Alpe d’HuZes 2010

Verslag van een week vol belevenissen

 

Maandag 31 mei 2010 om 03:00 uur begon eindelijk mijn avontuur na ruim een half jaar voorbereiding voor de Alpe d’HuZes 2010.

Van oktober 2009 tot en met februari 2010 is de conditie op de mountainbike op peil gehouden. Het was geen gemakkelijke winter op de fiets. Vanaf half december tot eind februari is koning winter met veel sneeuw aanwezig geweest dus snel besloten begin maart mee te gaan op fiets training op Lanzarote. Ik denk dat daar een groot deel van de basis is gelegd voor een mooi voorjaar. Vanaf april is het één lange trip geweest in het Limburgse en Belgische landschap met alle bekende en minder bekende klassiekers. Topper was wel Tilff–Bastogne–Tilff. Uit deze flinke test heb ik wijze lessen meegenomen die alleen maar bruikbaar zijn gebleken.

Vertrek naar Frankrijk: Via Prinsenbeek (Breda voor 2 collega’s) van Eiffel naar België en via Luxemburg Frankrijk in. Bij Lyon linksaf het echte werk het hooggebergte in. Wat een verschil met Limburg en België, slik. Maar uit het veld geslagen voel ik mij allerminst.  Goedgemutst hebben we onze intrek op 1.500 meter hoogte ingenomen. Een mooi appartement met alles erop en eraan. Een beetje luxe mogen we ons wel permitteren.

We zijn gelijk op de fiets gesprongen en zijn andere ploeggenoten in het dal gaan opzoeken. Het evenement Alpe d’HuZes was al aardig van start gegaan en we kwamen direct in de gezellige drukte terecht met iedereen zijn eigen voorbereiding. Aan het einde van de middag terug naar het appartement en hebben we kennis gemaakt met de 1ste col van zo’n 9 km met ongeveer 900 hoogtemeters.  Om toch even het ‘gevoel’ te krijgen en met de lange reis achter de rug dan twijfel je toch wel even. Dit wordt lastig a.s. donderdag.  Na een goede maaltijd, pasta en calorieën stapelen, toe aan een flinke nachtrust, we waren immers al vroeg op pad die dag. Na tijden lag ik al om tien uur in mijn bed en heb heerlijk geslapen.

De volgende dag, dinsdag heeft iedereen in de ochtend even de tijd voor zichzelf genomen. Ik zelf ben aan de schoonmaak van mijn fiets begonnen. De zon scheen heerlijk en dan is het best een goed moment om de fiets onderhanden te nemen.
Na een gehele ontvetting en ontsmetting, met ‘ontvetter van de Wibra’ en met verse oliën weer ingesmeerd was ik toe aan een fietstochtje. De fiets liep weer mooi en dat merkte ik direct, het was schijnbaar nodig na een lang voorjaar. Ook omhoog ging het beter en dat al na één nachtje slapen op redelijke hoogte, de hartmeter konden we bij de beklimmingen al 10 tellen lager houden dan de eerste dag.  Dat gaf wel weer wat meer vertrouwen en is hoopvol.  In de namiddag hebben we de route op de Alpe d’Huez met de auto bezocht. Ik zelf heb hem nog nooit gefietst dus ik was wel erg benieuwd hoe het er allemaal uitzag en wat mij te wachten stond.

Het begin is wel aardig pittig maar niet met erg lange wegen en dat zie ik als een voordeel.  Mocht er iemand harder rijden dan zie je hem niet lang en na een bocht is er altijd weer iets nieuws! Na zo’n 8 bochten kom je bij het eerste dorpje, Garda. Hier wordt het even wat vlakker en zijn er mogelijkheden om op adem te komen. Niet lang want daarna volgen snel weer een aantal pittige langere stukken. De haarspeld bochten, nog steeds in de boomgrens met heerlijk beschutte stukken zijn redelijk vlak om even de rust te pakken maar blijven opgevolgd worden door 10% hellingen. Snel wordt het 2de dorpje genaderd en er volgt een overgang naar kale, lange stukken die naar de top, het dorp Alpe d’Huez leiden. Hier zie je de diverse bochten nog voor, boven je en die lijken eindeloos. In de auto heb ik een goede indruk gekregen en weet waaraan ik kan beginnen.

Bovenaan bruist het van de activiteiten. Het hele dorp is druk en bij Palais du Sport,welke ter beschikking staat van de organisatie wordt van alles georganiseerd en kan er van alles krijgen. Zelfs een sportmassage behoort tot de mogelijkheden en we schrijven snel in om de beentjes goed los te masseren. Kan geen kwaad toch !?

 

(foto: Links achterin sta ik ergens !!!)

 

Dinsdag eten we uit, biefstuk staat op het menu. Daarnaast veel groente, de plaatselijke horeca heeft de kaart erop aangepast. Normaal is het nog erg rustig in deze tijd met het toerisme en dit weekje pakken ze goed uit.

 

Woensdag is het rustdag. Aan de fiets worden de laatste dingen gesleuteld. Lampjes,verse remblokken en laatste schoonmaak en smeerbeurten worden gedaan. De proviand, sportdrank incl. poeder voorraad, sport- en muesli repen worden klaargemaakt en niet vergeten een goed ontbijt, broodjes met banaan met jam.

 

Mijn collega had de laatste weken wat last van zijn knie gekregen en ging nogmaals op de massagetafel. Ook hier petje af voor de organisatie, het medisch beschikbare team geeft deskundig en zeer effectief advies wat hem enorm helpt de laatste twee dagen. Zelf ben ik ook nog even gaan liggen om de schouders goed los laten maken. Dit om goed en los aan het grote werk te kunnen gaan beginnen.

De dag van de waarheid

Half vier na een redelijke nacht opgestaan. De spanning hield mij wel waker wakker maar toch redelijk geslapen. We moesten voor de start 20 km afleggen met de auto en we wilde nog even 20 minuten vlak warm rijden voor de echte start. Bij de start stond een lange rij met zo’n 1.700 vroege vogels die voor de zes keer gingen en de massale start. Wij mochten achteraan aansluiten !. Ik kwam redelijk vooraan de fietscollega’s van Lanzarote tegen en dat was een mooie gelegenheid om bij Martijn, Andre, Hester en Ellen voorin aan te sluiten meteen gezellig praatje. Het was nog even wachten in de frisse nacht maar al gauw kwam het startschot om 05:15 uur.

Wijze lessen rijker had ik mij voorgenomen niet te hard te starten, het ritme gaf eensnelheid van 11 km/uur aan en ik voelde mij er lekker bij. Martijn volgde mij nog wel maar ik was hem al snel kwijt. Mijn eigen team was ik al direct kwijt maar ik wist dat het een dagje alleen fietsen werd. Berg op en af is echt eigen ritme werk anders wordt het forceren en dat is niet goed.

 

 

Alleen hoef je je ook niet te voelen op deze Nederlandse berg.

Bij de start was al zichtbaar dat duizenden kaarsjes de route op berg bevolkte ter nagedachtenis van vele die aan Kanker zijn gestorven.

Daarnaast is er vanaf de eerste bocht om half zes de gezellig drukte langs de weg, iedereen op zijn eigen manier: Simpel de namen van de fietsers (naambordjes)roepend en bemoedigend succes wensen, mensen met een luidsprekers aanmoedigen tot complete geluidinstallaties met oppeppende muziek, praatjes, humor en werkelijk met van alles en nog wat om de sfeer tot ’s avonds laat enorm positief te houden. Wat een inzet en ook een prestatie van formaat.

 

Ik had geen echte richttijd voor mijzelf van hoelang ik over één beklimming zou gaan doen. Verhalen gaven anderhalf uur aan met mogelijkheden tot een kwartiertje sneller. Mijn doel was wel binnen twee uur heen en weer te komen met in het achterhoofd misschien nog een zevende beklimming te doen.

Ik had een goed ritme gevonden en had geen behoefte te stoppen om af en toe op adem te komen. Dit had ik wel een jaar geleden op de Stelvio in Italië, mede door de ijle lucht waar ik nu geen last van had. De drukte van 1.700 deelnemers verspreidde boven verwachting redelijk snel uit elkaar en er ontstond ruimte om een je eigen pad te vinden, binnen-buitenbochten, ruimte om te passeren en hier en daar de steentjes te kunnen ontwijken zonder iemand voor de wielen te rijden. Gewoon lekker je eigen tempo kiezen en genieten.  De eerste klim viel niet tegen, ik was in 1 uur 22 minuten boven. Ik was tevredenen even het thuisfront snel geSMSt en ben direct doorgereden om de achteropkomende drukte voor te blijven.

Nu kwam ook gelijk het spannendste deel van het parcours: het dalen.

Niet mijn sterkste kant en door de kou bovenaan en de snelheid erg vermoeiend. Ik had tussen de 20 en 25 minuten nodig en o o o wat was ik blij met dichte winterhandschoenen en jack. Het voorkwam ook kramp in de vingers dus geen overbodige luxe. Boven was het immers 3 graden. Uiteindelijk viel het dalen mee en te het is goed te doen.

 

Ik had voor zo’n drie beklimmingen voer en drinken bij mij en er werd op drie plekken onderweg aangevuld door de organisatie. Kortweg: Voordat de zon echt op het parcours ging staan wilde ik eigenlijk minimaal drie keer rijden. Met de seconde meter uitgeschakeld haalde ik zonder echt veel moeite de mooie tijden van 1 uur 22 minuten, 1 uur 23 minuten en 1 uur 23 minuten. Super vlak mag ikz eggen zonder te rusten en ik was dik tevreden.

 

       

 

Bij de vierde beklimming voelde ik al wel wat vermoeidheid opkomen, maar ook hier met een mooie tijd van 1 uur, 29 minuten nog geen echte verzwakking. Mijn trainings en  teammaat Peter had het wat moeilijker. Halverwege de berg lapte ik hem een rondje en dat gaf mij eigenlijk wel weer een goed gevoel en positieve kick. Andere collega’s / teamgenoten zag ik regelmatig op de berg zwoegen en reden ook lekker, op deze wijze hadden we regelmatig zeer vluchtig contact.

 

Na ongeveer acht en een half uur rijden, een uur of twee op de klok was het tijd om te lunchen. Pannenkoeken met suiker kon er gegeten worden en die smaakte mij prima.

Na de afdaling heb ik er nog wat ‘zoute’ bouillon gedronken, de afdaling was nog steeds zeer fris en doordat ik nauwelijks rondtrap verstijft de benen behoorlijk, leidt zelfs tot kleine kramp-scheutjes en daar ben ik waakzaam voor. Te veel vocht verliezen is immers uit den bozen.

 

Het weer is de hele ochtend strak blauw geweest en de beklimming ligt redelijk lang in de schaduw. Als de zon hoger komt, uur of twaalf is er gelukkig een lichte sluierbewolking welke de zon even langer weg houdt. Maar na twee uur ‘s middags schijnt de zon volop en worden temperaturen van 25º bereikt. Niet te warm maar met deze inspanning tijd om overbodige kleding uit te trekken. Voor de afdaling houd ik mijn hemd met lange mouwen toch aan, wat goed en comfortabel zit.

 

Onderweg vanaf de tweede beklimming kwam ik nog een bekende Zeewoldense tegen. Ingrid van der Vlist van Altius liep als begeleiding van Ellen van de Ham over de flanken van de Alpe en elke keer kwam ze ook steeds hoger uit bij de top.

 

              

 

Terug naar de koers. De vijfde beklimming verloopt ook vlotjes, 1 uur 44 minuten. Bij bocht 3, bijna boven is het de eerste keer dat toch onderweg even wil rusten. Een lege campingstoel kon ik niet weerstaan om even ergens anders op te zitten. Een wat oudere vrouw vond het helemaal geweldig dat ik er gebruik van maakte en ik raakte er zelfs even mee in gesprek over de geweldige dag, de redenen en alles wat ze al had meegemaakt. Ze had ook heerlijke zoute dropjes staan en dat smaakte heerlijk.

 

Zoals al eerder gemeld gaat het dalen ook goed maar na drie keer voel ik mijn onderrug steeds heftiger opspelen. Een vervelend gevoel wat gedurende het dalen erin sluipt. Beneden is er een goede anderhalve kilometer vlak te rijden naar de start en daar kan ik het de eerste keren er goed uit rekken. Maar bij de vijfde daling lukt dat niet goed. Bij de start en finisch is er de mogelijkheid om de benen te laten masseren. Het is niet druk dus ik besluit een goede pauze te nemen. Ik trof een echte masseur en ik heb af en toe moeten vragen om iets rustiger en zachter aan te doen. Die duwde en trok zo hard dat echt zeer deed, watje. Bij het opstaan was het toch echt weg en ik was die kerel echt dankbaar.

 

Ondertussen was het over vieren. Een simpele rekensom van +2 uur voor klimmen en dalen zou erg krap worden. Sluittijd was half zeven. Ik wilde mijzelf ook niet over de kop jagen en ik besloot om de zesde keer omhoog ook als mijn laatste te laten zijn. Het was een prachtige dag, volop activiteiten en in de loop van de dag was de berg meer en meer één groot feest geworden. Dat is echt als deelnemer een groot genot om daarin omhoog te rijden. Achteraf is de sluittijd om omhoog te rijden op zes uur gesteld. Dat was dus voor mij onhaalbaar geweest.

 

Zoals gemeld de zesde keer ben ik met regelmatig stoppen als een toerist omhoog gereden. Regelmatig gestopt bij mooie en leuke punten. Genoten van de omgevingen even genoten van een cola-tje op een bankje. Onderweg even geSMSt waarom het iets langer duurde en dat het nog steeds goed ging en dat de zevende keer voor de lol er toch niet in zat.

Nogmaals applaus voor de entertainers langs de route. Op een gegeven moment gaan mensen je herkennen en dan blijvend positief begroeten. Op een gegeven moment zelfs iemand met Formule 1 geluiden voor de zesde keer. Fantastisch zo op de flanken op de Alpe d’Huez. Vooral het nagalmen.

Boven aangekomen in een tijd van 2 uur en 22 minuten, ook niet slecht na een lange dag van ruim 13 uur.  Het was inmiddels half zeven ‘s avonds. Het een behoorlijke drukte boven met iedereen zijn eigen verhaal die gedeeld worden.

De Lanzarote ploeg zat nog ruim een uur achter mij. Andre van Til, drie keer was boven en gaf aan dat Ellen (vijf keer) Hester en Martijn (zes keer) er ook aankwamen. Mooie prestatie.

 

Verder was ik natuurlijk erg benieuwd hoe mijn eigen team het er vanaf had gebracht. Beneden, nagenoeg aan de voet van de berg hadden teamleden een huisje en daar zouden we weer verzamelen. Teamlid, Maurice, de handbiker had hem netjes drie keer gereden. Teamcaptain Peter vier keer en daarna toch weer krampen. Maarten, Sebastian en Bart vijf keer en Falco en mijn persoon zes keer.

 

We waren allemaal voldaan en na gezellig bij gekletst te hebben bij een etentje zijn we ons bed ingedoken. Voldaan na een prachtige geweldige dag, dat is zeker.

Maar zes keer op en neer of heen en weer veertien kilometer rijden met zes keer elfhonderd hoogtemeters af te leggen nogmaals te doen, daar moet ik nog eens goed over na denken. 

 

De dag erop, vrijdag zijn we naar Nederland terug gereden. Onderweg belde Theo van de club mij nog op. Of ik zin had om zaterdag uit te rijden in de Omloop van Flevoland, 125 kilometer.

Na even overleg met het thuisfront te hebben gehad heb ik dat toch maar even gedaan. Het was wel het maximum voor die dag.          

 

 

Zo op naar de volgende uitdaging: In het huis klussen en in september de Mont Ventoux met mijn collega’s van Eiffel. Dat wordt een race tegen de klok, wie het eerst boven is.

 

Groet,

 

Eric Woltheus

 

 

 


Ogenblik a.u.b. ...