Frank wint enige Nederlandse cyclo: de Klimclassic

Op Hemelvaart stond de KlimClassic op het programma.
Frank, Max en Alexander stonden om 8 uur aan de start, alwaar Aart Vierhouten dmv een bel het startschot gaf. Enkele toppers uit het cyclowereldje waren ook van de partij , dus leuk voor Frank om mee te sparren. Alexander is zijn conditie dit jaar aan het opbouwen (en gewicht aan het afbouwen :-)). Hij ging samen met Max van start voor de 117km, echter door het weghalen van enkele pijlen van de Belgische politie waren ze een kwartier het spoor bijster en reden 8km extra. Voor Max was het een sociaal ritje en bleef bij Alexander in de buurt, bij de klimmetjes was Max veel sterker....ondanks de extra kilometers en ruime stops bij de controleposten toch nog bij de eerste 300 binnen van de 1600 deelnemers die deelnamen aan de korte afstand. Frank was beresterk en kwam in de kopgroep (van de lange afstand) Alexander en Max al voorbij voordat ze de finish waren gepasseerd. Frank zette een topprestatie neer om als eerste met Arnold Stam over de finish te rollen (Arnold Stam, top-marathonschaatser en in 1997 nog 5e tijdens de Elfstedentocht). Het was een topdag, koud begonnen (met het krabben van de autoruiten) en eindigend op het zonovergoten terras van de MECC in Maastricht. Onder het genot van een natje en een droogje werd nagepraat met vele bekenden. Rond half drie vertrok Frank huiswaarts, Max naar de camping in Eijsden en Alexander terug de Ardennen in. Via Facebook bleek dat ze niet de enige WTCers waren die dit weekend in de Ardennen actief waren. Ellen v/d Ham was nog zuidelijker (de Vogezen) voor een trainingsweekend.
Hieronder het verslag van Frank Scheffer
Verslag KlimClassic 17 mei 2012, Maastricht
Afstand: 168,7 km
Hoogtemeters: 2300 
Tijd: 5:03:18
Klassering: 1e plaats,.
Deelnemers gefinisht: 2500

In de aanloop op de Transalp eind juni staan er voor mij enkele wedstrijden op het programma, waaronder de Klimclassic (voorheen Steven Rooks classic). Elk jaar op Hemelvaartsdag stroomt half Nederland naar Maastricht om vanaf daar de heuvels van de Voerstreek en noordkant van de Ardennen te beklimmen.  Zoals wel vaker roep ik de dag van tevoren dat ’t eigenlijk niet uitkomt. Na een werkdag stond nl. ook nog ‘afdansen’ voor brons op het programma. Nu de kinderen bijna het huis uit zijn is investeren in de relatie met mijn vrouw hoognodig, vandaar dat er enkele activiteiten worden ondernomen waar ik zelf niet direct op zou komen. Maar ach, gewoon de wekker heel vroeg zetten. In Maastricht had ik afgesproken met Leon van der Ster (duo-maatje Transalp) en Alexander Veerman (fietsmaatje toerclub Zeewolde). Het is ijs krabben van de auto. Een goed teken; eindelijk een dag zonder regen. Om 7:30 rij ik de parkeerplaats in Maastricht op. Leon staat al ongeduldig te wachten. Ik fiets in het Cycloteam.nl shirt en heb mijn helm groen en geel gesproten, de kleuren van Cycloteam. De zon schijnt inmiddels en korte broek is geen probleem. Nog wel een windjack, 2 bananen, 2 grote volle bidons: en gaan. Leon stapt al het startvak in. Ik ga nog even naar de inschrijving, waar de laat gearriveerde Alexander, samen met Max, nog staan. Samen rijden we naar de start, en dat had niet later moeten zijn, want het startschot valt al voor 8:00 uur. Geen probleem, we schuiven zo het veld in en rollen over de startmat. Alexander en Max gaan voor de 110 km versie en laat ik achter me. De voorste groep is een mannetje of 60 en het gaat traditioneel ook niet hard van start. Waar is Leon toch? Hij blijkt net iets te ver achterin te zijn gestart om nog naar voren te kunnen rijden. Heel jammer, want we hadden samen willen fietsen.
De eerste heuvels gaan beheerst. Naar boven schuift, net als een accordeon, alles uit elkaar en naar beneden weer in elkaar. Er zijn dit jaar geen profs bij, jammer, want altijd leuk om even naast Laurens ten Dam te mogen fietsen. Na een uur is de eerste serieuze aanval. Sjef Graafmans en Arnold Stam geven even gas omhoog, en ik mis hun wiel. Ik word wat zenuwachtig, dit zou een beslissende slag kunnen zijn geweest. Er moet enige achtervolging ontstaan. Helaas blijkt weer dat het enthousiasme hiervoor heel gering is, de groep is te groot, te veel wieltjesplakkers. Gelukkig zijn er uiteindelijk enkelen die wel iets doen, waaronder Dimitri Jongeneel (Veltec) en Erik Franssen (Cycloteam). Vlak voor de revitalisering sluiten we weer aan, gelukkig. Op naar de Redoute. Het tempo zakt en ik probeer in een lichte afdaling iets te forceren, maar met alles op een lint gaat dat niets worden, en rollen we Aywaille binnen naar de voet van de Redoute. Daar zal het traditioneel moeten gaan gebeuren. Onze tijd zal gemeten worden op de klim, en iedereen gaat hier voluit. In de straatjes vooraf weet ik met Dimitri ietsje los te komen van het peloton. Daar is de mat voor de tijdwaarneming. Er staat iemand bij, die nog bezig lijkt het apparaat in te stellen. Ik roep: ‘we zijn er, zet dat ding aan!!’. Achteraf blijkt ie nog niet gewerkt te hebben voor ons hele peloton, en is de klimtijd obv een handmatig geschatte starttijd bepaald. Slordig. De Redoute is een lastige klim, hij is te kort om op souplesse naar boven te trappelen, en te lang om vol op de macht te rammen. Nu heb ik sowieso niet zoveel ‘macht’, dus probeer toch maar een beetje op souplesse. Sjef heeft achterin de groep de spanning opgebouwd en wil duidelijk voor het bergklassement gaan. Hem volgen? Beter van niet. Ik vraag hem wel boven even op me te wachten. Erik Franssen komt me voorbij alsof ’t geen moeite kost, echt een goede lichte klimmer: ga zo door. Als 4e achter Cas Graafmans (broertje van Sjef?) kom ik boven. En dan begint het pas echt. Snel afdalen en op naar de volgende klim om te zorgen dat er zo weinig mogelijk renners terug komen. Arnold Stam zit vlak achter me, en ook Hans Pijpers sluit aan, en met 5 man gaan we verder. Waar is Cas gebleven? 


Het is nu stevig doortrappen en voor ik het door heb begint de Côte de Trasanster, waar ook een tijdmeting wordt gedaan. Die gaat wat minder dan op de Redoute, maar dat is niet erg. Alleen Sjef en Erik zitten vooruit, dus alles onder controle. In de afdaling besluit Erik tot een soort pitstop. Niet handig, want het kost hem km’s om weer aan te sluiten. We werken goed samen, en ik weet dat er niemand meer bij gaat komen. Op een klimmetje zie ik fietsmaat Alexander voor me, de 110 en 160 km route zijn samengekomen. In rap tempo passeren we elkaar, zo ook clubgenoot Max ietsje verderop. Al snel blijkt Erik Franssen iets te veel gegeven te hebben, en ook een duwtje is niet voldoende om hem erbij te houden. Met 4 man door dus maar. Nog 50 km te gaan. De wegen in België zijn wat minder van kwaliteit dan in Nederland en je moet geconcentreerd blijven op stenen en gaten. Helaas, Sjef zijn achterwiel geeft een onheilspellend geluid: lek. Moeten we wachten Sjef? ‘Nee rij maar door’. Dus we laten onze beste klimmer achter. Op 30 km voor het einde herhaald zich dit ritueel, maar nu voor Hans Pijpers. Wat een pech. Arnold en ik blijven over en denken aan de keren dat wij aan ’t eind van deze koers lek aan de kant achterbleven. Die kans is tenminste 1 op 3.  Arnold en ik werken goed samen. Enig gesteun en gemopper van Arnold vanwege kramp levert wat uitwisseling van bidonnen op. Ik ben toch niet zo’n drinker, dus heb nog voldoende over. Hierdoor kunnen we ook de laatste drinkpost zonder stoppen passeren. We steken de Maas over en terwijl ik denk er bijna te zijn blijken er nog wat lastige km’s volgen. Vervelend wanneer je onverwacht 10 km extra moet rijden. Ook Arnold vergist zich hierin. En het wordt piepen en kraken. Nog een steile klim (Hallembaye) die we op controle nemen, en daarna nog één. De kracht begint langzaam weg te stromen. De laatste paar km’s voor de finish kan ik geen kopwerk meer doen. En ik ben blij dat we via allerlei gekronkel en fietspaadjes eindelijk de brug in Maastricht opdraaien en hand in hand de finish passeren. Omdat Arnold net voor me is gestart eindig ik als 1e overall en Arnold als 2e.  Het duurt 5 minuten voor een 6 man grote groep binnenkomt, met daarin Erik en Dimitri. En ook Huib de Vries, die tot aan de Redoute actief was voorin. En Cas Graafmans, die na de Redoute plots weg was, en Boris van Seeters, die ik in eerdere cyclo’s ben tegengekomen. 
De zon schijnt stevig en het is leuk evalueren. Langzaam aan druppelen groepen binnen, en het begint druk te worden. Alexander en Max arriveren. Hebben lekker gereden. Jasper Carpay, op de Redoute nog voorin, met fietsmaatje strijkt neer. Héé, daar is Leon. Altijd vrolijk, maar wel balen dat ie de slag gemist had. Geen nood: eind juni moet het gebeuren in de Transalp. En daar is ook Paul de Jong, de kameel van CycloBenelux. Gezellig allemaal, maar het begint tijd te worden te vertrekken. Het was een mooie dag, nog even nagenieten van een 1e plek. Zo vaak gebeurt het niet dat ik bovenaan sta op een lijst met 2500 namen.
Groet,  Frank







Arnold Stam en Frank Scheffer.



Ogenblik a.u.b. ...