Mijn ATB doop

9 november 2009.

Zondag en het zal vandaag mijn eerste ATB tocht worden.

De weken voorafgaande aan deze zondag in dubio gestaan of ik dat wel wilde. Immers schaatsen doe ik ook graag en ik vind eigenlijk 2x in de week sporten voldoende. Echter een aantal personen uit de vereniging moedigden mij aan het toch maar te doen.? Begin maar eens met de opstapgroep en je zult zien dat het alleszins meevalt en bovendien het is erg gezellig?.

Maar ja, ik had geen fiets. Dus bij mijn oude vertrouwde rijwielzaak maar eens ge??nformeerd naar de mogelijkheden een fiets gedurende een weekend te lenen om te zien of het iets voor mij is. En dat kon. Het was de bedoeling om 4 november maar eens met de opstapgroep mee te rijden om daarna vast te stellen of ik dit zware ?beulswerk?aankon.

Helaas sloeg de griep toe en voelde me die zondag niet in staat deze test goed te doorstaan.

 

De nieuwsgierigheid won het gedurende de dagen daarna van de ratio en besloot dus het mij aangeboden 2ehandsje aan mijn rijwielverzameling toe te voegen.  Zaterdag jl. heb ik hem opgehaald en hij zag er werkelijk fantastisch uit. Als nieuw!

Ja, dan komt die zondag. Verzamelen om 09.00 uur bij het Baken en vandaar met een vrouwtje/mannetje of 12 richting de Strokel.

Het begin was acceptabel. Mooie rustige bospaden in een tempo wat voor mij goed te doen was. Maar, zoals ik tijdens de rit bemerkte, veranderde het parcours gaandeweg in een wat de kenners een technisch gedeelte noemen. Ik ging dan ook prompt op m?n kokosnoot met een zachte landing. Tot de koffie in Vierhouten hield ik het verder droog. Behoudens wat opgelopen achterstand door een technisch mankement ging het verder goed. De ketting zat wat losjes en sloeg daardoor ?over?. Met behulp van de kenners werd dit euvel echter snel verholpen.

De terugreis was minder. Een groot gedeelte voerde langs de A28 waar een zeer smal paadje met heuveltjes en vele boomstronken toch wel erg lastig was. Technisch parcours zullen we maar zeggen. Paar maal van de fiets af en nog een keer gevallen, zonder schade overigens. Was al snel de groep kwijt en kwam met redelijke achterstand bij het einde van het pad aan waar de groep wachtte. De rest van de thuisreis verliep vlotjes, behoudens een lelijke val van Albert, en kwamen zo omstreeks 13.00 uur bij de parkeerplaats van de Strokel aan.

Conclusie.

Ik heb er een gemengd gevoel aan overgehouden. Ik moet nog veel leren. Maar de mededeling dat ook de beklimmingen van de Veluwse heuvels volgende zomer hierdoor beter zal gaan is voor mij een stimulans om door te gaan.

Aart, bedankt voor je tips en begeleiding!

Tot slot nog het volgende.

Hans Dijkhuizen had het evenals ik op sommige stukken van het parcours erg moeilijk. Het ging hem waarschijnlijk te hard en was van mening dat afspraken niet nagekomen werden. Ik heb geen idee welke die afspraken zijn, maar mogelijk is een afspraak dat de groep wacht op de achterblijvers wat ook geschiedde. Hans wil niet meer mee! Ik zou tegen Hans willen zeggen slaap daar nog eens rustig een nachtje over en als de emotie gezakt is, doe gewoon weer mee. We hebben allemaal wel eens een mindere dag, nietwaar?

Tevens bleek nog maar eens dat we met z?n allen opletten dat de groep compleet blijft.

Bij aankomst op de parkeerplaats bij de Strokel bleek dat Maurits er niet was. Hij had de hele rit goed meegedaan en als een dartel veulen voor en achter in het ?peloton? gereden. Maar hij was ons, na achteraf bleek kort voor het einde kwijt geraakt. Er werd geopperd dat hij mogelijk met Hans meegereden zou zijn. Dat bleek echter niet het geval toen wij Hans op de dijk alleen zagen rijden.

Via een hardloopster is hij toch op de parkeerplaats terecht gekomen waar hij uiteindelijk door Alexander is opgehaald. Gelukkig!  Maar ook een goede les voor ons ouderen alert te blijven.

Andr?? Egberts

 

 


Ogenblik a.u.b. ...