WTC in Championner: Amstel Gold Race

Een topsnelheid van 95,5 kilometer per uur wist Rob van Zetten te halen tijdens de toerversie van de Amstel Gold Race. Een prestatie waar het thuisfront niet echt gelukkig mee was. Het was ook niet de prestatie waar het 31 augustus am ging. Voor Rob van Zetten en Alexander Veerman was het vooral de zesde beproeving op weg naar het klassiekerbrevet. Zes clubgenoten van de Wieler Toerclub Zeewolde sloten zich ditmaal bij hen aan - red.

Amstel Gold Race 2003

Bergjes die je uit het ritme halen

 Rob van Zetten

We reden om precies kwart over zeven, na een groepsfoto, over de registratiematten het Limburgse land in. Het weer was op dat moment perfect, hoewel 11 graden wel weer wennen was na zo'n hete zomer. Na tien kilometer maakten we de eerste serieuze hoogtemeters. In totaal zouden die dag 25 klimmetjes in 250 kilometer ons proberen uit het ritme te halen. Aan het eind van de dag kon ik stellen dat dit glansrijk was gelukt.

Topsnelheidje

In de aanloop van de Cauberg kwamen we vanuit Sibbe via een prachtige afdaling Valkenburg binnen. Ik heb nogal eens de neiging op een voor mij bekende afdaling een top??snelheidje neer te zetten en deze afdaling leent zich

ook wel voor een kilometertje of 75, 80. Maar dit keer was het anders, ik werd ingehaald door een motor van de organisatie en wist in de slipstream met 95,5 kilometer per uur de bebouwde kom in te vliegen. Thuis waren ze minder enthousiast. Ik had ook geen antwoord op de vraag hoe het zat als ik aangehouden zou worden. Ze kunnen mijn NTFU??kaart toch niet afnemen, verdedigde ik nog en mijn mooie Bianchi afnemen doen ze me niet aan, toch?

De Cauberg op ging wat minder snel en bovenop werd de tijd via een lus geregistreerd. Dit werd op

meerdere punten in de route gedaan, zodat het thuisfront via sms-berichten kon zien waar je was. Ook op internet kon je na afloop alle gegevens nalezen, zodat niemand over zijn gemiddelde snelheid een sterk verhaal kon ophangen. (www.amstelgoldrace.nl/toer.asp)

Processie

De Keutenberg levert met 21 procent altijd leuke momenten op voor deelnemers en publiek. Maar er was nog een attractie onderweg. We stuitten bij Epen op een enorme stoet wandelende fietsers. We dachten in eerste instantie aan een rennersstaking, zoals vroeger in de Tour wel eens voorkwam, maar de wandeltocht had een hele andere oorzaak. De plaatselijke

bevolking had dit stuk van het parcours uitgekozen voor het houden van een processie.

Na 1,5 kilometer te voet op die fijne Look-plaatjes, ging de route gesplitst verder en met het idee van `daar gaat mijn gemiddelde' konden we de pedalen geselen. Dit bedoel ik letterlijk, want je komt hier in het heuvelachtigste stukje van ons land.

Lekke banden

Na ruim 150 kilometer bollen we over het finishterrein en maken we ons op voor de tweede lus van 100 kilometer. Praktisch gezien een fantastische oplossing, zodat mensen uit de groep kunnen besluiten er de brui aan te geven, terwijl je wel de mogelijkheid hebt om tot dan samen te rijden.

Mentaal gezien een zware opgave, want je moet helaas deels over hetzelfde stuk weer tegen de aangewakkerde wind. Van onze groep gingen alleen Alexander en ik verder, aangezien we ons stempel voor het brevet moesten halen. De tweede lus was veel minder druk en wat minder zwaar, maar de drie lekke banden van Alexander deden intussen wel een aanslag op ons moraal.

Na 250 kilometer passeerden we eindelijk het bordje `nog 10 kilometer' en twintig minuten later onthaalde de speaker ons met naam en toenaam op het finishterrein. Met 3100 hoogtemeters in de benen haalden we nog even een stempel en gingen we met een aandenken moe, maar tevreden naar huis.

I DE CHAMPIONNER I NOVEMBER 2003      13

 


Ogenblik a.u.b. ...