hoogtemeters. Doel...volle bak rijden voor een gouden tijd om super gemotiveerd aan de start te staan op 4 juli waarbij ik op de lange afstand goud wil behalen.

Vanachter zijn PDA op de terugreis hierbij het verslag van Frank Scheffer:  

13 juni 2009, Frank Scheffer 205 km, 4250 hm, eindtijd 6h 50m 20s, Classering 22e

Slag gemist, maar wel sterk eindschot.

Ondanks de ontberingen die ik enkele malen op de slotklim geleden heb blijft de 3 ballons in de Vogezen een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenen. Het was dan al weer mijn 5e opeenvolgende deelname. Samen met fietsmaat Alexander in de Nu Swift bus afgereisd. Het was een dag waarop de zon volop scheen en de temperatuur behoorlijk opliep. Als je dan eenmaal op de fiets zit is de slechte nacht en de startstress snel vergeten. Het koersverloop is elk jaar weer anders, hoewel ook dit jaar alles na de 1e Ballon de Servance weer samenkwam. Heb je je longen uit je lijf (diep in het rood) gefietst om voorin te zitten en dan fiets je met dik 100 man tot aan de klim naar de Route du Crete. Ik zat in de afzink van de 1e ballon in de 2e groep, en hadden de kopgroep snel te pakken, waarna het helemaal stil viel. Pas een paar km voor we op de Route de Crete kwamen trok de boel uit elkaar en kon ik me wederom in een 2e groep goed handhaven. Op de prachtig hooggelegen aanloop naar de Grande Ballon liet de samenwerking te wensen over, maar dat gold ook voor de 1e groep, want die naderden we tot 100 meter op de Grande Ballon. Dat is halverwege en voor mij een noodzakelijk stop om te tanken. De vorige jaren was ik in de afdaling steeds weer bij gekomen. Maar dat liep nu anders. De minuut die ik verspeelde was genoeg voor een slopende achtervolging van 20 km, die resulteerde in visueel contact (100 m) met de samengesmolten 1e en 2e groep. De Hunsdruck klim kwam te snel. Het ging niet lukken. Bovendien zag ik beneden me de 3e groep aankomen. Gedesillusioneerd schakelde ik 3 versnellingen terug, om me vlak voor de top te laten inlopen. Helaas bleek groep 3 met 20 man in het geheel niet samen te werken. Een plek bij de eerste 30 kon ik vergeten. Met een slakkengang gingen we naar de voet van de Ballon d'Alsace. Zou ik me voldoende hersteld hebben om hier fatsoenlijk tegenop te komen? Dat bleek het geval, hoewel niet gemakkelijk. De groep trok uit elkaar, maar ik zat voorin. Het laatste stuk ging mijn hart behoorlijk te keer. In de afdaling werd niet doorgefietst en de hele groep vervolgde zijn weg met een buitengewoon lage snelheid naar de voet van de slotklim. Die ligt op ongeveer 200 km, en dat voel je. De aanloop is ook niet vlak, dus ik worstelde met de vraag of ik die slotklim aan zou kunnen. Wordt het een martelgang, zoals ik eerder heb gehad of kan ik tempo houden? Dat kan zo maar 20 plaatsen schelen. Ik nam nog even die reep met caffeine, die Alexander me vlak voor de start nog toestopte. Beetje rustig beginnen, halverwege de groep. Goh, het gaat niet slecht, hoef niet eens naar lichtste verzet, behalve op die stukken van 20 procent. Mijn hartslag loopt langzaam op en stopt niet bij 160 ten teken dat de energievoorraad leeg is. Ik ga renners passeren. Nog maar 2 km. Hoe kan dit? Ik moet kapot zijn, het moet een martelgang zijn, maar dat is het niet! Ik schakel nog een tandje bij. Daar is de finish al? Slechts 1 man voor me, notabene degene die ik de hele rit geen kopwerk heb zien doen. Zo gaat dat; het komt erop neer te sparen en zo op het eind je winst te pakken. Na 5 jaar lukt me dat nog steeds niet goed, maar gelukkig bleef dit keer een genadeklap op de slotklim uit. Nog nooit ben ik zo fris bovenop gekomen. Alexander staat te wachten, heeft de sprintafstand succesvol volbracht. Na een snel pastamaaltje en wat uitwisseling met collega's gaan we huiswaarts. Eerst nog die bijna 20 km naar de auto fietsen, volle bak tegenwind.

Sportieve groet, Frank.

 

Les 3 ballons,  Alexander Veerman

106 km, 2310 hm, eindtijd 4h 38m 30s, Classering 83e

 

Missie geslaagd Brevet d?Or (Goud) is binnen voor Trois Ballons.

Deze rit stond al lange tijd op mijn verlanglijstje. In 2009 stond hij eindelijk genoteerd als voorbereiding op het hoofddoel van 2009. Ik wil namelijk een gouden tijd behalen op de lange afstand op 4 juli bij La Marmotte. La Marmotte is de koninginnerit onder de cyclo?s en gaat over de bekende Alpenreuzen, als (eerste) de Col du Glandon, Col du Telegraphe, Col du Galibier en na een lange afdaling als toetje de Alpe d?Huez. Totaal 5000 hoogtemeters in 174 kilometer. Vorig jaar ?zwarte? sneeuw gezien op de slotklim (stond redelijk geparkeerd op de alpe) en in 10.30 uur toch nog in een zilveren tijd gefinished. Dit jaar dus voor goud en dien ik binnen 9.15 uur binnen te zijn. Ik zal daar een hele kluif aan krijgen. Ivm diverse omstandigheden heb ik niet die gerichte extra trainingen kunnen inschalen die ik vooraf had willen doen, maar door ervaring, goede voeding onderweg en extra rust de dagen vooraf (vorig jaar kwam ik op de avond voor het evenement aan), moet ik dicht in de buurt gaan komen.

De Trois Ballons kan voor mij ook in het rijtje topevenementen. De dag vooraf al een supersfeer op de camping in Champagney. Een prachtige nieuwe camping gesponsord door de Europese gemeenschap en alles pico bello voor elkaar. Aan een groot meer gelegen en compleet met zwembad en touwklimbanen. Een ideale uitvalbasis want de start bevindt zich op nog geen kilometer van de camping, de landelijke organisatie van sportcommunications heeft hier ook zijn kamp opgeslagen en een paar ruime stacaravans afgehuurd. Op vrijdag met Frank nog even lekker een stuk ingereden en de start van de slotklim verkend (een lange versie van de Keutenberg) jemienee wat een steile wand is dat zeg!

In het centrum van Champagney allerlei fietsstandjes met kleding, voeding en een hoop Frans lawaai uit de speaker om het boeltje op te zwepen??Binnen ingeschreven en ons enkelbandje met chip en stuurbord afgehaald. Frank gaat voor de hele afstand en hoopt zijn beste klassering te verbeteren en ik ga voor de middenafstand?..de hele afstand is vergelijkbaar met de Marmotte en is teveel van het goede?..ik wil het goede gevoel behouden en het moraal hoog houden, dus de sprintafstand moet het voor mij gaan worden. Zaterdagmorgen om 6.00 uur gaat de wekker. Het is nog akelig fris en we staan met koude pannenkoeken in de hand en brinta drinkyogurt aardig te blauwbekken?? De vooruitzichten zijn voortreffelijk?..26 graden, wellicht in de klimmetjes zonder schaduw zelfs te warm?.de twijfel slaat toe?.armstukken ja of nee?.op het laatst besluiten Frank en ik wel om de windbreaker mee te nemen?.lekker voor in de afdalingen. Frank heeft vanwege zijn prestaties uit het verleden een laag startnummer en rijdt in het dorp de meute die enmasse in de straten van Champagney staan opgesteld voorbij voordat we elkaar succes toewensen en afscheid nemen steek ik hem nog een reepje toe. Om 7.15 valt het startschot?.ik start achterin en passeer een 10 minuten erna de start/tijdmat. Heb er erg veel zin in en alle klimmetjes lopen goed, ik tokkel lekker mee in de middenmoot en kan de gang bij 10 tot 15 % stijging er lekker inhouden?..de hartslag laat ik wel oplopen tot 170. Na de eerste klim (Ballon de Servance) volgt een gevaarlijke afdaling met grind in de bochten. Het is al vrij snel raak?.er ligt weer een renner in de kant (inmiddels met hulp van diverse collega?s)?.hij is er hard afgegaan en in ieder geval zijn kleding van boven tot onder is aan vellen?.een bevestiging om de remmen op tijd in te knijpen en iedereen vrij baan te geven om links en rechts te laten passeren. Voordat ik het weet sta ik aan de slotklim die door vele wordt gevreesd?ik zie de eerste al langs de kant van de weg lopen of zichzelf zigzaggend omhoog wrikken?de eerste kilometer blijft het met 17 a 18% doorgaan?..na een rustig begin haal ik links en rechts renners in, ook kleine mannetjes die een twintigtal kilo?s minder naar boven hoeven mee te zeulen?.in de klim zitten enkele vlakkere rustmomentjes?..dit ligt mij wel?. om na 5 kilometer de finish in zicht te zien komen. De finish is op 1200meter in het plaatsje La Planche des Belles Villes. Vlak voor de finish staan een hoop mensen ons aan te moedigen, dat geeft moraal om er nog een sprintje bergop uit te persen. Dit keer kom ik kiplekker over de finish en de pasta en groente met een colaatje smaakt me zeer goed. Het zonnetje steekt en in de schaduw van de grote opgestelde eettent kan ik even boven mijn eten uitblazen. Niet iedereen komt ?helder? over de finishlijn en in de EHBO tent liggen er alweer een paar aan het infuus en een enkeling wordt afgevoerd met de ambulance?.toestanden die je in versterkte vorm ook bij La Marmotte meemaakt. Na 2 uurtjes wachten komt Frank ook over de finishstrook als 22ste een superprestatie. Hij heeft nog lang met het peloton met de uiteindelijke winnaar van het Veltec team Michel Snel meegereden. Maar bij het vullen van de bidons miste hij de aansluiting met de kopgroep?..desalniettemin een superuitslag in dit veld en voor het eerst dat hij de slotklim omhoog is gevlogen. Ook voor Frank een goede generale voor de Marmotte, waarbij de puntjes op de i gezet gaan worden. Samen met Siep zullen we dus inmiddels met 3 man op de camping in Venosc staan.....maar hoe meer zielen.....Als je ook interesse hebt om deze tocht mee te maken, laat het mij weten. Dank aan de sponsor  Nu-Swift voor de ondersteuning mbt het vervoer.

Sportieve groet,

Alexander

 

 

 

 


Ogenblik a.u.b. ...