De Ronde van Vlaanderen: aanslag op mens en materiaal

Eindelijk was het zover: het weekend van de Ronde van Vlaanderen. Redelijk getraind maar toch nog wat onzeker over de afstand, de kasseien en de conditie reizen we vrijdagavond af naar Brugge om deel te nemen aan de klassieker. Rob van Zetten en Alexander Veerman zijn inmiddels ervaren klassiekerrijders, voor mij was dit de eerste. Ook de eerste rit van meer dan 200km en de eerste kennismaking met fietsen op kasseien??

   
 

We mochten meerijden met Gerda, de collega van Rob, die als chauffeur/begeleider zou optreden tijdens de RvV. Met z?n vieren in een C5, de Canyon van Rob als reservefiets in de auto, 3 fietsen achterop. Snelle rit gehad naar Brugge, de jeugdherberg snel gevonden (ook 40plussers worden daar blijkbaar nog toegelaten), en op zoek naar de onvermijdelijke chinees. Konden we meteen ook even kijken naar het startpodium op de Grote Markt.

Terug in de herberg leer je je fietsmaten wel kennen zeg! Zo weet ik zeker dat er thuis bij de familie Veerman de volgende ochtend droog brood als ontbijt gepresenteerd werd, want Alexander had de complete belegkast meegenomen. Stroop, sandwichspread, appelstroop, pindakaas, pasta, hagelslag, gestampte muisjes, roze-en-witte-beschuit-met-muisjes-muisjes, jam, ik heb het allemaal voorbij zien komen om half 12 ?s avonds. ?Even een paar broodjes voor onderweg smeren?, zei die. En Rob had ook nog een uurtje nodig om voor te bereiden. Ik zelf wist het niet meer. Ik dacht dat ik alles wel klaar had en ging maar een dutje doen.

 

   

De wekker op 6 uur, maar de hele herberg was om 5 uur al wel wakker. Het zat helemaal vol met wielertouristen. Ontbijten, spullen inpakken en op pad. Nog in het donker, koud maar mooi weer, nog even wachten voor een open brug, en precies om 7 uur kregen we ons startstempel op het podium op de Grote Markt en konden we ons mengen in de drukte. Italiaantjes, nog dik ingepakt, stoere Vlamingen die meteen al startten in de korte broek, begeleidersbusjes en fietsers overal waar je keek. Eerst maar de stad uit en op zoek naar een pelotonnetje dat een aardig tempo rijdt.

Heerlijk, de kop is eraf, de spanning ook een beetje en het draait lekker. Na 9 kilometer rijdt Rob lek. En we zaten net zo lekker in een snel groepje?. Ach ja, gelukkig er komen nog meer groepjes. Ongeveer 4000 wielertouristen zijn namelijk net als wij gestart vanuit Brugge voor de gehele afstand van 256km. De kortere afstanden startten vanuit Ninove en in totaal hebben zo?n 12000 fietsers deelgenomen. Kortom, een zeer groot evenement.

   
 

Bandje gewisseld en aansluiting gezocht bij een volgend groepje. En zo groeit een peloton, de snelheid gaat lekker omhoog en het kost eigenlijk weinig energie. We reden continue zo rond de 35, bij een hartslag van 135. Dat voelt wel comfortabel aan, dat kan je wel even volhouden. Fantastisch, wat een ervaring om in zulke grote groepen te rijden. Je haalt met 150 man een peloton van 200 man in, alle nationaliteiten van europa kom je eigenlijk wel tegen en je kan tegelijkertijd je materiaal- en fietsmerkenkennis op peil brengen?.

Na 120 km komt dan de eerste kasseienstrook. ?Gewoon handen losjes op het stuur en gas erop? was vooraf het advies van mijn WTC mentors. Dat had ik me dus ook voorgenomen, maar jemigdepemig, je weet niet wat je meemaakt!. Losjes je handen op het stuur betekent ongeveer dat je vingers van je handen aftrillen! Het overtollig gewicht in je wangen danst voor je ogen, je realiseert je dat je toch je helm eens wat strakker moet zetten en je bent blij dat je geen kunstgebit hebt. Alles trilt, alles jeukt en iedereen is bezig met zichzelf. Bidons liggen overal (ik had wel een postelastiek erom zitten) en snelheidsverschillen zijn ineens heel groot. Gewoon doortrappen, niet zeuren, gas erop. Fantastisch, wat een herrie. Een strook van 4500meter. Het eind is in zicht en op dat moment blokkeert mijn achterwiel. Het zal toch niet?.. Jazeker, het was wel?.

Enorm balen natuurlijk, aan het eind van de kasseistrook de schade maar eens opgenomen. Derailleur in de spaken, pad afgebroken, einde oefening voor mijn Bianchi. Ik was niet de enige. Er kwam nog een Belg met een gebroken voorvork, hier en daar nog wat pechgevallen. Dan maar bellen naar Gerda die gelukkig in de buurt was. Nog geprobeerd de ketting te klinken op een vast verzet, maar dat was ook geen succes.

Het idee van Rob om een complete reservefiets mee te nemen bleek een gouden greep, want ik kon nu wel verder rijden. Even een kleine ombouw, want de Canyon van Rob is toch 4 maten groter dan mijn fiets. Pedalen omzetten, mijn wielen erin, zadel een stuk lager, startnummer omhangen, bidons wisselen en we konden weer.

     
 

Na deze vertraging waren we de snelle groepen kwijt en ging het tempo toch een stuk omlaag. Nu kwam het stuk waar de ronde van Vlaanderen pas echt begint, op 140km. De paddenstraat, ook op kasseien, is prachtig, met grote cartoons van de Vlaamse profs langs de weg, De Molenberg, Wolvenberg, Oude Kwaremont, Paterberg, ze komen allemaal en de een is nog steiler dan de ander. Op de kasseien blijkt dat mijn schoenplaatjes al ver versleten zijn. Dat merk je op het asfalt wat minder, maar het is toch echt vervelend om in een kasseienklim van 19% uit je pedaal te schieten?..

Bij het zien van de Koppenberg begin ik maar te lachen. Je draait de bocht om en je ziet zo?n geitepad nagenoeg haaks omhoog gaan. Da?s echt amusement. Oke, terugschakelen en gaan. Al met al loopt het eigenlijk wel lekker, ik voel me goed, kan de bergjes wel hebben, zijn redelijk korte krachtsexplosies en boven kan je weer herstellen.

De volgende is de Steenbeekdries. Ook een fijne jongen. We zijn dan 180km onderweg. Als ik boven ben duurt het even voordat Rob komt. Sterker nog, Rob komt niet. Zat hij dan voor me? Daar komt Alexander. ?Je raadt het zeker al?? zegt hij. Nee, toch niet?.. Ja, Rob heeft het frame van zijn Bianchi gebroken. Wat nu? We bellen met elkaar en besluiten dat Alexander en ik verder rijden en dat Rob zich laat oppikken door Gerda. Vreselijk balen natuurlijk. De grote finale moet nog komen en dat gaan we helaas niet met z?n drieen meemaken. De Steenbeekdries is dus bij deze omgedoopt tot Freembreekdries!

Nu komen ze snel achter elkaar: Taaienberg, Eikenberg, Boigneberg, Foreest, Steenberg, Leberg en de beruchte Berendries. De een nog steiler dan de ander. Nu begint de vermoeidheid toch ook toe te slaan. Het is al later in de middag en eindelijk komen we bij de controlepost waar Rob en Gerda ook zijn. Alle controleposten waren overigens uitmuntend verzorgd, eten en drinken met pallets tegelijk. Vlaamse Moekes zijn massaal opgetrommeld om bananen door midden te snijden en sinaasappels te vierendelen. Koeken, wafels, sportdrank, vanalles gratis verkrijgbaar. De laatste controlepost is op 227km, het is dan nog een kilometer of 30 naar de finish. Er staat een groot bord met de tekst ?verlichting te koop ? let op: verplicht in het donker?. Dat is voor mij de druppel en het signaal om meteen op te stappen, want laat in de avond finishen is natuurlijk niet acceptabel. Op naar de Valkenberg, Tenbosse en daar ligt Geraardsbergen al. Dit herken ik van televisie, bocht naar links, asfaltklim en rechts afbuigen de Muur op. De scherprechter van de Ronde van Vlaanderen ligt er prachtig bij. De kasseien zijn opnieuw gelegd, maar het blijft wel 22% of zo. Daar staan Rob en Gerda om nog een foto te maken. Fietsers zwalken over de weg, Dan nog even de draai de Kapelmuur op. Auw. De meeste fietsers stoppen om te genieten van het moment, ik wil door naar de finish. Na 14 km nog de Bosberg als afsluiter. Komt er nog zo?n Vlaamse grapjas in pak en op een stadsfiets mij bergop inhalen, onvoorstelbaar. Moet zeggen dat ik overwoog om ?m van de weg te rijden?? Ach ja, emoties van het moment.

 
 

Nog 12 kilometer uitrijden naar Ninove. Ik rij nu helemaal alleen en moet na 245 km voor het eerst op de bewegwijzering gaan letten. In de verte nog 1 wielrenner te zien, daar kan ik niet op gokken. Gelukkig gaat het goed en rij ik om ongeveer kwart over 7 onder de finishvlag door. Missie volbracht!

Oh ja, ook nog leuk: Je bent dan wel gefinished, maar je moet nog een km of 5 fietsen naar de stempelpost, de douches en de revitalisering. Als slagroom op de pudding zijn dat toch wel lange kilometers hoor!

Alexander komt een paar minuten later binnen. We kunnen de stempels ophalen, krijgen onze t-shirts en genieten van een warme douche. Het frietkot is helaas net gesloten, dus moeten we op de terugweg nog maar een McDonalds overvallen?..

Het was een heel bijzondere dag. 12 uur gefietst, veel pech onderweg, maar toch een onbeschrijfelijke ervaring. De mensen langs de kant, de grappen onderweg, de pijn-aan-je-ogen-outfit van sommige clubs, de mannen die met carbon spinergy?s over de kasseien rammen, de pechgevallen langs de kant, de politie die ook voor 1 wielrenner de complete (snel-)wegen afzet, de uitmuntende verzorging bij de controleposten, het fantastische weer, de aanwezigheid van Gerda met de volgauto en vooral de hero??ek van de Vlaamse Ardennen maken dit evenement voor mij onvergetelijk.   

 

 

[Krijn Haak]

Ogenblik a.u.b. ...