De Claude Criquelion 2010

De Claude Criquelion Cyclo 2010

Als afsluiter van het fietsseizoen (op de racefiets) 2010 heb ik gekozen voor de Claude Criquelion i.v.m. de te maken hoogtemeters en dit weer ter voorbereiding van de beklimming van de Mont Ventoux georganiseerd door mijn werkgever Eiffel half september. Het was alweer even terug dat ik wat hoogtemeters had gemaakt, de Alpe d’HuZes en ik wilde toch wel even voorbereiden omdat een hoop collega’s wisten dat ik tegenwoordig aardig die berg op kan komen. Zeg maar de spanning op een gezonde manier opvoeren.

Nadeel is altijd weer vroeg op als je diep in België wilt rijden dus 4:00 uur werd ik bij het politiebureau opgepikt door Alexander. Zo af en toe wordt ik losgelaten! en mag ik een dagje op verlof. Tegenwoordig moet je je goed voorbereiden op de wegafsluitingen want het was de ochtend weer eens feest. De A28 bij A’foort was afgesloten dus binnendoor richting Den Dolder. En juist dan staan ze overal te controleren die etterbakken maar we hebben het weer gefikst zonder boetes.

Frank was ondertussen al ongeduldig geworden dus reed ons al op de fiets tegemoet. Bij de A2 hadden we mazzel dit keer, richting het noorden was alles dicht en geen gein, met honderden vrachtwagens waren ze aan het werk over een flink aantal kilometers. Ook dat is wel eens indruk wekkend in het schemer.

De week ervoor had ik nog wat kilometers gemaakt tussen Zeewolde en Huizen en ik voelde dat ik niet 100% was. Het ontbrak aan wat kracht dus vandaag was het toch spannend. Kan ik deze lui nog bijtrappen of wordt het net als bij Tilf Bastogne Tilf aanklampen en het snot voor de ogen fietsen, tot kramp aan toe?

Nu was Alexander de week ervoor flink onderuit (over de kop) gegaan door naar eigen zeggen ‘stoer over een richel te springen’ en had wat last van zijn arm / schouder dus had zijn plannen van 170 naar 100 kilometer bijgebracht. Vond ik niet erg en sloot aan met die verstande bergop zo hard mogelijk te gaan rijden. Frank zou als vanouds, ondanks de dag ervoor een verhuizing te hebben gehad, gewoon met de cyclo mee te rijden en voor 

een mooie plaats te gaan. Maar hij had wel wat twijfels i.v.m. wat stijfheid in de benen.

Na drie uurtjes rijden bereikten wij La Rouche en Ardenne in België en het was er al gezellig druk. Even een plaatsje zoeken, fiets opbouwen, in het Nu-Swift tenue hijsen (na een paar cyclo’s te hebben meegereden met het team kreeg ik een compleet tenue van deze cyclo-sponsor). Toen inschrijven en naar de start. Frank wil voorin starten voor de ‘Grand’ dus die zijn we al gauw kwijt.

Wij doen het rustig aan voor de ‘Petit’, maken nog even een fotootje.
Vlak na de start mogen we gelijk aan de bak, 3 km 5,5% klimmen. We rijden de grote meute toeristen in deze eerste klim voorbij om vervolgens in rustig vaarwater terecht te komen. Het is hier een fantastisch mooie omgeving, over bergweggetjes met weinig tot geen autoverkeer wordt het parcours gevolgd. Een aanrader voor iedereen die eens wat anders dan plat land wil fietsen.

Alexander kan als vanouds goed dalen en daardoor raak ik hem al snel uit het oog maar de klimmetjes van 2 á 3km met zo’n 4 tot 6% volgen elkaar snel op. Voor mij de kans om hem elke keer weer te zien en motivatie om hard omhoog te rijden. Het loopt en voelt lekker en de kracht is wel weer terug.

Na bijna 4 uur fietsen is het eind voor ons alweer inzicht. De rustplaats gaf weer prima en voldoende verfrissingen, zelfs een paar spetters maar dat mocht de pret niet drukken. De laatste 20 tal kilometers gaf nog een mooie beklimming en daarna was het dalen naar La Rouche. Een prachtige tocht die weer een hoop vertrouwen gaf voor de Mont Ventoux.

Spannend was het eigenlijk nog hoe het Frank was vergaan? Na ruim een uur zou de finish van de wedstrijd er alweer zijn. Het zonnetje had zich ook gemeld dus met een biertje en een vette hap was het even goed vertoeven. De Nederlander, Laakman, won de eindsprint tussen twee andere overgebleven Belgische renners. Een mooi resultaat naar waar ik heb begrepen omdat hij zelden in het zuiden van de Benelux rijdt.

Frank had onderweg toch wel last van de stijfheid en kon het hoge tempo niet overal volgen, kon ook niet een goed eigen ritme vinden dus kwam een half uur na de winnaar over de streep. Toch een goede prestatie, na net te zijn hersteld van een voorhoofdholte onsteking en een verhuizing van broer Steven de dag ervoor.

Na wat inhoudelijke verzorging, diploma’s vingen we de terug weg aan. Frank’s inhoud van de tas werd weer rijkelijk genuttigd dus werd de afstand redelijk snel overbrugd.

Boys bedankt en volgend seizoen ga ik zeker weer eens mee met het Nu Swift Cyclingteam.

Eric Woltheus

 

 

 


Ogenblik a.u.b. ...