2e Tour d’IJsselmeer uit de volgauto.

Iedere keer als er superlange tochten zijn heb ik een enorme bewondering voor diegenen die de uitdaging van zo’n evenement aandurven. Voor mij zijn die lange ritten niet weggelegd. Maar ik weet inmiddels ook dat een goede begeleiding een essentieel onderdeel is voor het welslagen van deze tochten. Daarom heb ik gedurende de afgelopen rondjes Markermeer, de Koops tot Koops tochten en de rondes om de Zuiderzee mijn tijd ter beschikking gesteld aan de rijders door de volgauto te bemannen.

Op zaterdag 19 juni was het weer zover. Maanden eerder vroeg Alexander of ik ook dit keer de volgauto wilde bemannen, en zonder na te denken zegde ik mijn medewerking toe. Later kom je dan pas achter de datum en de gevolgen. Op zaterdag 19 juni speelt het Nederlands elftal de tweede groepswedstrijd tijdens het WK in Zuid Afrika en op zondag blijkt het vaderdag. Die beide evenementen zal ik dus missen.Gelukkig had het Nederlands elftal de eerste wedstrijd gewonnen met slecht spel, en wat mij betreft mogen ze er nog een aantal slecht spelen, als ze die dan ook maar winnen.

Voor het echter zover is gaat om 5.00 uur de wekker. Cees Steijger zal ditmaal als chauffeur optreden en mij afhalen, omdat hun auto groter is en daardoor alle spullen mee kunnen. Ik heb afgesproken dat hij om tien over half zes bij mij zal zijn, mijn spullen in de auto en naar Koops transport op het trekkersveld. Daar zullen we dan mooi op tijd zijn om de rest in te laden. Op het afgesproken moment sta ik langs de kant van de straat met mijn slaapzak en andere dingen waar ik deze dagen niet zonder denk te kunnen. Onze hond is erg waaks en dat lijkt me voor zessen geen goed idee. Echter; geen Cees. Dan maar alles op de schouders en naar hem toe gewandeld. Lijkt erger dan het is , want hij woont om de hoek. Daar aangekomen (b)lijkt alles in diepe rust. Even tikken tegen het raam: geen reactie. Cees gebeld op zijn mobiel;de voicemail. Cees gebeld op de huislijn; weer een voicemail. Wel een lieve stem, maar niet wat ik hoopte. Dan maar de deurbel en kijken wie er wakker is. Blijkt Kitty (Cees zijn vrouw) het snelst te reageren op de deurbel. Verslapen! Geen probleem het is pas tien voor zes. Terwijl Cees een record vestigt in aankleden en opfrissen stuur ik een sms-je naar Alexander, zodat die in ieder geval niet ongerust wordt omdat de volgauto er nog niet is. Kort na zessen bereikt ook de bezemauto de bedrijven van Wolter Koops – ook dit jaar evenements-sponsor van deze rit. Het is nog fris, dus de meesten zijn inmiddels goed wakker. De wagen wordt geladen. Wim en Ellen Koops blijken ook ditmaal voor de inwendige mens te hebben gezorgd. Repen,sportdrank, fris en koffie voor onderweg. Maar ook een kratje bier voor op de camping bij de overnachting verdwijnen met de overnachtingsspullen van de deelnemers in de auto.

Naast de deelnemers van de tweedaagse Zuiderzee tocht is er ook een aantal clubleden die er een ééndaags evenement van maken door het rondje Markermeer te rijden. Deze leden houden de Zuiderzeegangers uit de wind tot Medemblik waar de wegen scheiden. Ze willen zeker op tijd voor het voetballen terug zijn want het tempo is hoog. Omdat we rond negen uur in Monnickendam zijn, is er nog geen restaurant open. Geen probleem vanwege de vers gezette koffie die we in kannen bij ons hadden. Na een tweede korte stop in Medemblik, die we combineren met de reparatie van een lekke band rijdt de colonne door tot halverwege de Afsluitdijk. De rit gaat dit jaar erg voorspoedig, maar de voetbalwedstrijd begint om 13.30 uur en dan rijden we in Friesland. Wij kunnen door de autoradio de fietsers op de hoogte houden. Ook blijkt Hans Kranendonk een “oortje” te hebben (radio dus). Om toch nog iets mee te maken stopt de colonne bij een kroeg om het laatste half uur van de wedstrijd te zien. Draak van een wedstrijd, maar wel weer gewonnen. Op deze manier worden we gewoon wereldkampioen.

Op de camping aangekomen blijk Ingrid van der Vlist van Altius ook gearriveerd met een collega. Zij heeft aangeboden de sporters te masseren en daar maken de fietsers graag gebruik van. Na de massagetafel snel naar de volgende tafel: het restaurant. Dat zo’n tocht erg inspannend is blijk uit het feit dat Alexander tijdens het eten midden in een zin bijna in slaap valt. Ook valt het op dat er bijna niemand meer in is om nog even lekker na te pimpelen. Voor half elf ligt iedereen in zijn of haar trekkershut, waar het snel erg stil is.

De volgende ochtend blijkt de firma Koops op afstand voor ons ontbijt te zorgen. Wim heeft in het lokale hotel een ontbijt gereserveerd. De tweede dag verstrijkt voorspoedig; grotendeels voor de wind snellen de deelnemers op huis aan. Cees en ik fotograferen allebei graag en dat is te merken aan de fotoreportage. Meer dan tweehonderd foto’s.En ze staan allemaal op de site. (Klasse Alexander)

Kortom een prachtig evenement wat ook ditmaal prima is ondersteund door diverse sponsoren. Naast de enorme prestatie die de fietsers hebben geleverd verdienen ook onze sponsors alle lof en dank. Voor de sterke verhalen van wat er zich op de fiets allemaal heeft afgespeeld moet één van de deelnemers maar een mooi verslag schrijven. In de auto hebben Cees en ik hun met veel plezier voorzien van eten drinken, een pomp en wat verder nodig was.

Tot het volgend grote evenement.

Albert de Jong


Ogenblik a.u.b. ...