Stef Laarman vanaf Uruzgan

Twee clubleden op safari

 

Reeds voor mijn vertrek naar Uruzgan voor mijn tweede tour naar dit verre land, vertelde ik Alexander dat ik mijn best zou doen om toch nog wat te trainen en de club op de hoogte te houden van mijn omzwervingen. Nu gaat de tijd erg snel, en wordt het de hoogste tijd om enige verantwoording richting mijn clubgenoten af te leggen. Zoals altijd heb je een bepaalde periode waarin het wennen aan je taken en de hoogte van het land, 1400 m de nodige inspanning van een mens vergt. Ik moet zeggen dat het kamp sinds mijn vorige uitzending enige verbeteringen heeft ondergaan, waarbij de sport activiteiten zeker niet tekort zijn geschoten. Er wordt iedere zondag een hardloopronde georganiseerd met de keuze tussen 5 en 10 mijl. De sportzaal is ruimschoots voorzien van apparatuur om de spieren te trainen, twee loopbanden en een 6 tal spinningfietsen. Nu ben ik niet zo`n liefhebber van spinning, dus ik start met hardlopen en roeien. Na verloop van tijd laat ik mij overhalen om deel te nemen aan het spinningsklasje, dat om de avond een uur traint. Een van onze mensen heeft DVDs van huis mee met trainingsprogramma`s. Sindsdien ben ik om. Ik blijf ook lopen en het de afgelopen week nog meegedaan aan een survival run. Dat de wereld klein is bleek enkele weken geleden. Voor een verkenning naar een ander deel van ons gebied werd mijn helicopter vlucht afgewezen, en kreeg ik het aanbod om met een zg road-move mee te gaan. dit is een colonne van voertuigen, vari??rend van MB, wat rupsvoertuigen en de Bushmaster, een stoer en stevig voertuig bestand tegen IED, ook wel bermbommen genoemd. Met een van deze voertuigen zou ik meerijden. Toen ik op de bewuste ochtend van vertrek gereed stond en mijn Bushmaster kwam voor gereden, stelde de bemanning zich aan mij voor. Aangenaam kennis met u te maken, mijn naam is den Bakker, voertuigcommandant tevens inwoner van Zeewolde, met als hobby de racefiets en derhalve lid van WTC Zeewolde. Vreemd, vreemd vreemd. We hadden elkaar al even in de eetzaal gezien. Ik dacht toen, ?waar ken ik hem ook al weer van?. De link met het fietsen of Zeewolde kwam niet in mij op, eerder dacht ik aan oefeningen of een eerdere uitzending. Daarbij herken ik onze leden zonder clubkleding met bril en helm toch al slecht. Hoe is het mogelijk, dat wij deze dag samen gaan doorbrengen in dit land waar de kwaliteit van de fietsen te wensen overlaat. Na een tocht die beduidend langer in beslag nam dan de gebruikelijke 4,5 uur door, kwamen we veilig en wel aan op onze locatie. Dit was de thuis basis van mijn clubgenoot. Enkele dagen later zijn we nog een dag samen op patrouille geweest. Fantastisch dat hij het voor elkaar kreeg dat we ook nu weer samen op pad konden. Intussen zit zijn uitzending er al weer op, ben ik met verlof en ga dan nog voor een kleine 2 maanden terug. Ik volg de berichten op onze vernieuwde site, die er grandioos mooi uitziet  regelmatig. Met tranen in mijn ogen zie ik mij in de kilometer competitie maandelijks afzakken van een zo`n mooie tweede plaats in het eerste jaar. Maar pas op clubgenoten, ik hoop op 4 juni terug te keren. Ik las dat op 5 juni de omloop wordt verreden. Hierbij zal ik denk ik niet fietsen maar wel de bierconsumpties na de finish van verschillende van onze leden in de gaten houden, en voor de gezelligheid enkele pinten mee drinken. Vervolgens zal ik na de verplichte familiebezoekjes het stalen ros weer bestijgen en mijn weg terug in de top bij elkaar gaan fietsen. Ik krijg een nieuwe functie in Amersfoort vanaf september, dus deze afstand zal ik dan ook regelmatig met de fiets slechten. Clubgenoten, het ga jullie goed, veel fietsplezier toegewenst en ik hoop jullie medio dit jaar in alle gezondheid weer te zien.

 

Groet,

 

Stef Laarman.


Ogenblik a.u.b. ...