Langenberg, verslag vanuit het zadel


Na lange tijd van mindere motivatie moest er toch weer eens echt gefietst worden. Dat viel niet mee. Had nog behoorlijk last van pijn in de kop (verkoudheid), waardoor ik ook afgelopen week op het randje liep en niet gefietst heb. Maar goed; doel was het 'leuk te houden'. Geen vorm, geen ambities. Lastig natuurlijk wanneer je eenmaal die horde dringende mensen in het startvak ziet staan. Ben eerst nog achterin bij Alex en JW gaan staan, maar realiseerde me dat dit wellicht wat te ver naar achteren voor me was, en ben dus iets voor de helft gestart. Nog voor Ronald, zo bleek achteraf. Marc en Jeroen stonden ook achterin.

Was vergeten om de pomp op de fiets te monteren. Handig, want dat ding is echt te groot voor de achterzak. Dan maar in de broek. Hoe vaak ik hem onder uit de broekspijp heb moeten pakken, om hem er weer boven in te doen?
Al snel kwam de 1e klim. Opstopping; dus rustig aan naar boven. Daarna brak het los, en probeer je toch een beetje mee te gaan met de rest. Hoewel het droog was, sloeg het vocht neer op mijn bril. Lastig wanneer je afdaalt. De handschoenen dus maar uit en ruitenwassen met de vingers. Waarom heb ik de lenzen niet ingedaan. Tevens bleken er de nodige modderpoeltjes op de route te liggen. Langzaam afdalen was noodzakelijk voor de veiligheid. Ook de technische stukken moest ik rustig nemen, naast zicht ontbrak het ook aan stabiliteit en ik vergat de shock hendel in te drukken voor extra vering. Maakt niet uit: 'leuk houden'. Naar boven kon ik goed mee, hoewel mijn groeiende vetrol merkbaar vertraging opleverde. Door enkelen werd ik zelfs door ingehaald. Zo ook een cycloteamrijder (ben naam kwijt) die vorig jaar bij de strandrace HvH-DH in de groep voor me zat. Hij zal daar dit jaar weer bij zijn, en, als ik de vorm niet stevig verbeter (en waarom zou ik?), dan eindigt ie weer voor me.
Al snel begon ik bij schakelen voor weer last te krijgen van vastlopende ketting. Vooral naar de kleinste leverde plakken van de ketting en vastslaan in de voorderrie of er geheel aflopen op. Vervelend wanneer je steeds moet afstappen en je collega's van je weg ziet rijden. Maar goed: vrolijk verder gaan. Na 1 rondje was er even twijfel: doorgaan of stoppen? Vorig jaar ging ik door en miste doordoor een 1e plek in de categorie voor de korte afstand. Een lekke band belemmerde toen een goede klassering. Dit jaar zat ik verder achterin, dus geen eer te behalen op de korte afstand. Door dus maar.
Weer diezelfde steile klimmen. Makkelijk om vooraf te zeggen dat je rustig aan goed doen, maar dat gaat dus niet. Het omslagpunt is, zeker met de huidige vorm, snel bereikt. Weer die akelige boomwortels. Maar gelukkig heb ik nog wel enig duurvermogen, en ik raap er enkelen op, die in mijn kielzog mee gaan. Uiteindelijk raak ik die helaas kwijt, vanwege een paar kettingstops, maar ach, met nog een kleine 10 km kom ik er wel. Dat laatste stuk heb ik niemand meer voor of achter me gezien. Rustig fiets ik naar de finish. Niet echt gevallen. Wel regelmatig moeten afstappen, ook vanwege blubber, boomwortels of singletracks met steile wand.
Bij de finish bleken Alex, JW en Hans al weg te zijn om zich alvast bij de auto om te kleden. Keurig krijg je je uitslag en tot mijn verbazing zie ik een goede klassering (3e). Vervelend, want dat betekent wachten tot de prijsuitreiking. Maar 't levert ook wel enige voldoening: zo slecht ging het blijkbaar toch ook weer niet. Het geeft ook enige hoop dat de strandraces geen fiasco's opleveren op sportief vlak.
Ronald heeft ook aardig doorgefietst, want eindigde enkele minuten achter me. Marc en Jeroen zaten daar een klein uurtje achter.
Uiteindelijk pas om 16:30 naar huis. De dames hadden zich gelukkig ook prima vermaakt, en hadden begrip dat we even op de prijzen moesten wachten.


Groet, Frank

Ogenblik a.u.b. ...