De Picarde Cyclo- Noord Frankrijk

e Picarde als afsluiting van het cyclo-seizoen

Rondo Picarde, 11 september 2010
Lange versie; 189 km, 1300 hm 
Korte versie; 137 km, 816 hm

Frank en Alexander kunnen er geen genoeg van krijgen. Na eerst de Claude Criquelion in de Ardennen en de Eddy Merckx in Oostenrijk te hebben gereden, werd besloten als toetje aan de Picarde mee te doen. Deze Franse cyclo is de laatste in een reeks met oa de 3-ballons en Marmotte. Hij wordt gereden in de noord Franse provincie Picarde, gelegen aan de kust boven Normandie. 

Wederom een aardig stukje rijden vanaf huis. Een extra stimulans was het verwachte goede weer, het geringe aantal hoogtemeters (zwaarte) en de deelname van Bert Dekker, 'de cyclokoning' van Nederland. Bert heeft een palmares met 3 overwinningen in de Marmotte en vele 2e, 3e en 4e plaatsen in klim-cyclo's, waar menig prof jaloers op is. Frank en Alexander waren Bert met zijn vrouw Danielle en schoonvader Sjors tegengekomen bij de Marmotte afgelopen juli en dat klikte goed. La Ronde Picarde is onze eerste gezamenlijke cyclo.

Bert had 2 weken geleden de loodzware Otztaler gereden en was als 4e gefinisht (2e in zijn klasse) en verkeerde in bloedvorm. Frank en Alexander hebben in hun vakantie wat minder gefietst en zijn 'in opbouw'.
Met Bert en Sjors reden we vrijdagavond naar een hotel boven Abbeville, startplaats van de Picarde. Na een prima nacht was het laatste stukje naar de inschrijving snel gedaan. Een nummer in het 1e startvak was door Bert snel geregeld, zodat we even later, zonder in te fietsen, met volle bidonnen en de nodige bananen aan de start stonden.
 Met 1000 anderen is het stevig dringen geblazen in de 1e km's of eigenlijk wel in de hele wedstrijd.
De snelheid is soms zeer hoog en soms erg laag. Het is een echte intervalwedstrijd. Bert en Sjors zijn dat met hun criteriumervaring wel gewend, maar Frank en Alexander fietsen niet zo vaak boven de 40, laat staan 50 km per uur op het vlakke. Vooral in het begin van de koers is het aanzetten bij elke bocht. En de heuvels worden op de grote plaat genomen. Een 1,5 km met een procentje of 8 omhoog knallen met bijna 25 km/uur levert een vreemde smaak op in de keel. Dat zijn de longen en het hart die omhoog komen. Niet gemakkelijk, maar wel noodzakelijk, wil je je vooraan handhaven. In de afdalingen en vlakke stukken komt helaas weer veel samen, waardoor tot diep in de koers een groot peloton voorop rijdt. Frank en Bert zitten daarin en ook 2 dames, waaronder Edith van den Brande van het Veltec team. Alexander en Sjors volgen in een groep op korte 
afstand. Langs de mooie kust (het was laag water) wordt ook met afwisselende snelheden gereden. Enkele malen moeten we volle bak om een breuk naar voorliggers te herstellen. Met schuin tegenwind wordt iedereen regelmatig in een lange sliert op het kantje gezet. Heel zwaar. Na 120 km, fietsen een 2-tal man weg uit het voorste peloton, dat helaas soms geheel stil valt. Frank constateert zelfs hartslagen van rond de 110 per minuut, terwijl in de 1e helft regelmatig de 170 werd gepasseerd. De snelheid zakt soms naar 30 per uur. Niemand wil 'erachteraan'. We passeren het splitsingspunt waar Alexander en Sjors de korte route naar de finish nemen en Frank en Bert voor de volle afstand gaan.
Na dik 140 km volgen enkele demarages. Frank zit enkele keren mee, maar dat levert helaas geen succes op. Op een lichte klim weten toch een mannetje of 10 te ontsnappen.
Bert heeft zich nog weinig van voren laten zien, omdat zijn benen niet super voelen. Maar dat gaat veranderen. Eerst geeft hij al een plaagstootje en weet met Frank in zijn wiel los te komen, maar al snel laat ie lopen en kan ook Frank niet voorkomen dat het peloton terugkomt. Vlak voor een klimmetje zet hij aan voor een echte demarage. Frank heeft net kopwerk gedaan en kan niet aanpikken. De klim is steil en het bergverzet nodig. Ideaal voor Bert. Slechts een handvol renners kan zich losmaken en samen met Bert de daarvoor fietsende groep achterhalen. Frank ploetert hierachter en ziet de 16 man langszaam verdwijnen. Vergezeld door 25 man en 2 vrouwen gaat't op sommige momenten langszaam, maar op andere momenten snel. Van enige samenwerking is geen sprake, en waaierrijden gebeurt niet. Met een beetje zijwind wordt alles weer op het kantje gezet en is het aanpoten om bij te blijven. Frank zit te ver achterin en wanneer 2 man voor hem onderuit gaan is er geen ontkomen aan. 
Er over heen en hopen dat't asfalt je goed gezind is. Leef je nog? Niets gebroken!? Alleen schaafwonden! Fiets nog heel? Ja, gelukkig! Bidonnen er weer in en weg. De groep is al ver. De 2 andere gevallenen zijn nog niet overeind. Dit wordt een solo inhaalactie, gedreven op een overdosis adrenaline. Binnen 5 km is met een moordend tempo de groep weer achterhaald. Frank kan weer wat op adem komen en constateren dat het aantal gereden km's rap oploopt. Op een 15 km va de finish volgt nog een stevig klimmetje, waar Frank zich met 4 man los trekt van de groep. Helaas is het gat te klein en smelt de groep weer samen. Het einde nadert, nog iets omhoog, wat bochten naar links en rechts. Hee, een groep van een man of 10 fietst vlak voor Frank zijn groep. 
Bert is daar uit ontvlucht en weet knap 4e te worden op slechts 1 minuut van de winnaar.  Frank ziet passeert het 1 km bord. De nervositeit neemt toe. Sprinten en duwen en trekken is niet bepaald Frank's specialiteit, maar na een lange rit weet je maar nooit. Met een 28e plek op 3 minuten van Bert, weet hij toch een aardig deel van de groep achter zich te laten. De temperatuur is door de felle zon behoorlijk opgelopen. Alexander en Sjors staan te praten met Thierry Marie, de ex-proloog specialist. Met een paar borden macaroni, appelmoes en veel drinken zakken we neer in het gras om de koers te evalueren en te genieten van de sfeer. Bert is 2e in zijn leeftijdscategorie geworden en dat betekent wachten op de prijsuitreiking. Fransen zijn niet zo snel, en de speaker laat de hele organisatie, VIP's, oud renners, en wie weet wat nog meer, uitgebreid aan het woord. Onnavolgbaar voor niet Fransen. 

Wij vermaken ons centraal voor het podium, met de Veltec belgen Frederic Coopmans en Edith vd Brande, die resp. 17e en 2e waren geworden. En dan is het eindelijk zo ver.. hoewel ... eerst nog allerlei vage categorien met gehandicapten, vrouwen boven de 50, ed. Bert ontvangt een beker en een mooi Pinarello frame ????
Het is al bijna 5 uur. Snel naar de auto, omkleden, inpakken en wegwezen. In de auto is het lekker warm en Sjors en Alexander liggen in no time te snurken. Al pratend en slapend duurt het niet lang eer we thuis zijn. Bert en Sjors worden afgezet bij hun thuisbasis in Lekkerkerk, gelukkig vlak aan de snelweg (?!) gelegen. Frank komt net te laat thuis voor het straatfeest. 
Het was een topdag met z'n vieren. Bert had een 38.5 gemiddeld op de klokken & Frank 38,1km per uur op de Masters afstand. Sjors en Alexander reden de 135km, Sjors drukte een gemiddelde weg van 37 per uur en Alexander 34,5 per uur.

Nog een paar trainingsritten met de WTC en een enkel wedstrijdje in Almere op de racefiets en dan staat de (Wolter) Koops tot Koops afsluiter op 3 oktober al weer op het programma. We richten ons al weer op de strandcyclo's die deze winter o.a. op het programma staan en de WTC ATB ritten over de Veluwe.  

Frank & Alexander

Wervelend verslag & foto's van Sjors Burger is te lezen op www.wielerplaza.nl 


Ogenblik a.u.b. ...