Det Store Fjell Og Vidda Tr??ket

En naturopplevelse av de sjeldne

(Een zeldzame natuurbeleving).

De zomervakantie brengen wij normaal gesproken door in Noorwegen.
De laatste jaren rij ik steeds 1 of 2 MTB ritten die in de vakantie vallen.
Dit jaar gingen we vroeg en vond ik er maar 1: ?Det Store Fjell Og Vidda Tr??ket?.
Het bleek wel een bijzondere te zijn want de af te leggen afstand bedroeg 156 km!
Ik heb dus wel een hele poos getwijfeld of ik dat wel zou doen maar uiteindelijk toch de knoop doorgehakt: ?we zien wel wat er van komt?.
Van te voren had ik wel 4 keer een 150 km. rit gereden en 1 keer over de 200 maar wel allemaal op de racefiets, op de MTB was ik nog nauwelijks geweest.

De start van de rit is in R??ros, een oud mijn-stadje dat er om bekend staat dat de temperatuur ?s winters nog al eens onder de -40??C zakt.
Daar zullen we nu wel geen last van krijgen.
Finish is in ??krestr??mmen.
Het is mogelijk met de bus van ??krestr??mmen naar R??ros te rijden ?s morgens zodat je geen vervoer onderweg nodig hebt, edoch was mijn familie gaarne bereid mij onderweg aan te moedigen zodat ik daar geen gebruik van hoefde te maken.

De route bestond voor het grootste deel uit ?grusvei?: zandweg die verstevigd is met gruis.
Ook stukken asfalt en 7 km ?kjerrevei?: trekkerweg.
De grusvei was over lange stukken nog niet lang geleden onderhouden zodat er dus flink wat gruis lag wat de rolweerstand niet bepaald ten goede kwam.
En bovendien maakte dat je nog al eens voorzichtig moest zijn in de bochten in afdalingen.
En dan ging het ook nog lekker op en neer natuurlijk.
Het was de week voor de tocht redelijk weer geweest, vooral de laatste dagen maar wel wat wisselend en de temperatuur was niet boven de 20 graden geweest dus het was afwachten wat het zou worden.
Dat bleek dus een strak blauwe lucht te zijn, een onverwacht fraaie dag wat mij later nog aardig zou gaan opbreken.
Ondanks de grote afstand was de start pas om 11.00 u, wat ik zelf erg lekker vond, ik ben nu eenmaal niet zo?n vroege vogel.
Je kreeg dan wel nog tot 22.00 u de tijd om binnen te komen dus je mocht er maar liefst 11 uur over doen (licht is geen probleem daar ?s zomers).

Er bleken dit keer maar 69 deelnemers te zijn, ze hadden concurrentie van nog een of andere lange rit en een Noors kampioenschap.
Op foto?s van vorige uitgaven zie je rijders met nummers boven de 300, dat moet een teleurstelling geweest zijn voor de organisatie?

Iedereen startte tegelijk wat wel leuk was want we vertrokken dus als peloton.
Direct na de start moesten we rechtsaf en de kop van het poloton reed meteen verkeerd: op het roepen van ?h??yre, h??yre? keerden ze ras en reden meteen weer langs de groep naar de kop: die waren echt wat van plan.
Tempo lag op de vlakke weg (grusvei) op 35 tot 40 km. per uur, dat schiet lekker op (als je het vol weet te houden).
Wat me nog opviel was dat er geen enkele ?fully? meereed: bijna allemaal voor geveerd en een enkele zonder vering.
Na zo?n 20 km. ging het een klein weggetje op en begon de klim naar de eerste hoogvlakte.
Meteen begonnen er mensen te lossen uit het peloton.
Uit nieuwsgierigheid probeerde ik nog even aan te klampen maar dat duurde maar heel kort: in een ongelooflijk hoge snelheid ging de kop omhoog, alsof ze een plaatselijk rondje aan het afleggen waren.
Men was duidelijk in het geheel niet ge??mponeerd door de af te leggen afstand.

We gingen ondertussen wel door een fantastisch mooi landschap, daar kon ik weer op gaan letten want ik was alleen komen te rijden.
Door de late start reden we natuurlijk op het warmste van de dag en toen ik eens op mijn polar-teller keek naar de temperatuur zag ik hem op 26 staan: vandaar dat ik het zo heet had, dat was ik niet gewend na al dat wisselvallige weer van deze zomer.
De kjerrevei was prachtig: stenige paadjes waar het overheen hobbelde, diverse beekjes moesten doorstoken worden.
Heerlijk, die natte benen in die warmte.
Bij het uitrijden van 1 van de beekjes maakte ik een technische fout en ging ik onderuit (zonder gevolgen).
Hier zou ik me toch grote voordelen kunnen voorstellen bij een fully.
In ieder geval begon ik grote problemen op beide billen te ontwikkelen.
Gaandeweg begon ik ook minder fris te worden: kreeg hoofdpijn en begon behoorlijk last van mijn maag te krijgen.
Tijdens zo?n lange tocht zou je toch behoorlijk moeten eten en drinken maar daar kon helaas geen sprake van zijn.
Niettemin ging het gewoon weer omhoog naar de volgende hoogvlakte.
Aan de weg er overheen leek geen einde te komen en de thermometer gaf intussen 28 graden aan.
Op deze hoogte was de vegetatie niet hoger meer dan een centimeter of 10, schaduw dus in geen velden of wegen te bekennen.
Je wilt toch mooi weer? Nou dan.
Bovenop was een post met eten en drinken: helaas ik was misselijk dus voor mij was het niet weggelegd.
Dit werd gevolgd door een enorm lange afdaling aan het eind waarvan ik alles wat er die dag ingegaan was maar eens in de berm gedeponeerd heb.
Daarna was het vooral nog ver.
Helemaal op, dorst en toch niet drinken vanwege aanhoudende maagproblemen; was ik Marja onderweg nog tegengekomen dan weet ik niet of ik het wel gered had.
Maar zij stond natuurlijk keurig bij de finish op mij te wachten en dus kwam ik gewoon binnen want wat moet je anders...
Op een gegeven moment sukkelde ik met een gangetje van zo?n 20 km per uur langs een beekje toen ik door een groepje noren werd ingehaald.
?Rij maar met ons mee? werd er gezegd.
Ja, ja, even proberen maar op het eerste het beste stijginkje was ik alweer weg natuurlijk.
Gingen ze me meewachten, tot mijn stomme verbazing?
Dan toch nog maar wat meer energie ertegenaan waarmee het tempo van 20 weer omhoog ging naar 30-35 km / uur.
Tot de laatste 10 km: toen kwamen er weer pittige hellingen en was er geen houden meer aan.

De meeste anderen hadden het er beter afgebracht: winnende tijd was 4.52 (32 km per uur, geen record), winnende dame had 4.55 (wel een record).
Met 7.21 bleek ik 61e geworden.
De eer gered: nog 8 mensen achter mij gelaten.

Hoogste temperatuur was 29 graden geweest, benen, armen en neus zijn verbrand.
1590 stijgingsmeters waren het (nou, dat zou je niet zeggen, het voelde als veel meer, met asfalt onder je racefiets-wielen voelt dat heel anders).

TrofeeAl met al is het denk ik normaal gesproken wel goed te doen, het is wel zo dat je op een racefiets wat meer variatie in je houding aan kunt brengen dan op een MTB waardoor je dat wat makkelijker heel lang volhoudt.
De route is echt fantastisch mooi.

Volgend jaar wordt de tocht gehouden op 10 september vanwege de ondervonden concurrentie.
Dan valt hij in ieder geval buiten mijn vakantie dus hoef ik over deelname niet na te denken?

Informatie vind je op de website: http://www.mamut.com/trakket.

Detail: de week erna blijft de temperatuur weer steken op 20???




Ogenblik a.u.b. ...