Maurits zet zijn tanden in Alpe d'Huez

De tussenstop (de dag ervoor) was de Mont-Ventoux.  Met 42 graden en meer, was dit teveel van het goede om op de fiets te stappen. Voor mij ook reden om op deze dag de cingle (triple klim) op deze berg te laten varen. In Bedoin was het overdag vooral zaak om de schaduw of het zwembad op de camping op te zoeken en zelfs daar was het zonder maar ook een zuchtje wind als een goudvis happen naar lucht.

Dus daardoor met het gezin met de auto (met de airco op max) richting de Mont-Ventoux.  Onderweg was een 20 kilometer lang aanmoedigingslint gekalkt op de weg, met allerlei kreten, namen en vlaggen?..het is goed te zien dat de Tour hier net is geweest, je komt ogen te kort om alles te lezen.  Op de top hebben we vooral genoten van de aangename temperatuur met een mistral wind die woei om de markante toren. Het uitzicht was magnifiek. Een maand geleden toen ik met Frank de top had beklommen zoefde er vanuit het niets een zweefvliegtuig langs de toren, nu was het de Franse luchtmacht die met 2 straaljagers rakelings voorbij de rood/wit geverfde naald scheerde en zwaaibewegingen met de vleugels maakte?.helemaal kicke!!

Na ook al dik een week  tropische omstandigheden in de Ardeche te hebben gehad, hadden we toen voor de laatste dagen van de vakantie koers gezet naar de Alpen?.een verademing qua weertype.  Mijn oudste zonen waagden al de sprong samen met een instructeur met een parapente-(parachute) vanaf Le Deux Alpes.

Maurits wilde met beide ?wielen? aan de grond blijven en koos voor het rijden van de Hollandse berg.  Ook wilde hij daar graag samen met papa op de foto. Eerst even de benen getest op de eerste 2 zwaarste klimkilometers van 12%, een verbaasde en vragende blik van Maurits krijg ik toegeworpen met de tekst?.hoe hard rijden de profs hier dan omhoog?? Terwijl hij uit alle macht de teller in de dubbele cijfers probeert te drukken om vervolgens in iedere bocht uit de pedalen te klikken om even bij te komen.

Het moet wel leuk voor hem blijven dus daarna heb ik de auto halverwege geparkeerd en de rest van de klim met hem afgemaakt. Hij krijgt vanaf daar steeds meer de smaak te pakken en blijft langer op de fiets zitten. In plaats van korte sprintjes (waarbij papa moeite heeft dit vlieggewicht bij te houden) met korte stops,  consolideert hij steeds meer een rustiger tempo en krijgt hij het klimgevoel te pakken.  Hij wil samen met papa op de foto dus bij de bekende bocht net onder het dorp aangekomen worden er een 6 tal foto's met flitslicht van ons genomen. Eenmaal in Alpe d?Huez aangekomen trok deze 11 jarige veel bekijks, langs de terrasjes is hij niet meer te houden en stapt niet meer van de fiets, applaus viel hem ook ten deel toen hij bij de offici??le tourfinish aankwam 2 kilometer na het tunneltje. De afdaling was natuurlijk ook een hele ervaring voor hem en met een smile van oor tot oor stond hij weer naast mij bij de auto op de parkeerplaats in het dal in Bourg d?Oisans.  Helaas door praktische redenen, heb ik de cyclo Pantani-memorial in Les Deux Alpes op 23 augustus laten schieten(Maurits zit maandag weer in de schoolbanken).

Een trotse vader.

Alexander


Ogenblik a.u.b. ...