Marmotte 2009 + Tour + Mont-Ventoux

Marmotte

Alleen door la marmotte te rijden weet je wat het is om la marmotte te rijden, het is ook niet in woorden te vatten. Het gevoel, de emotie, voor, tijdens en na afloop. het op je zelf aangewezen zijn tussen 7000 andere gekken. Want gekkenwerk is het. Tijdens la marmotte rij je samen met lotgenoten, eenmaal onderweg naar huis ben je weer gewoon een fietser, een gewone fietser, net zoals ieder ander.

Marmotte 2009

Voorbereiding: dinsdag t/m vrijdag.

Dit jaar vertrokken Frank en ik op dinsdag. Woensdag het laatste trainingsrondje dat bestond uit de Alpe d?Huez en een lunch op 2000meter vervolgens via een lusje en een rustig bergweggetje terug naar de Camping in Venosc. Siem (familie van Frank) kwam net zoals de voorgaande jaren ook weer en sloot zich woensdagavond bij ons aan op de camping. Siem heeft een groot aantal Marmotte edities al op zijn naam staan en allemaal tussen de 8 en 9 uur. Hij rijdt bij wielervereniging Swift in Leiden (het oorspronkelijke cluppie van Joop Zoetemelk). Donderdag besteed Siem nog aan een trainingsrit, Frank en ik besluiten het al rustiger aan te doen. We gaan de startbescheiden boven op de Alpe ophalen en de Nu-Swift bus zal worden vereeuwigd op de plaat op de top. Het is hartstikke druk op het inschrijfbureau. Frank heeft een laag startnummer voor dat bureau staan geen wachtende dus hij is direct aan de beurt, en passent neemt hij mijn startnummer ook direct mee?.dass mazzel anders had er niets anders opgezeten om 1,5 uur te wachten. Vrijdag de laatste dag voor het grote doel van 2009 gaan we naar Deux Alpe. Met de gondel vertrekken we vanaf Venosc naar Deux Alpe. We hadden het plan opgevat om bij het parapente te gaan kijken. Na een lange wandeling en eenmaal aangekomen op het zonneplateau blijkt het op dit terrein uitgestorven. We strijken neer in het hoge helmgras en genieten van het uitzicht op de Alpenreuzen om ons heen, ook kunnen we de gletsjer heel goed zien vanaf hier. Voor we het weten is de middag om en iedereen op de camping is wat zenuwachtig aan het knutselen en poetsen aan hun tweewieler. Frank had de taak op zich genomen deze week om het eten te bereiden en zelf zorgde ik dat we de volgende dag van schone borden konden eten. Het was iedere keer weer een zeer voedzame fietsmaaltijd die we naar binnen konden schuiven. Na het eten trok Siem zijn gitaar uit de auto en begon oud-Ierse strijdliederen te zingen, met het geruis op de achtergrond van de snelstromende rivier ontspande hij de boel lekker. Vrijdagavond bleven Siem en ik nog lang naar de sterrenhemel staren, we konden de slaap toch niet vatten?..waren het de zenuwen?..het zakje cashewnoten smaakte op dat moment in ieder geval heerlijk.

Zaterdag 4 Juli, de dag van de waarheid.

Na een slechte nacht, ieder uur wel een keer wakker?.gaat de wekker om 5.00 uur af. Om 6.00 uur reden Frank en ik met vlak erachter ook Siem van de camping in Venosc. Op een paar kilometer van Bourg een mooi plekje voor de bus gevonden en daar de laatste voorbereidingen en het laatste plasje eruit geperst. Ietswat nerveus en bijna zonder een woord te wisselen trappelen we richting de start. Vlak voor Bourg gaat Frank nog even van de fiets en we wensen elkaar succes.

Bij de start aangekomen in de winkelstraten van Bourg wederom een mensenmassa van jewelste, gelukkig heb ik een relatief laag nummer en kan vrij voorin plaatsnemen. Om 7.00 uur gaat Frank van start en mijn vak een kwartiertje later. Eerst het vlakke stuk naar de stuwdam bij Allemond, hier gaat het al meteen van dik hout??ik hou me koest, wil vandaag al mijn energie bewaren voor de reusachtige klimmen die me te wachten staan. Voorbij Allemond volgde een korte klim tot aan het stuwmeer. Langs het meer gingen we weer volle bak richting de voet van de col du Glandon. Daar aangekomen hoorde je de versnellingsapparaten kraken.

Meteen op de Col du Glandon begon het grote gevecht tegen LM. Waar ik hoopte hier nog wat gedoseerd rond te kunnen rijden, bleek ik hier al meteen aan de bak te moeten, de benen voelden goed en merkwaardig genoeg haalde ik veel lotgenoten in, maar moest me aardig inspannen om boven te komen. Na 2uur 05min.16sec fietstijd ben ik boven. Vervolgens beschaafd en defensief de Glandon afgedaald, ondanks veel vlaggers in de bochten toch nog een aantal schuivers die de ambulance werden ingelepeld. In het dal hoopte ik lekker in een groepje te kunnen plaats nemen om zo naar de Telegraphe te rijden, Beneden in het dorp was het werkelijk springen geblazen over de verkeersdrempels want de snelheid lag nog aardig hoog. Kruispunten werden afgezet door de plaatselijke politie en loodste ons verder de vallei in richting de Telegraphe. Langzaam vormde er een groot peloton. Hard werd er op dat moment niet gereden want er waren aardig wat stukken bij die vals plat omhoog gingen en doordat het tempo in de groep teveel inzakte heb ik een tijdje volle bak gereden om bij een groepje ervoor te komen. Dus mijn hartslag steeg naar waarden die niet onder deden voor die op de beklimming van de Glandon. Herstellen zat er dus niet echt in. De beklimming van de Telegraphe viel mij dit jaar tegen?.de temperatuur in het dal was al aardig opgelopen en het leek wel of je een warme deken kreeg omgeworpen. Het zweet gutste al van mijn gezicht en glom op armen en benen, het duurde even voor ik mijn ademhaling (ademen vanuit de buik) beter onder controle kreeg en langzaam weer een beetje het ritme omhoog vond. In deze klim kwamen wel weer hele volksstammen over mij heen. Maar het eten en drinken ging ook op deze berg nog goed.

In een snelle korte afdaling kwam ik Valloire in, het centrum door, rechtdoor bij de rotonde en ja hoor daar begon dat lelijk stuk valsplat omhoog. Nog even doorbijten en dan kunnen we wat reserves aanvullen. Onderwijl kwam ik voor de 2e keer een redactielid van het blad Fiets  tegen, hij complimenteert mij met de gouden opbouw van mijn  Koga Carbolite en we praten over de verschillende tenue?s om ons heen?.wie weet is deze ontmoeting de voorbode van een artikel in het fietsblad, de contacten zijn in ieder geval al gelegd.

In Valloire wat te eten (o.o.o wat zijn die stokbroodjes brie lekkkurrr) en drinken gepakt en weer door richting Plan Lachet.
Bij elke bocht hoopte ik of ik al in de verte Plan Lachat kon zien. De volgende bocht, en ja, daar zie ik in de verte de huisjes.. gelukkig dit hebben we bijna gehad. Daar aangekomen stond een bord Tunnel over 8 km. Nog een behoorlijk stuk te gaan naar de top.van de Galibier, nu rechts omhoog en daar gaan we gelijk naar de 11%. Met 30 -23 begon ik staand naar boven te trappen. Dit gaat me goed af. Staand zittend en weer staand (op zijn Lubberdings) klom ik redelijk omhoog en kwam nu wel weer in een mooi ritme. De temperatuur is goed te doen. Halverwege het steile stuk Galibier begonnen de (weer) Goden van zich te laten horen door behoorlijk te gaan rommelen, de lucht wordt inktzwart. Geen prettig idee om hier langer dan strikt noodzakelijk rond te hangen, dus zo snel mogelijk over de top heen en de afdaling in.

Sommige renners gingen van hun fiets om even uit te blazen. Bij mij ging het gelukkig goed.

Bij de kaasboerderij was het druk met gestopte renners. Gestaagd klom ik verder en keek vooruit of ik in de verte de top al kon zien.

Hoe hoger je kwam hoe ijler en hoe meer de temperatuur zakte (heerlijk!!). Hee, een bord geplaatst door de organisatie; sommet 5 km. Ahh? het eind komt in zicht, nu moet je toch wel de top kunnen zien. Na een paar bochten kon je in de verte de tent zien staan op de top. We zijn nu vlak bij de huisjes ik hoor het aan de aanmoedigingen van het publiek. Hier komen de eerste sneeuwruggen. Weer een paar bochten en daar hebben we de huisjes en de tunnel. Sneeuwruggen lagen (net zoals vorig jaar) aan de kant, een mooi plaatje voor de fotografen die hier hun statieven hebben opgesteld.  Voor het mooie panorama gunde ik mij vaak geen tijd om dat te aanschouwen. Voor de tunnel links omhoog het laatste stuk van 14 % naar de top. Hier tokkelt Siem mij voorbij, hij heeft vanwege zijn latere start aardig wat tijd op mij goedgemaakt, gezien zijn Marmotte-prestaties uit het verleden?eindtijden altijd in de 8 uur had ik hem nu ook wel verwacht. Siem schreeuwt mij nog iets ?grappigs? toe, waarna een lotgenoot naast mij vraagt of hij hem van zijn fiets af mag schoppen?.toch nog ff lekker dollen ondanks de verzuring op 14%.

Boven op de top moesten we over de controle mat die ook op de toppen van de Glandon en de Telegraphe lagen. Na 6.38min.06sec op de fiets passeer ik de top van de Galibier. Mijn fiets plaatste ik aan de kant en vulde wederom mijn bidons met water en voegde zelf weer sportdrank toe, voor de afzink nu maar even de windbreaker aan. Snel de fiets weer op voor de superafdaling naar Bourg. Er formeerde zich een grote groep die er een geweldig tempo op na hielden. Na het steile gedeelte loopt deze afdaling lekker door, waarbij menig auto werd ingehaald. Op een gegeven moment kwam er een auto van de organisatie van de Marmotte voor ons rijden met zwaailamp om het tegemoetkomende verkeer te waarschuwen. In de 2 tunnels met weinig licht kwam het goed uit. Alleen als er ineens een fietser in zijn remmen begint te knijpen wordt het tricky en wordt er internationaal gevloekt, hij wordt na de tunnel ook ?vriendelijk? verzocht om achterin het peloton plaats te nemen. Ik kijk eens op mijn GPS klok en de gouden tijd is niet eens zo heel ver uit het zicht. In Bourg is het rond de klok van 3 uur?..dus heb anderhalf uur over om boven te komen. Normaal gesproken een peuleschil?.de rustige training op woensdag (nieteens volle bak) resulteerde nog in 1.18, dus waarom zou het niet kunnen.

Vals zelfvertrouwen.

Ondanks dat een dame bij de verzorgingspost staat te zwaaien om water te vullen, vlieg ik er met een slingerbeweging omheen om geen tijd te verliezen voor de klim.
Onder aan de Alpe voelde ik mij heel redelijk. De afdaling en aanloop naar de Alpe was relatief een pijnloze inspanning. Het is kneiterwarm in Bourg, al gauw heb ik door dat 35 graden in de volle zon een zware tegenstander gaat worden, het is een bakoven. De eerste 3 bochten hou ik de moed er tegen beter weten nog in. Kleine mannetjes die in de afdaling afhaakte, tokkelen mij nu met 11km p/uur op de teller voorbij?..ik probeer aan te haken, maar mijn spieren kunnen de aansturing vanuit de bovenkamer niet meer vertalen in krachtige pedaalslagen?..het hart hoeft zich daardoor niet meer overmatig uit te sloven gezien de bovengrens die niet meer boven de 140 slagen per minuut uitkomt.  Het was gewoon weer afzien en ontzettend je best doen voor iedere meter vooruit komen?.dit keer niet zo verrot en misselijk als vorig jaar?.maar lekker is anders. Gezien de hitte gaf ik iedere vrijwilliger die langs de kant stond met water toestemming om mij nat te maken om mijn lichaamstemperatuur niet teveel te laten oplopen. Ook van de diverse waterstops maakte ik gretig gebruik en naast het vullen van de bidons werden de kranen ook als douche gebruikt. Het werd mij snel duidelijk dat ik genoegen moest nemen met een dik persoonlijk record en de gouden tijd voor volgend jaar moest bewaren. Na 1 uur 47 minuten en 34 seconden ben ik boven en met een eindtijd van 9 uur 40 minuten en 53 seconden kwam ik toch nog 25 minuten tekort voor goud.

En in die euforie rol je dan toch de finish over! Prachtig! Eindtijd: 9. 40 min.53 (vorig jaar 10:32.14).

Frank en Siem staan mij op te wachten, Frank heeft een ook een nieuw pr gereden en kwam 8 minuten tekort voor een 1e plek in zijn leeftijdsklasse en eindigd 7e...wat een klassebak, met een 31ste plaats overall een topprestatie!!!. We nemen nog een lekker bakje koffie op het terras en daarna zien we in de afzink nog menig tragedie van oververmoeide fietsers, de helft van de deelnemers is op dat moment nog niet binnen. De brandende zon is inmiddels verdwenen, als we bij de bus arriveren gaan de sluizen open. Later horen we dat veel deelnemers naast de Alpe ook op de Telegraph en Galibier regen hebben gehad.

Zondag ?rustdag??!  Tour de France etappe

Siem heeft ons vannacht om 2.00 uur al verlaten en heeft de thuisreis aanvaard. Frank en ik hebben het plan opgevat om de Mont-Ventoux met de bus op te rijden, wat plaatjes te schieten voor de sponsor en zodoende meteen de route te verkennen voor de fietsrit een dag later. Om 14.00 uur staan we op de top van de Ventoux?.wat een uitzicht helemaal prachtig. Snel drukken we Brignoles in op de Tom-Tom, dat is iets voorbij Marseille?..de aankomstplaats van de 1e Etappe van de Tour de France. Snel belt Frank nog even met broer Steven en die laat ons weten dat de renners nog op 110 kilometer van de aankomst rijden, dat moet lukken met nog 1,5 uur rijden met de bus. Ik was ik nog nooit bij de Tour geweest dus we wilde dit nog wel even meepakken. Net buiten Brignoles worden we door de Gendarmerie tegengehouden en we zetten de bus bij een supermarkt in de buurt neer, achterklep open en fietsen eruit. Binnen een mum van tijd zitten we midden in het gekkenhuis. De reclamekaravaan komt binnen en we gaan alvast een kijkje nemen bij de bussen van de wielerteams bij de Rabobank zeggen we de woordvoerder en teameigenaar dhr Knobel goedendag. Daarna een goede plek bemachtigen bij de aankomst. Via een levensgroot TV scherm volgen we de verrichtingen van het kopgroepje met Stef Clement. Aan een vijftal helikopters merken we dat de renners op schootsafstand zijn. De spanning tussen de toeschouwers bouwt zich op. De 2 lange Nederlanders steken overal bovenuit zodat we een redelijk zicht hebben van het aanstormende peloton. In een flits komen de renners voorbij?..Mark Cavendish wint. Wij stappen snel op onze fiets om naar de opgestelde bussen die verderop op een parkeerplaats staan te fietsen. Als eerste komt Hushovd aan, ik had een voorstelling van een boom van een kerel, het is wel een pezig mannetje maar komt bij mij tot de schouders, al gauw wordt hij ge??nterviewd ook staat ineens Carlos Sastre naast mij een korte blik en zijn rugnummer met naam bevestigd mijn vermoeden. Hij zet zijn fiets tegen de Cervelo bus en verdwijnt in de bus?..hij is nog een slag kleiner dan Hushovd. Frank zet Hushovd nog even op de foto, een paar dagen later zou hij de etappe in Barcelona winnen in de eindsprint van Freire.

Bij de Rabobank zien we alle jongens binnenkomen, helaas hapert de camera?maar desondanks leggen we er toch nog een paar op de plaat. Breukink staat alle jongens op te wachten, het valt mij overigens op dat iedereen zo toegankelijk is. De Breuk neemt alle tijd voor de media, ondertussen nemen de mechaniekers de fietsen in ontvangst die op de Rabobank volgwagens op het dak worden vastgezet. Ook nemen we nog een kijkje bij de Skil-Shimano bus, Koen de kort wordt op dat moment ge??nterviewd door Sporza Belgie. Langzaam maar zeker komen de bussen in beweging voor het vertrek naar de Hotels in Marseille. Wij springen ook weer op de fiets en binnen een mum van tijd rijden we tussen de bussen op de autoweg naar Marseille. Wij rijden terug naar een camping in Bedoin. Rond 19.00 uur zijn we op de camping, ik plons lekker het zwembad in en Frank begint aan de voorbereiding voor het eten.

 

Maandagmorgen Mont-Ventoux

Het toetje of het ?uitrijden? na de Marmotte is de beklimming van de Mont-Ventoux vanuit de Bedoin kant. De beklimming van 3 kanten op 1 dag (net na de Marmotte) vinden we beide te gortig en ik wil vanavond ook weer thuis zijn om dinsdag weer aan het werk te gaan.  Voor Frank is dit bekend terrein, ivm diverse cyclo?s die hij hier al heeft verreden. Echter meestal lag de berg in de mist en vandaag is het een stralende dag. Het uitzicht is geweldig. We zijn van plan om er een fotoreportage van Bedoin tot de top van te maken en het toestel gaat van hand tot hand totdat we de top bereikt hebben. Lekker toeristisch de 20 kilometer beklommen?..eerst door het bos?.daarna wordt het steeds kaler. Op een gegeven moment kom je op bekend terrein van de tv een maanlandschap met een asfaltweg wat zich met een serpentinelint richting de toren uitstrekt. Het is in het zonnetje ronduit genieten. Op de top worden we op de kiek vastgelegd door een Nederlands echtpaar. Ik neem een blikje cola en Frank gaat nog een stukje naar beneden aan de Malaucene kant, om een freeze foto shot te nemen waar in de 70tiger jaren de grote Eddy Merckx ook vereeuwigd werd met deze berg. Al snel kwam Frank weer naar boven gereden. Samen gaan we de afdaling weer in. Frank heeft veel meer guts dan ik en laat hem al snel los.....de wind hierboven heeft vrij spel waardoor je af en toe aardig klappen van links en rechts krijgt te verwerken (handjes dus goed vast aan het stuur). De afdaling kan ik bijschrijven als de mooiste ooit gereden. Geweldig kicken en loopt geweldig, vooral in het bos met al zijn chicanes is smullen.....blijven slikken want door het hoogteverschil zaten mijn oren potdicht en popten in Bedoin pas weer open. Onderweg kwamen we een leger van mieren op de fiets tegen die de berg opkruipen.....wat een volk!!! Een leuke 1e kennismaking met de Ventoux.......I"be back!!   Rond 13.00 uur vertrekken we vanaf de camping om rond 23.00 uur Zeewolde weer in te draaien. Een enerverend weekje zit erop. 

Het was super!!

Volgend jaar op herhaling en dan La Marmotte going for gold en Frank op het podium!!

 Alexander

Dank aan de sponsor Nu-Swift voor de ondersteuning van dit buitenlandse evenement. Ik hoop dat zich volgende keer nog meer clubleden aansluiten.

 


Ogenblik a.u.b. ...