De grenzen opgezocht, Tilff-Bast.-Tilff

Alle ingrediënten qua voorspellingen stonden op groen afgelopen week voor een mooie 1ste Pinsterdag in Tilff-Bastogne-Tilff (TBT). En dat is het absoluut geworden, een topdag waarbij ieder zijn grenzen heeft opgezocht. Weer strak blauw, 24°en een noordelijk windje van 2 Beaufort.

Uiteindelijk durfden drie WTC-Zeewoldenaren en een introducé, ja ja die hadden we ook op een dag als vandaag, het aan om de 240 km te gaan overbruggen. Om 03:30 uur vertrokken Alexander en Eric samen met Aad (buurman Alexander) uit Zeewolde, via Den Dolder voor Frank richting de Ardennen. De reis verliep voorspoedig, ook na de wijze hoe Aad zijn koffie opdrinkt en om 06:50 uur kon na alle inschrijvingen de aanvang al starten.

Zoals ik her en der al had vernomen is de start van TBT redelijk vlak wat met alle trainingskilometers in Zuid Limburg geen enkel probleem is, lekker om te beginnen en om even warm te worden met een start temperatuur van ± 8°. Over het prachtige heuvellandschap, in de mooie ochtendgloren was het vanaf het begin echt genieten en wat een mooie gelegenheid is om zoals we in de club zijn gewend zijn het tempo lekker hoog neer te leggen, > 30 km/h.

Ik schat even in na zo’n 25 km was het over met de pret, op zijn Belgisch in één keer naar rechts en de versnellingen moesten supersnel geschakeld worden om geen file te veroorzaken en de gang erin te houden, de 1steflinke heuvel van zo’n 3 km was aan de beurt. We waren met zijn vieren aan elkaar gewaagd en reden in een lekker tempootje omhoog. Een lekkere binnenkomer iedereen weet wat hem te wachten staat die dag, dit is TBT en niks anders. Gaandeweg merkte je dat het vals plat er goed in kwam, de temperatuur opliep en dat we de borst nat konden maken vandaag.

Ik weet dat het Aad zijn bedoeling was om een kortere afstand te rijden, maar hij twijfelde nog. Hij zat goed op de fiets, klom lekker mee en hield het tempo mede hoog, ik dacht echt die gaat als en speer en rijdt wel mee. Na 50km was daar echter de splitsing al, hij reed een rondje over de rotonde, zwaaide en weg was hij, mazzel en succes.

Jammer maar wellicht verstandig als je nog niet zo veel grotere kilometer tochten heb gereden. Ik heb vernomen dat Aad verder een leuke en mooie tocht heeft gereden en dat hij weer veilig thuis is gekomen.

De 1ste verzorgingspost werd gepasseerd, even de vocht voorraad bijvullen, banaantje eten en wat stroopwafels en ontbijtkoek inslaan en verder. We kennen Frank natuurlijk allemaal, dit is verloren tijd, eten en drinken doen we op de fiets.

Wat mij wel opviel was dat de route en stempelkaart in een envelop al kletsnat waren en dat door een zweethemd en fietsshirt heen na pas twee uur fietsen. De temperatuur en inspanning liepen dan ook schijnbaar behoorlijk op en dat voelde bij lange na niet zo. Het liep lekker, het was gezellig en Alexander heeft zelfs zijn liedjes nog gezongen.

Frank, onze meesterknecht reed voorop, reed met de gaskraan open, trok zo nu en dan een  behoorlijk lint. Vele zagen het als een kans om makkelijke kilometers te maken en zo vormde we aardige pelotonnetjes die voortraasde door de Ardennen. Met dit weer op de toppen prachtige vergezichten waar ik zover dat mogelijk was dan ook van genoten heb. De dalen waren mooi groen en brachten zo nu en dan even de noodzakelijke verkoeling. Dat was ook hard nodig, de zout uitslag door de kleren heen leken wel op een zoutvlakte, die van Lanzarote (voor de kenners) waren er niks bij volgens Alexander.

Zo was het al gauw een uur of één en de kilometer teller stond al op 170 km met een gemiddelde van net boven de 30. Ik had het thuisfront nog even gauw bericht dat het lekker liep en de vaart er goed inzat. Het zou ’s avonds wel meevallen hoe laat ik thuis zou zijn. Dit verstuurd te hebben koos ik er wel voor om iets gas terug te nemen. Ik had een mooi groepje gevonden wat voor mijn gevoel wat regelmatiger reed en ik kon mijn voordeel daar uit halen. Alexander gaf ook al aan dat de pijp leeg begon te raken maar ging zo trouw als wat elke keer weer in het wiel van Frank mee als deze het tempo weer wat hoger trok als de groep bij elkaar was en of redelijk groot werd. Zo reden we continue, wisselend van elkaar wat harder of zachter. De heuvel intensiteit nam behoorlijk toe en klimmend kon ik goed meekomen, dalend wat minder maar we zagen elkaar zo regelmatig toch weer.

Alexander bleef bij een flinke helling op een gegeven moment wat achter en reed daardoor wat meer achterop. Frank pendelde zo af en toe regelmatig tussen ons in wat heen en weer en kon zo wat extra kilometers maken en wat aan zijn intervaltraining doen.

Ik zelf voelde langzaam wat lichte krampjes op komen aan de binnenzijde van de bovenbenen. Eigenlijk zijn dit soort tekenen natuurlijk funest om daarop nog te reageren maar alle drink voorraad en wat energie repen werden direct aangesproken om erger te voorkomen. Bij 200 kilometer na ‘Wanne’ sloeg mijn noodlot in één keer wat heftiger toe. Na wat rek en strek oefeningen kon ik mijn weg wel vervolgen, de kramp was eruit en met een wat lichter verzet geen vuiltje in de lucht.

Alexander kwam weer langszij en je zag aan alles dat het nu op karakter en wilskracht aan zou komen. Op een gegeven moment, bij een stuk vals plat omlaag werd er een tempo versnelling ingezet door ………. en bij mijn beide bovenbenen schoot de kramp er zeer heftig in. Met de pijn was ik blij dat ik nog fatsoenlijk kon afstappen, heb vervolgens in een aftands bushokje 15 minutenlang met de benen omhoog gelegen om te rekken en strekken. Na drie pogingen kon ik eindelijk en gelukkig weer verder, de kramp bleef er maar inschieten als ik weer op de fiets stapte. Ik heb even overwogen om te stoppen, maar met een Frans sprekende dame kom je niet echt veel verder, ik tenminste niet.

Gelukkig kon ik snel weer aan water komen, een restaurant en een verzorgingspost boden mij solaas. De laatste dertig kilometer werden meteen venijnig klimmetje ingezet, de krampscheutjes werden gelukkig zwakker en konden er redelijk makkelijk uit gewreven worden. Met nog een aardig tempo kon de opgelopen achterstand t.o.v Alexander en Frank beperkt worden tot een klein half uurtje. Het lastige was nog de laatste helling van 4 km naar top en de parkeerplaatsen, deze was na de start- finish plaats van de tocht en die kregen we er nog even gratis bij.

Alexander was even goed ziek na de finish, aan de ene kant van de vermoeidheid en de andere kant (denk ik) wat Frank na zo’n intensieve tocht aan meegenomen voorraad nog even weg kaant. Popcorn, chips, jus de Orange en de Tuc’ kwamen allemaal voorbij zetten om het zoutgehalte weer op peil tebrengen. Dat was wel nodig, bij zowel Alexander en mij was er eengewichtverlies van ruim 3 kilo meetbaar over de laatste 24 uur en dat mag als een van de oorzaken benoemd worden.

 Frank was de volgende dag zeer tevreden over de tocht, tien uurtjes op de fiets zitten was ook voor hem genoeg en een mooi resultaat. Er waren 250 kilometer gereden in een kleine tien uur. Gemiddeld zaten we nog net boven de 26 km/h. Toch zijn we blij dat we deze tocht hebben gedaan, weer was goed, omgeving erg mooi, organisatie erg goed op één min puntje na. Al met al, zeker wat je boven de 180 tot 200 kilometer toch moet afzien voor volgend jaar voor herhalingsvatbaar! Alleen zal ik dan de vochtbalans meer aandacht geven.

 Je kan van dit soort tochten een heleboel leren en meenemen naar de volgende:

Voor Alexander en Frank staat in juni nog een clinic in Slenaken op het programma als voorbereiding op de Trois Ballons - Vogezen Frankrijk, Marco Pantani - Italië in juni en het hoofddoel de Marmotte - LesAlpes Frankrijk op 3 juli.

Voor Eric staat de Alpe - d’HuZes met 6.600 hoogtemeter 3juni op het programma.
Zie hiervoor andere berichtgevingen en de actiesite:

 http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/ewoltheus/team/

  

Groet en we zien elkaar weer snel op de racefiets.

 

Eric Woltheus

  

 

 

 

 


Ogenblik a.u.b. ...