Trois Ballons-Vogezen (foto's volgen nog)

De Trois Ballons (3B) valt met bijna 205 km en 4200 hm in de categorie zware cyclo's. De cycloanalist, fotograaf, schrijver en beheerder van de site Cyclobenelux.nl Rob de Jong houdt de statistieken goed bij en wist me te vertellen dat dit mijn 8e aaneengesloten 3B is, waarin ik probeer voorin mee te doen.  Blijkbaar heeft de 3B iets dat mij trekt. Ik weet niet goed wat, want elk jaar eindigt deze cyclo met een 5 km klim, die me niet ligt.Al 8 jaar draai ik serieus mee in het cyclopeloton. Da's best lang. Tijd voor bezinning? Ik begin mezelf vooraf en na afloop vragen te stellen.
Waarom doe ik dit? Omdat ik het leuk vind en er goed in ben. Leuk? Dit is afzien en alleen leuk als ik de finish haal. Die moet ik dan eerst nog wel even halen. En goed? Waarom kan ik die anderen dan niet makkelijk bijhouden? Tja, voor iemand van mijn leeftijd is't ook niet slecht. Zo vroeg iemand me vlak voor de start hoe oud ik was. "Ja, dan zit je dik aan de verkeerde kant van de heuvel, in de afdaling, in de aftakelingsfase; alles wordt minder, kracht, duur en herstel. Maar toch goed dat je meedoet! Fiets je de volle afstand?" Tja... voor hoe lang nog. Ik heb een besluit genomen: volgend jaar geen 3B meer in serieus wedstrijdverband. Het is gewoon een te zware aanslag op je lijf. Mogelijk het jaar daarop nog 1x terugkomen om 1e te worden in het 50+ oude lullen klassement?


Hoe ging de dag zelf?
Net als bij tourritten als Amstel Gold en Limburgs mooiste zie je ook bij de cyclo's een toename van populariteit. Vorig jaar had de 3B nog 2700 deelnemers, dit jaar al 4000. De grens is ook hier bijna bereikt. Massaal, en wat een hoop mooie en dure fietsen: daar wordt echt niet op bezuinigd.
Ook de top wordt steeds breder.
Met dit jaar diverse jonge talentvolle nieuwkomers uit Nederland en Vlaanderen. In het oog sprong Erik Franssen als pur sang klimmer die debuteert met een 8e plek!


In dit geweld probeer ik me staande te houden. En dat lukt aardig. Met een 34e plaats moet ik dik tevreden zijn. Na een moeizame start heb ik me aardig naar voren gefietst in de wedstrijd. Helaas moest ik deze inspanning wel in de slotklim bekopen.
Maar ach, in een wedstrijd heb je altijd geluk en pech. Soms iets meer van het een, soms iets meer van het ander.
Allereerst was het een prachtige zonnige dag. In 8 jaar nog nooit in slecht weer gefietst. Altijd zon bovenop bij de finish. Hoe is dat statistisch mogelijk in de Vogezen? En wat is de omgeving daar dan mooi, zeker als je vanaf de Route de Cretes naar beneden kijkt.
En het materiaal was dik in orde, geen lekke banden.
De pech zat'm in het missen van de aansluiting bij de 1e groep na de 1e Ballon. In de klim zat ik aan het elastiek van een kopgroep van een dikke 30 man, met daarin alle cyclotoppers. De besten reden met de handrem erop, terwijl ik met een HF van 170 ronddraaide. Op 20 sec achterstand begon ik de afdaling. Geen probleem dacht ik, want afdalen lukt me aardig. Onderaan in het dorp, toen ik ze bijna te pakken had sprong het stoplicht voor me op rood. Doorrijden was onmogelijk. Doei. En daarna sloot 40 man van achter aan. Ik had in die 1e groep moeten zitten. Accepteren en hopen dat er doorgereden wordt. Het verschil tussen de 1e en 2e groep blijft een dikke minuut. Niet veel dus, en 20 km verder probeer ik met 3 anderen via een demarage naar de eerste groep te rijden, hetgeen wel veel energie koste, maar geen aansluiting opleverde. Op 100 m bleven we steken, toen de steile klim naar de Route du Cretes begon en voorin werd versneld.
Waar ben ik trots op in deze 3B? Dat ik me heb kunnen vastbijten aan de snelste klimmers van de 2e groep op de Ballon d' Alsace. Hierdoor kon een groep van 10 man voor ons worden ingehaald, waardoor er nog slechts 18 man voor me fietsten. Een plek bij de eerste 35 werd daarmee zeker gesteld.
Jammer dat die slotklim Planche de Belles Filles mentaal en fysiek net iets te veel was. Anders had ik naast een goede tijd van 6 uur en 49 min (gemiddeld >30 km/uur), ook een topklassering gehad. Maar eigenlijk kan dat op mijn leeftijd niet.

Het aanbod van Daan van Cycloteam.nl om mee te BBQ-en moest ik afslaan, vanwege toezegging aan't thuisfront.
Keurig om 21:30 zat de autorit (700 km) er weer op. De adrenaline zit 10 uur na de finish nog steeds in hoge concentraties in het bloed. De slaap vatten is lastig.
Nog een kleine 2 weken en ik zit in de 7 daagse Transalp.         Gr, Frank Scheffer 

Ogenblik a.u.b. ...