De Mont Ventoux als afsluiter van 2010

De Mont Ventoux als afsluiter van 2010

 

 

 

 

Donderdag op vrijdag 11 september om 23:30 uur ving mijn Mont Ventoux uitje aan. We, collega Peter Boon en ik gingen bewust vroeg weg omdat die dag de Belgische tegenhanger van de Alp d’HuZes, de Ven2, 4Cancer gereden werd en die wilde we bezoeken.

Wielrenners gaan de uitdaging aan om 4 x 22 km en 4 x 1.700 Hm enkele reis in één dag  overbruggen voor het goede doel. Respect voor diegene die het doen, wel een prachtige uitdaging. Voor ons was het bekijken hoe de organisatie ervoor stond, sfeertje proeven en relax één keer de kale berg beklimmen.

De reis in de nacht verliep voorspoedig en om 11:45 uur waren we er. Inchecken en om 12:30 uur al op de fiets. Het was prachtig weer, 25°C. en een lekker windje. Heerlijk weer om de vermoeidheid eruit te fietsen en te acclimatiseren. De start was bij Melaucine, de noordzijde van de Ventoux dus ruim 20 km fietsen van af het hotel.
Zoals we in het algemeen de Fransen wel kennen zijn ze op de provinciale wegen bijzonder vriendelijk en wel wat fietsers gewend dus echt relax fietsen was er even niet bij, maar naar mate we de berg benaderden werd ging het steeds beter en een stuk rustiger. We lieten onze pret niet vergallen. Wat zijn we toch verwend met de Nederlandse fietspad voorzieningen !!!

De organisatie zat op de plaatselijke camping en verliep heel rustig, ronden en tijden werden nog wel handmatig genoteerd maar het verliep keurig geordend. Het heeft ook wel zijn charme.

                                                                                              

Wij in ons Alpe’d’Huzes tenue vielen direct op en werden keurig en goed onthaald. Ze vonden het geweldig dat we hier kwamen kijken. Het is geen echte lastige klim, hij begint rustig neemt in de bosgebied lekker toe en loopt nagenoeg constant omhoog in een slingerende weg wat toch de spanning in de benen goed doet oplopen. De subtop, kaal maanlandschap is weer wat minder steil en is het lekker er naar toe te fietsen. De laatste 750 meters zijn weer even wat zwaarder. Zaak was niet te forceren omdat morgen pas de Eiffel wedstrijd was en dan wilde ik er toch wel staan. Genietend van de omgeving, deze is toch wel heel apart zo in het relatieve platte landschap en dan in één keer naar 1.912 meter hoogte te gaan. Ook het uitzicht naar beide kanten, zijde toe, er wordt over een bergkam naar boven gereden, het is erg fraai.

Bij het monument van Simpson wordt ook even stil gestaan.
             

 

Einde middag na 80 km en heerlijk 40 km vals plat terug zijn we bij het hotel. De Eiffel organisatie is ook gearriveerd en op stoom, het verloopt allemaal goed. Na een duik in het zwembad kunnen we ons zelfs laten masseren zodat de spanning in de benen weer optimaal is de volgende dag. Nu heb ik van tijd tot tijd in mijn gehele linker been wel eens een vervelende zeurende spier zitten. De fysiotherapeut had nu even de tijd, niet zo druk dus die wilde daar wel even verder naar kijken of er een oorzaak aan te wijzen was. Uiteindelijk zat er een behoorlijke ‘druk’ pijn bij mijn linker bil en die heeft hij verder behandeld. Nu twee weken verder heb ik er geen last meer van gehad dus het is wellicht verholpen.

Nu heeft Eiffel een geheel, uitgebreid verzorgd pakket van Rob Harmeling en consorten
dus kunnen we ook gebruik maken om de fiets technisch na te laten kijken. Ook hier had ik mazzel, het technische team had het rustig dus even de tijd voor mijn vehikel. Na 6.000 km zijn er wel wat onderdelen die aan slijtage onderhevig zijn dus ik krijg een aardig lijstje mee voor groot onderhoud in de wintermaanden. De fiets wordt wel goed nagelopen en afgesteld, dus dat kan ook niet ook niet stuk voor de race morgen.

’s Avonds wordt er gezamenlijk gegeten, informatieve voorbereidingen getroffen op de te volgen route en eet en drink advies afgegeven op de te verwachte weervoorspelling, 30°C en geen wind.

Eigenlijk geen echt Mt.Ventoux weer omdat het er altijd wel goed waait boven aan de top en dat hoort er eigenlijk wel bij.                                                                                 

Ik lig om 22:00 uur in bed, het is een hele mooie intensieve dag geweest en rust is nood- zakelijk voor een mooie prestatie. 

’s Morgens om 07:30 uur uit de veren. 08:00 uur ontbijt en om 09:00 uur de laatste voorbereidingen. Veel drinken, 2 bidonen en repen van Isostar ruim een uur voor de start om geen hongerklap en of kramp te krijgen. Vlak voor de start zelfs al een gelletje genomen.

We starten in drie groepen, ‘traag’ met 50 minuten voorsprong, ‘toeristische’ groep met een half uur voorsprong  en een snelle groep. Ik zelf start in de snelle groep omdat ik een hekel heb om ingehaald te worden. De snelste ben ik niet altijd, alhoewel ik niet exact weet waar ik sta t.o.v. de 45 man tellende groep.

Na de 1ste 2 groepen weg geschoten te hebben zijn we zelf aan de beurt. We rijden eerst 12,5 km naar de start wat en mooie warmrijder is. Het tempo ligt direct hoog, 30 km/uur om de ‘spanning’ op te voeren. Ik rij lekker mee en kan hier en daar al wat uitdagen, zeker bij diegene waarvan ik absoluut wil winnen. Bij de start konden we al even wachten op diegene die de bui al zagen hangen. Het zal hard gaan vandaag had ik het gevoel.

Met de bidons weer vol wordt er gestart. Groep is 15 man groot en 5 man gaan direct op kop. We rijden een goede 15 km/uur incl. Rob Harmeling en mijzelf. Ik en Maarten, ook een Alpe d’du Zesser trekken er volgens afspraak flink aan. De Operationeel en Sales directie van Eiffel Ton en Bart moesten er gewoon snel vanaf en mochten het zelf gaan doen. Daarna zou ieder op eigen kracht met wie er dan nog over zouden zijn een eigen tempo rijden.

                                              

 Na 3 en 8 km hadden we ons doel al/pas bereikt, een mooi moment voor mijzelf om ook iets gas terug te kunnen nemen want ik voelde het wel en had nog wel 12 km voor de boeg.

Zelf voelde ik dat een mooi en goed fietsseizoen zijn vruchten gingen afwerpen. Ik herstelde gedurende de klim goed en kon mijn eigen temp op 10 - 11 km/uur vasthouden. Twee collega’s gingen mij hierbij iets te hard en ik moest ze laten gaan. Wist ik van te voren dus ik had er vrede mee en was zeer content met waar ik fietste.

Na het bos, waarin ik fietsmaat Peter al voorbij kwam, hij had het erg zwaar na de tocht van gisteren en na twee verzorgingingsposten met de nodige vocht kwam de kale puist met het eindpunt, de toren in zicht. De begeleiding is ook erg goed, de temperatuurmeter staat boven de 25° C. en Frank Heldoorn komt extra water rondrijden voor de lichamelijke verkoeling. Wel fris zo op het warme lichaam maar het werkt wel direct. Het stijgingspercentage in deze fase van de berg valt mee dus kan er nog wat aangezet worden, al hoewel een bepaald tempo lastig valt te versnellen. Zelf had ik nog wat tijd voor een fotograaf voor een mooi kiekje als bewijs voor het nageslacht.                

                                                                               

Op de laatste kilometers kwam er alsnog een collega voorbij zetten. Hij had even wat meer voor het einde bewaard dan mij. Met een tijd van 1 uur, 49 minuten en 13 seconden was ik vierde van de snelle groep en zevende overall binnen van Eiffel.                                                    

           

Ik heb 8 minuten op de snelste tijd moeten inleveren maar naar wat ik begrepen is het een hele mooie tijd voor een beginner.

 

Boven wordt er nog flink nagepraat, de rest van de groep binnen geklapt. Na wat shirts voor de jongens te hebben gekocht is binnen een uur iedereen boven en worden we met zijn allen met de bus naar beneden gebracht voor een flinke pasta maaltijd. Smaakt altijd na zo’n inspanning. De namiddag wordt aan het zwembad en op de massagetafel doorgebracht.

’s Avonds wordt er gezamenlijk gegeten en gedronken onder het genot van de gemaakte video’s en foto’s van de klim wat een fantastisch sfeer met zich mee brengt.

 

                           

 

Zondag wordt er terug gereden. We waren alweer om 04:00 uur op pad en in de namiddag 16:00 uur was ik thuis. Moe maar voldaan.

 

Einde fietsseizoen 2010 !?                           Nee zeker niet we trekken hem nog even door.

Wekelijks wordt er tot half oktober doorgereden op de racefiets:

 

-          Zondagen op de WTC-Zeewolde clubritten

-           3 oktober Wolter Koops clubrit en barbecue

-          10 oktober Alpe d’HuZes I2Live classic                  150 km rondom Nijmegen

 

En daarna begint het MT Bike seizoen alweer waarbij de start van het seizoen de nadruk op het strand komt te liggen:

 

-          16 oktober      Rondje Texel

-            7 november   Hoek v Holland – Den Helder

 

 

Groet en tot bij een clubrit of de Wolter Koops barbecue,

 

 

Eric Woltheus


Ogenblik a.u.b. ...