?Le Club des Cingl??s du Mont Ventoux?

Op 17 september hebben Ad Verstraete en Hans Lems de Mont Ventoux van alle drie de kanten beklommen. Daarmee zijn zij toegetreden tot het illustere gezelschap van het ?Gilde der Malloten? zoals de Belgen de Club vrij vertaald hebben. Hierbij een uitgebreid verslag en op de site vind je ook een uitgebreide fotoreportage.

 

Eerder in de week hebben we (Ad verstraete, Leon van der Lee en Hans Lems) ons op deze grote dag voorbereid door eerst om de Mont Ventoux te fietsen. Van Sarrians, onze uitvalsbasis, naar Bedoin, Malaucene via de noordzijde naar Sault om vervolgens via de Gorges de la Nesque terug te fietsen naar Sarrians. Een afstand van 146 km, met een gemiddelde van 25 km/uur. We maakten 1732 hoogtemeters bij een gemiddelde temperatuur van 27 graden.

De tweede dag hebben we de zuidklim vanuit Bedoin gedaan omdat Leon deze nog niet kende. Ad en Hans wilde graag de afdaling naar Malaucene doen omdat zij deze nog nooit afgedaald waren. Afstand 98 km met 2135 hoogtemeters bij een temperatuur van 20 graden, met een min van 14 en een max van 41(!) graden. Ad en Hans verbeteren hun persoonlijke tijden en fietsen resp  1.56.44 en 1.57.35.  Leon komt later aan en geeft aan zich niet goed te voelen. De volgende dag besluit Leon om donderdag niet deelnemen aan de ?triple Mont Ventoux?. Het weer is inmiddels omgeslagen en de regen komt met bakken uit de lucht. Dinsdag wordt dan ook niet gefietst. We doen boodschappen op de Proven??aalse markt in Vaison La Romaine en de rest van de dag wordt lezend doorgebracht. Ook de volgende dag nog steeds regen, maar we willen toch wel even fietsen. Dus een korte tocht gemaakt richting Venasque. Leon lijkt hersteld maar hij blijft bij zijn besluit. Ad fietst lekker, terwijl Hans ?slechte benen? heeft en zich wat zorgen makt voor de grote tocht. Vandaag 89 km met 1055 hoogtermeters een gemiddelde van 23 km heel veel regen en twee lekke banden (Ad en Leon binnen 100 meter).

Dan wordt het donderdag en wat doet het weer??

Als we om 6.30 uur opstaand is het nog donker. We willen om 7.30 uur op de fiets zitten, zodat we om 8.45 uur aan de eerste klim kunnen beginnen. Leon is vandaag onze ploegleider, omdat hij eerder deze week heeft besloten om af te zien van deelname van deze tocht. Logistiek maakt dat alles een stuk makkelijker.

Na het ontbijt stappen Ad en Hans op de fiets, gekleed in kort tenue aangevuld met mouwtjes, beenstukken en windstopper. Geen overbodige luxe want de eerste kilometers fietsen we deels in de mist. Achteraf was een lampje geen slecht idee geweest.

Hans had gisteren een slechte dag, maar vandaag voelen de benen als vanouds, dus met een goed vertrouwen begint hij aan deze dag. Ad heeft nog wel een beetje zwaar gevoel in de benen van de voorgaande dagen. We spreken af dat we de gehele tocht willen voorbrengen ongeacht het aantal pauzes. Doel blijft de klimmen in een keer te doen, maar als dat niet gaat stoppen we tijdens de klim.

Bij Caromb, tussen Sarrians en Bedoin, breekt de zon door met een werkelijk prachtig panorama op de Dentelles en de Mont Ventoux mede door de lage zonstand en de schaduwwerking daarvan.

Een uur later zijn Ad en Hans bij de fontein in Bedoin waar ze Leon, ploegleider en fotograaf ontmoeten. Leon voorziet ons niet alleen van eten en drinken maar heeft zich ook voorgenomen om een mooie fotoreportage te maken van deze dag. Hij zorgt ook voor de eerste stempels die nodig zijn als bewijs voor registratie in het register. Verder heeft hij een kaartje gemaakt met het hoogte profiel, geplastificeerd en wel, zodat we onderweg kunnen kijken wat ons nog te wachten staat.

De voorbereidingen voor de 1e klim worden genomen. Mouwtjes, beenstukken en windstoppertje verdwijnen achter in de auto, bidons worden aangevuld en de nodige gelletjes in de rugzakjes gestopt. Om 8.42 uur beginnen Ad en Hans aan de Zuidklim, met de afspraak op het gemak te fietsen met als tijdsschema in 2.15 uur boven te zijn. De stopwatch is gestart.

De eerste kilometers voelen goed, tempo iets lager dan maandag, maar al vlot hebben we St.  Est??ve in het oog. Goed gegeten en gedronken want nu gaat het beginnen. Waren de eerste vijf kilometer gemiddeld 5%, de komende 10 kilometer gemiddeld 10%. Leon maakt foto?s van de bocht, terwijl we tegen elkaar zeggen: ?maakt het niet te gek, kalm aan? en meer van dat soort kreten. Het gaat goed, we blijven steeds bij elkaar, wisselen de kop af zodat de ander zich op de eerste kan richten. Met regelmaat staat onze fotograaf plaatjes te schieten, elke keer weer vanuit een andere hoek, zodat wanneer wij de auto zien de omgeving afspeuren op zoek naar Leon ?Huf?. Hij weet ons telkens te verrassen. De klim in het bos van Bedoin is koud, 9 graden, maar vanwege de inspanning zweten we als otters.

Na, voor ons gevoel een uur flink geklommen te hebben, zien we de opslagloods in het bos, waardoor we weten dat Chalet Reynard niet ver meer is. We eten en drinken want de klim is hier wat minder steil (5%). Nog even en we zijn in het maanlandschap. Bij het chalet is het al aardig druk met veel militairen die de Mont Ventoux ?opgejaagd? worden. Bij de slagboom krijgen ze allemaal water aangereikt. Ook wij krijgen water aangeboden waar we gretig gebruikt van maken. Een leermoment voor de rest van de dag.

Ad en ik klimmen verder en worden door militairen ingehaald of halen hen in. Lange tijd rijden we achter de wagen van de hospik die de deelnemers in de gaten houdt. Halverwege het maanlandschap komen de eerste militairen alweer naar beneden suizen in?jawel een legergroen jack. De beklimming verloopt voorspoedig en fris en fruitig arriveren wij bij de eerste prof-fotograaf. Ad en ik slaan een armen over elkaar schouders en gaan zo samen op de foto. Tweehonderd meter verder nog een keer, want daar staat Leon ?Huf? gewoon langs de kant van de weg. Ja, het is lastig verstoppen in het maanlandschap?. In een rustig tempo fietsen we door, langs het monument van Tommy Simpson. Ad lost en laat Hans gaan met een kleine 20 meter voorsprong. De tweede proffotograaf maakt dus foto?s van Hans en Ad apart. Dan de laatste 1000 meter. Heb je alles gehad krijg je nog even 11% voor je kiezen. Maar in een gestaag tempo komen we probleemloos boven in een tijd van 1.58.44 uur!!!! Veel sneller dan we hadden verwacht en dan misschien wel gewenst, want we moeten nog twee keer klimmen. Op de top is het koud (15 graden), maar door de matige wind is de chillfactor aanzienlijk lager. Boven blijkt dat we niet de enige vandaag zijn die een poging ondernemen. Een dame komt op ons af voor een babbel en we delen de eerste ervaringen en dan blijkt dat we toch wel erg snel naar boven zijn gefietst. Ver onder de gemiddelde tijd van 2.30 uur. Na een kwartier pauze en omkleden de afdaling naar Malaucene gestart. Extra dik aangekleed vanwege de kou, en dat bleek terecht, want bij een snelheid van tegen de 80 km/u en 11 graden is een extra jasje absoluut nodig. Het wegdek is nat van de vele regen van de afgelopen twee dagen, dus rustig afgedaald en heelhuids aangekomen bij het bruggetje in Malaucene, de offici??le start van de klim. Weer een korte pauze, uitkleden en voorbereiden voor de tweede klim. Om 11.48 uur starten we, weer met de woorden van ?kalm aan, op het gemak, blijven sparen? enz. Leon heeft de stempels gehaald bij de fietsenwinkel op de hoek.

Welke klim nu de zwaarste is, daar zijn de meningen over verdeeld. Bedoin heeft het stuk door het bos (10km 10%), Malaucene heeft een meer onregelmatig karakter waardoor je tempo meer wisselt. De een ligt Bedoin beter, de ander Malaucene vanwege de mogelijkheden wat te kunnen herstellen.

Ad en Hans klimmen gestaag naar de top en hebben onderweg te maken met een testrijder, een SUV (BMW, Mercedes of Landrover?) met een zwaarbeladen aanhanger. Leon lukt het een foto te maken van de combinatie.

Het deel voor Mont Serein is zwaar. We hebben al een klim in de benen en dan opnieuw 10% vraagt om doorzettingsvermogen. Ook hier weer de kop wisselen zodat we ons aan elkaar kunnen optrekken. Een fransman met een AG2R tenue klimt in ons wiel en volgt in de aanloop naar 10%. Nog voor Mont Serein vragen we Leon om extra water. Ad en Hans delen een flesje, waarna Hans dat met een welgemikte worp in de auto van de ploegleider gooit. Leon maakt nog meer mooie foto?s van onze beklimming met het weerstation, de radarbol of de Alpen als achtergrond. We klimmen door en komen met een verschil van 10 meter in 1.59.44 boven. Een PR voor ons allebei, want de vorige keer ging in iets meer dan 2 uur. Dit geeft een heel voldaan gevoel en we liggen nu ver voor op het schema, en besluiten ruim te pauzeren. De temperatuur laat het ook toe. Ad haalt de nodige stempels in het winkeltje als bewijs dat we de top hebben gehaald, Leon koopt in het winkeltje een ?Mont Ventoux-munt? voor zijn zoon Marc. We genieten van alle verschillende mensen die deze dag de top bezoeken. De omstandigheden zijn er ook naar, zeker gezien de afgelopen dagen. De vergezichten spreken boekdelen, de Alpen zijn zichtbaar en ook richting de C??te d?Azur kunnen we heel ver kijken. We genieten volop voordat we afdalen naar Sault.

Het eerste deel in het maanlandschap gaat heel snel, de proffotograaf maakt foto?s, welke we later op zijn site terugvinden. Adembenemend mooi?..

Bij het Chalet linksaf naar Sault. Het wegdek is slecht, we laten het tempo zakken en dalen rustig af. Vlak voor Sault moeten we 90 meter klimmen, en dan blijkt dat we toch wel erg veel aan hebben, waar we overigens in de voorgaande afdaling profijt van hadden.

In Sault haalt Hans de laatste stempels bij Office du Tourisme. Feitelijk hebben we ze nu allemaal en zouden we de tijden kunnen ?faken? en naar huis gaan. Maar?.bikkels en ?goudeerlijk? als we zijn, besluiten de zaak niet te bedonderen en maken ons op voor de laatste klim, welke in Nederland ook wel de ?watjeskant? en in Belgi?? de ?Jeanettekenskant? wordt genoemd. Waarom?? Het eerste deel van de klim is een eitje, niet steiler dan 6% en pas bij het Chalet wordt het weer een serieuze klim. In de eerste 20 km kan je dus behoorlijk herstellen. Maar de kilometers en de hoogtemeters gaan tellen. Hans krijgt halverwege het Chalet maag-darmklachten waardoor het tempo aanzienlijk naar beneden wordt bijgesteld.  Doel blijft de klim in een keer te doen, net als de voorgaande twee. Bij het Chalet neemt Ad al snel afstand van Hans, en komt moe maar voldaan boven. Hans zet de tanden op elkaar en op wilskracht komt ook hij in een keer boven. Ad in 1.53 en Hans in 1.54 uur. Weer binnen de 2 uur. Ad en Hans vallen elkaar in de armen feliciteren elkaar en worden gefeliciteerd door Leon. We zijn trots op elkaars prestatie en op het volbrengen van deze uitdaging. We bellen het thuisfront met de mededeling dat het, op de laatste afdaling na, erop zit en dat het gelukt is. Na een ruime pauze besluiten we af te dalen naar Malaucene, omdat deze afdaling beter is dan naar Bedoin en niets afdoet aan de  prestatie in z?n geheel. Hans is in 24 minuten beneden met een top van 80, 02 km/uur, Ad volgt in 30 minuten met een top van 67,67 km/uur.

Beneden zetten we de fietsen op de drager, stappen in de auto en worden door Leon teruggereden naar onze uitvalsbasis in Sarrians. We kunnen terugkijken op een zware maar geslaagde dag.

Totaal hebben we vandaag 165 km gefietst met 4631 hoogtemeters, een gemiddelde van 18,9 km/uur en zijn 11 uur onderweg geweest. De weersomstandigheden konden niet beter. Een gemiddelde temperatuur van 17 graden met een minimum van 8,9 en een maximum van 32,8 graden en nauwelijks wind die ons geen parten speelde. Ook de hartfrequenties en de ledematen hebben niet voor problemen gezorgd.

Terug in Sarrians douchen, eten we een pizza en duiken eerder dan gebruikelijk ons bed in.

Leon heeft vandaag een bijzondere prestatie geleverd door de taken van ploegleider/fotograaf op zich te nemen. Mede daardoor hebben Ad en Hans de beklimmingen goed kunnen doorstaan en beschikken nu over een prachtig beeldverslag van hun Cingl??s du Mont Ventoux. Leon Nogmaals bedankt!!!


Ogenblik a.u.b. ...